Έφυγε από τη ζωή η ποιήτρια Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου σε ηλικία 96 ετών

Φτωχότερος είναι από σήμερα ο ελληνικός πνευματικός κόσμος, καθώς έφυγε από τη ζωή στη Θεσσαλονίκη, σε ηλικία 96 ετών, η Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου. Υπήρξε μία από τις πλέον επιδραστικές και ξεχωριστές φωνές της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς, αφήνοντας πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό στα ελληνικά γράμματα αλλά και μια σπουδαία λογοτεχνική παρακαταθήκη. Με καταγωγή από τη Μικρά Ασία, η δημιουργός διακρίθηκε για το ιδιαίτερο ταμπεραμέντο της, τον διακριτικό αυτοσαρκασμό και μια μελαγχολική χροιά που διαπερνούσε σταθερά το ποιητικό της σύμπαν.

Η διαδρομή στα γράμματα και το πλούσιο ποιητικό έργο

Η πρώτη εμφάνιση της Μαρίας Κέντρου-Αγαθοπούλου στα ελληνικά γράμματα καταγράφηκε το 1958, μέσα από τις σελίδες του περιοδικού «Ελληνίδες Βορείου Ελλάδος», όπου δημοσιεύτηκε το έμμετρο ποίημα «Κύπρος-Αλήθεια». Λίγα χρόνια αργότερα, το 1961, εξέδωσε την παρθενική της ποιητική συλλογή με τίτλο «Ψυχή και τέχνη», εγκαινιάζοντας μια μακρά και παραγωγική διαδρομή.

Συνολικά εξέδωσε δεκατέσσερις ποιητικές συλλογές, με την τελευταία της, «Τα σεντόνια της αγρύπνιας», να κυκλοφορεί το 2006. Στο επίκεντρο του έργου της βρέθηκαν διαχρονικά τα υπαρξιακά διλήμματα του ανθρώπου: η αμείλικτη φθορά του χρόνου, η απώλεια, τα γηρατειά, ο θάνατος και η υπαρξιακή μοναξιά. Παράλληλα, με αξιοσημείωτη ευαισθησία και ενάργεια, εξερεύνησε τον έρωτα, τις διαπροσωπικές σχέσεις και τα ανεξίτηλα ίχνη της μνήμης. Ποιήματά της δημοσιεύτηκαν σε κορυφαία λογοτεχνικά περιοδικά της χώρας και μεταφράστηκαν σε διεθνείς ανθολογίες.

Η σχέση με τη Θεσσαλονίκη, η πεζογραφία και οι διακρίσεις

Πέρα από την ποίηση, η συγγραφέας υπηρέτησε με επιτυχία και την πεζογραφία. Σημείο αναφοράς αποτελεί η αυτοβιογραφική της νουβέλα «Συνοικισμός Σιδηροδρομικών» (1998), στην οποία κατέγραψε με ζωντάνια και συναισθηματικό βάθος τα παιδικά και νεανικά της χρόνια στη γενέτειρά της. Η γραφή της υπήρξε βαθιά βιωματική, καθιστώντας την αυθεντική εκπρόσωπο της περίφημης λογοτεχνικής «σχολής» της Θεσσαλονίκης.

Η Κέντρου-Αγαθοπούλου συνδέθηκε πνευματικά και φιλικά με εμβληματικές μορφές της πόλης, όπως ο Νίκος-Γαβριήλ Πεντζίκης και ο Γιώργος Θέμελης. Μαζί τους μοιράστηκε μια κοινή αισθητική αναζήτηση, έχοντας ως σταθερό άξονα τη Θεσσαλονίκη, τα τοπία και τη συλλογική της μνήμη.

Για την πολυετή προσφορά της στα γράμματα απέσπασε κορυφαίες τιμητικές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων το Βραβείο του Δήμου Θεσσαλονίκης το 1964, το Βραβείο «Νικηφόρου Βρεττάκου» το 1993, καθώς και το έγκριτο Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών το 2003. Η ίδια πίστευε βαθιά στη θεραπευτική δύναμη του λόγου, υποστηρίζοντας πως η ποίηση αποτελεί την αληθινή παρηγοριά της ανθρώπινης ύπαρξης από τα πρώτα κιόλας βήματα της ζωής.