Θεσσαλονίκη: Γιατί μένουν στα αζήτητα τα ισόγεια διαμερίσματα – Το φθηνότερο ενοίκιο δεν αρκεί

Σε σοβαρό αδιέξοδο οδηγείται η αγορά των παλιών ισόγειων καταστημάτων που μετασκευάστηκαν σε κατοικίες στη Θεσσαλονίκη. Παρότι τα εν λόγω ακίνητα προσφέρονται σε αισθητά χαμηλότερες τιμές σε σχέση με τα τυπικά διαμερίσματα ορόφων –με τη διαφορά να φτάνει ακόμη και τα 150 ευρώ μηνιαίως–, η πλειονότητά τους παραμένει ανοίκιαστη. Μια επενδυτική τάση που ξεκίνησε δυναμικά στα χρόνια της οικονομικής κρίσης ως αντίδοτο στη στεγαστική στενότητα και στην απαξίωση των εμπορικών χώρων, φαίνεται πλέον να εξαντλεί τη δυναμική της.

Έλλειψη φυσικού φωτισμού, ασφάλειας και ιδιωτικότητας

Οι λόγοι για τους οποίους οι ενδιαφερόμενοι ενοικιαστές γυρνούν την πλάτη στα συγκεκριμένα ακίνητα εστιάζουν κατά κύριο λόγο στις καθημερινές συνθήκες διαβίωσης. Η παντελής απουσία ή ο περιορισμένος φυσικός φωτισμός, η έλλειψη ιδιωτικότητας λόγω της άμεσης επαφής με το πεζοδρόμιο, καθώς και οι έντονοι φόβοι για θέματα ασφάλειας λειτουργούν αποτρεπτικά. Σε πολλές περιπτώσεις, οι ιδιοκτήτες έχουν αναγκαστεί να τοποθετήσουν πρόσθετα μεταλλικά προστατευτικά και ρολά, εντείνοντας ωστόσο την αίσθηση του εγκλεισμού.

Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά ο α΄ αντιπρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Μεσιτών Αστικών Συμβάσεων (ΠΟΣΜΑΣ), Κώστας Γεωργάκος, τα περισσότερα από αυτά τα ακίνητα είναι πλέον κλειστά και μοιάζουν «καταδικασμένα στην απραξία». Σύμφωνα με τον ίδιο, ένα πλήρως ανακαινισμένο ισόγειο διαμέρισμα επιφάνειας 30 έως 40 τετραγωνικών μέτρων διατίθεται στα 350 με 400 ευρώ, όταν ένα αντίστοιχο διαμέρισμα σε όροφο κοστολογείται από 500 ευρώ και άνω. Εντούτοις, η οικονομική αυτή έκπτωση δεν αποδεικνύεται ικανή να αντισταθμίσει τα λειτουργικά μειονεκτήματα.

Το «μπλόκο» στις βραχυχρόνιες μισθώσεις

Καθοριστικό ρόλο στην ανακοπή της συγκεκριμένης τάσης διαδραματίζουν και οι αλλαγές στο κανονιστικό πλαίσιο της βραχυχρόνιας μίσθωσης. Η απαγόρευση έκδοσης νέων Αριθμών Μητρώου Ακινήτου (ΑΜΑ) στο Α’ Δημοτικό Διαμέρισμα Θεσσαλονίκης έθεσε ουσιαστικό φραγμό στη μετατροπή παλιών επαγγελματικών χώρων σε καταλύματα τύπου Airbnb. Κατά συνέπεια, στο κέντρο της πόλης η δραστηριότητα μετατροπών έχει πρακτικά παγώσει, ενώ και τα ήδη υφιστάμενα καταλύματα δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν υψηλές πληρότητες.

Η εικόνα αυτή είναι ορατή σε πολλές γειτονιές, όπου ισόγειοι χώροι παραμένουν με κατεβασμένα στόρια, κλειστά παράθυρα και συσσωρευμένη αλληλογραφία στις εισόδους, καταδεικνύοντας τη στασιμότητα της ζήτησης.

Περιορισμένη κινητικότητα στα ανατολικά

Μικρή εξαίρεση στον κανόνα καταγράφεται προς το παρόν σε ορισμένες περιοχές στα ανατολικά της Θεσσαλονίκης. Δρόμοι όπως η οδός Κρήτης, η Ανθέων και η Βασιλίσσης Όλγας συγκεντρώνουν ακόμη ένα μερίδιο ενδιαφέροντος, καθώς εκεί δεν ισχύουν οι περιορισμοί του ιστορικού κέντρου για το Airbnb, ενώ και η εύρεση θέσης στάθμευσης παραμένει ευκολότερη.

Τα περισσότερα από αυτά τα ακίνητα, κατασκευασμένα αρχικά μεταξύ των δεκαετιών του 1950 και του 1980, διέθεταν ψηλά ταβάνια που επέτρεψαν τη διαμόρφωση μοντέρνων loft. Παρά τον αρχιτεκτονικό εκσυγχρονισμό τους, όμως, η αγορά αποδεικνύει ότι τα ισόγεια καταστήματα δύσκολα μπορούν να υποκαταστήσουν την πραγματική κατοικία όταν οι βασικές προδιαγραφές ευεξίας απουσιάζουν.