OFF THE RECORD: Μη μου λες να ζω με αναμνήσεις…
«Δύο μπαλάντες από το φθινόπωρο του τρόμου»: Ο Δημήτρης Καρακίτσος αναμετριέται με τον μύθο του Τζακ του Αντεροβγάλτη

Στο ομιχλώδες και εξαθλιωμένο Γουαϊτσάπελ του 1888, στην πιο σκοτεινή γωνιά του βικτωριανού Λονδίνου, η μορφή του Τζακ του Αντεροβγάλτη παραμένει ένα από τα πιο ανεξίτηλα αινίγματα του σύγχρονου πολιτισμού. Στο νέο του βιβλίο με τίτλο «Δύο μπαλάντες από το φθινόπωρο του τρόμου», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αντίποδες, ο συγγραφέας Δημήτρης Καρακίτσος δεν επιλέγει την πεπατημένη ενός συμβατικού αστυνομικού αφηγήματος. Αντιθέτως, περισυλλέγει τα θραύσματα της τραγικής ζωής της εικοσιπεντάχρονης Μέρι Τζέιν Κέλι —του τελευταίου επίσημου θύματος του serial killer— και συνθέτει ένα ιδιότυπο, μελοδραματικό ρέκβιεμ που ισορροπεί ανάμεσα στον τρόμο και την υψηλή ποίηση.
Το αιματοβαμμένο θέατρο του Γουαϊτσάπελ και ο αόρατος φονιάς
Μετά από δέκα αξιοπρόσεκτα λογοτεχνικά έργα, ο Βολιώτης δημιουργός ξεδιπλώνει μια ώριμη συγγραφική ιδιοπροσωπία, επιστρατεύοντας ένα επικολυρικό ύφος εμποτισμένο με λεπτό αυτοσαρκασμό. Ο μικρόκοσμος της εξαθλίωσης του 19ου αιώνα μετατρέπεται σε μια θεατρική σκηνή όπου οι ανθρώπινες υπάρξεις μοιάζουν με εξαϋλωμένες σκιές. Χαρακτηριστική είναι η περιγραφή της ατμόσφαιρας μετά τη σφαγή, όπου η μεταφορά της σορού προσλαμβάνει τον χαρακτήρα ενός παράδοξου πανηγυριού, ενός ιδιότυπου καρναβαλιού της φρίκης.
Στο σύμπαν του Καρακίτσου, ο δολοφόνος δεν έχει πρόσωπο· είναι ένας καλλιτέχνης του τρόμου στραμμένος διαρκώς με την πλάτη προς το κοινό, ο οποίος μετουσιώνει την ψυχασθένειά του σε διακριτό εγκληματικό στυλ. Παράλληλα, ο συγγραφέας ασκεί σφοδρή κριτική στον βικτωριανό Τύπο της εποχής, ο οποίος μέσα από φαντασμαγορικές και αιμοσταγείς εικασίες κανιβάλισε τα γεγονότα. Σε αυτό το όργιο παραπληροφόρησης και μαρτυριών-παραισθήσεων, το απόλυτο θύμα δεν ήταν μονάχα οι κατακρεουργημένες γυναίκες, αλλά και η ίδια η αλήθεια.

Η ρυθμική προσωδία και η μουσικότητα του λόγου
Κεντρικό ρόλο στο έργο διαδραματίζουν δύο λαϊκές μπαλάντες που υποτίθεται ότι διασώζονται προς τιμήν της Μέρι Τζέιν Κέλι. Μέσα από αυτές, ο Καρακίτσος επιδεικνύει την απαράμιλλη δεξιοτεχνία του στη γλώσσα και την προσωδία. Η αφήγηση διαθέτει προσεκτικά ενορχηστρωμένες συγχορδίες και μελετημένους επιτονισμούς, δημιουργώντας την αίσθηση ότι ο αναγνώστης ακούει μια υποβλητική μουσική παρτιτούρα αντί να διαβάζει απλό πεζό λόγο.
Το παιχνίδι με τη γλώσσα κορυφώνεται όταν οι μπαλάντες μεταφράζονται σε μια απορρυθμισμένη εκδοχή, όπου η ρίμα υπονομεύεται σκόπιμα. Ο συγγραφέας αποδεικνύει ότι κατέχει άριστα τους κανόνες της φόρμας, γνωρίζοντας ακριβώς πότε και πώς να τους ανατρέψει για να εντείνει την αίσθηση του τραγικού και του γκροτέσκου.
Μια συμπυκνωμένη ματιά στη σύγχρονη υπαρξιακή μοναξιά
Σε λιγότερες από 80 σελίδες, η νουβέλα κατορθώνει να υπερβεί το ιστορικό της πλαίσιο. Πέρα από τα αιματοβαμμένα πεζοδρόμια του Λονδίνου, ο Καρακίτσος μιλά για τη γενικευμένη αστική μοναξιά, τα απροσπέλαστα τείχη των σύγχρονων μεγαλουπόλεων και τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αναγκάζονται να σμικρυνθούν σε σκιές προκειμένου να επιβιώσουν. Το έργο θέτει, εντέλει, θεμελιώδη υπαρξιακά ερωτήματα γύρω από την παρουσία ή την απουσία του θείου μέσα στον πυρήνα του απόλυτου κακού.
























