Wall Street Journal: Πώς η Fed μπορεί να βάλει «φρένο» στην επενδυτική έκρηξη της τεχνητής νοημοσύνης

Η εκρηκτική άνοδος της τεχνητής νοημοσύνης (AI) και οι πρωτοφανείς κεφαλαιουχικές δαπάνες που τη συνοδεύουν μπορεί να δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι ο κλάδος είναι άτρωτος απέναντι στο υψηλό κόστος χρήματος. Ωστόσο, όπως υπογραμμίζει σε ανάλυσή του στη Wall Street Journal ο έγκριτος οικονομικός αναλυτής Γκρεγκ Ιπ, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (Fed) διατηρεί τα κατάλληλα εργαλεία για να ανακόψει τη δυναμική αυτή, εφόσον κριθεί απαραίτητο για τη συγκράτηση του πληθωρισμού.

Η ψευδαίσθηση της «ανοσίας» και οι μνήμες από το 2000

Το σημερινό επενδυτικό κλίμα γύρω από την AI παρουσιάζει έντονες ομοιότητες με την εποχή της «φούσκας» του Dot-com το 2000. Τότε, στελέχη και επενδυτές του διαδικτυακού κλάδου υποστήριζαν με βεβαιότητα ότι οι αυξήσεις επιτοκίων δεν θα μπορούσαν να σταματήσουν την τεχνολογική επανάσταση. Παρά τη σταδιακή νομισματική σύσφιγξη, οι ροές επιχειρηματικών κεφαλαίων συνέχιζαν να διοχετεύονται μαζικά, μέχρι που η Fed επέμεινε στην πολιτική της και η αγορά κατέρρευσε θεαματικά.

Σήμερα, διακεκριμένοι παράγοντες των αγορών εκφράζουν αντίστοιχες απόψεις. Ο διαχειριστής κεφαλαίων Μπιλ Άκμαν έχει διερωτηθεί αν τα υψηλά επιτόκια μπορούν ουσιαστικά να αναχαιτίσουν τη δίψα για υπολογιστική ισχύ και ενέργεια, όταν η νίκη στην κούρσα της υπερνοημοσύνης υπόσχεται σχεδόν ανεξάντλητες αποδόσεις. Παράλληλα, ο Τζον Άρνολντ, συμπρόεδρος του Arnold Ventures, σημειώνει ότι η αύξηση του κόστους δανεισμού ίσως εντείνει τις πληθωριστικές πιέσεις, καθώς οι τεχνολογικοί όμιλοι θα μετακυλίσουν τα αυξημένα λειτουργικά κόστη στους τελικούς καταναλωτές.

Πέρα από το κόστος δανεισμού: Η ισχύς της συνολικής ρευστότητας

Σύμφωνα με τον Γκρεγκ Ιπ, το βασικό σφάλμα αυτής της θεώρησης έγκειται στον περιορισμό της επίδρασης των επιτοκίων αποκλειστικά στο τραπεζικό κόστος δανεισμού. Στην πραγματικότητα, τα επιτόκια της Fed καθορίζουν το συνολικό επίπεδο ρευστότητας στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Η αύξησή τους επηρεάζει άμεσα τις αποδόσεις των κρατικών ομολόγων, συμπιέζει τις αποτιμήσεις των μετοχών και περιορίζει τη δυνατότητα ανάληψης επενδυτικών κινδύνων με μόχλευση.

Όταν η ρευστότητα συρρικνώνεται, οι συνέπειες διαχέονται σε ολόκληρο το φάσμα της χρηματοδότησης: από τις δημόσιες εγγραφές (IPOs) και την ιδιωτική πίστωση, μέχρι τα ομόλογα υψηλής απόδοσης. Η ιστορική εμπειρία –από τα κραχ του 1929 και του 1987 μέχρι την κρίση των subprime δανείων– αποδεικνύει ότι οι αλλαγές στις ευρύτερες χρηματοπιστωτικές συνθήκες έχουν τη δύναμη να παγώσουν ακόμη και τους πιο ανθεκτικούς κλάδους.

Ο στόχος για τον πληθωρισμό και τα όρια του τεχνολογικού ράλι

Ασφαλώς, η Fed δεν έχει στόχο να υπονομεύσει την καινοτομία ή να πλήξει την τεχνητή νοημοσύνη. Πρωταρχικός και αδιαπραγμάτευτος στόχος της παραμένει η σταθερότητα των τιμών και η επιστροφή του πληθωρισμού στο 2%. Ωστόσο, εάν η μαζική κινητοποίηση κεφαλαίων και η αυξημένη ζήτηση για πόρους συντηρούν τις πληθωριστικές πιέσεις στην πραγματική οικονομία, η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ δεν θα διστάσει να προχωρήσει σε περαιτέρω περιορισμό της ρευστότητας.

Σε μια τέτοια περίπτωση, η αγορά της AI δεν θα μπορέσει να αποτελέσει εξαίρεση. Όπως καταλήγει το δημοσίευμα, αν η επίτευξη του στόχου της νομισματικής σταθερότητας απαιτήσει μια γενικευμένη επιβράδυνση, η Fed διαθέτει τόσο τη δύναμη πυρός όσο και τη θεσμική βούληση να τραβήξει το χειρόφρενο.