Δημήτρης Πιατάς: «Ο πόνος ανήκει σε εμένα, ήρθαμε για να τιμήσουμε το θέατρο» – Το μάθημα ζωής και αφοσίωσης στην τέχνη

Σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά αλλά απόλυτα συνειδητοποιημένη τοποθέτηση προχώρησε ο αγαπημένος ηθοποιός Δημήτρης Πιατάς στο πλαίσιο της τελετής για τα 28α Θεατρικά Βραβεία Κοινού. Με αφορμή την πρόσφατη απώλεια της μητέρας του, ο σπουδαίος καλλιτέχνης εξήγησε τη στάση ζωής που τον κράτησε ενεργό πάνω στο σανίδι, επιλέγοντας να τιμήσει την τέχνη του παρά το βαρύ προσωπικό πένθος που βιώνει.

Ο διαχωρισμός του προσωπικού πόνου από τη δημόσια αποστολή

Όταν οι εκπρόσωποι των μέσων ενημέρωσης έσπευσαν να του εκφράσουν τα συλλυπητήριά τους, ο Δημήτρης Πιατάς έθεσε ευγενικά αλλά με απόλυτη σαφήνεια τα όρια ανάμεσα στην ιδιωτική οδύνη και τη δημόσια λειτουργία του ως λειτουργού της τέχνης. «Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε με άλλη ιδιότητα. Ο πόνος ανήκει σε εμένα και ήρθαμε για να τιμήσουμε το θέατρο», τόνισε κατηγορηματικά, ξεκαθαρίζοντας πως η παρουσία του στη λαμπερή βραδιά είχε αμιγώς θεατρικό και πολιτιστικό πρόσημο.

Στη συνέχεια, ο ηθοποιός υπογράμμισε τη διαχρονική σημασία του θεάτρου και τον καθοριστικό ρόλο που διαδραματίζει στην κοινωνική συνοχή και την πνευματική ζωή της χώρας. Επεσήμανε την επιτακτική ανάγκη για μία διαρκή και ζωντανή πολιτιστική έκφραση, η οποία υπερβαίνει τις προσωπικές δυσκολίες και λειτουργεί ως φάρος για το κοινωνικό σύνολο.

«Το θέατρο δεν είναι ψυχοθεραπεία, είναι πολιτιστική προσφορά»

Ερωτηθείς εάν η θεατρική δραστηριότητα λειτουργεί ως ένα είδος ψυχοθεραπείας σε στιγμές βαθιάς απώλειας, ο Δημήτρης Πιατάς απέρριψε αυτή τη θεώρηση, διατηρώντας μια καθαρά πολιτιστική οπτική για την υποκριτική πράξη. Ο ίδιος απέφυγε συνειδητά να επεκταθεί σε λεπτομέρειες της ιδιωτικής του ζωής, σημειώνοντας με έμφαση πως δεν προσεγγίζει τη δραματουργία με όρους υγείας και ασθένειας.

«Δεν απαντάω για πράγματα τα οποία είναι πολύ προσωπικά. Δεν αντιμετωπίζω το θέατρο ιατρικά, με ιατρικούς όρους αλλά με πολιτιστικούς όρους. Άρα, λυπάμαι, δεν αισθάνομαι ότι είμαι άρρωστος. Το αντίθετο, είμαι απόλυτα υγιής για να μπορώ να προσφέρω στο θέατρο», δήλωσε χαρακτηριστικά, αναδεικνύοντας τη διακριτή γραμμή ανάμεσα στην καλλιτεχνική προσφορά και την ατομική διαχείριση του τραύματος.

Η διαχρονική δέσμευση του ηθοποιού απέναντι στο σανίδι

Κλείνοντας τις δηλώσεις του, ο καταξιωμένος ηθοποιός υπενθύμισε τον άγραφο αλλά απαράβατο κανόνα που διέπει την τέχνη της υποκριτικής από τις απαρχές της: τη βαθιά και αδιαπραγμάτευτη δέσμευση των ηθοποιών απέναντι στο κοινό και τη θεατρική σκηνή.

«Να σας πληροφορήσω, αν δεν το ξέρετε, ότι όλοι οι ηθοποιοί, από καταβολής υποκριτικής τέχνης, είναι πάντοτε παρόντες. Είναι απόντες μόνο όταν είναι απόντες από τη ζωή… Είναι πολύ δύσκολο, πολύ ψυχοφθόρο αλλά το θέατρο προηγείται πάντα, για όλα. Το θέατρο είναι η αιωνιότητα και η ζωή», κατέληξε, παραδίδοντας ένα σπουδαίο μάθημα επαγγελματισμού, σεβασμού και αφοσίωσης στο λειτούργημα της σκηνής.