OFF THE RECORD: Μη μου λες να ζω με αναμνήσεις…
Για την τέχνη ποτέ δεν είναι αργά: Οι ιστορίες ανθρώπων που άφησαν τη σιγουριά για τα εργαστήρια της ΑΣΚΤ

Η απόφαση για μια ριζική αλλαγή πορείας ζωής απαιτεί θάρρος, ιδιαίτερα όταν συνεπάγεται την εγκατάλειψη μιας σταθερής επαγγελματικής καθημερινότητας και την επιστροφή στα φοιτητικά έδρανα. Στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ), όλο και περισσότεροι ενήλικες αποδεικνύουν στην πράξη ότι η δημιουργικότητα δεν γνωρίζει ηλικιακά όρια ούτε χρονικούς περιορισμούς, διεκδικώντας μια δεύτερη ευκαιρία στην καλλιτεχνική έκφραση.
Από τη σταθερότητα του γραφείου στον καμβά
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Κατερίνα Κυριάκη, η οποία εργαζόταν επί σειρά ετών ως οδοντοτεχνίτης. Έχοντας εξασφαλισμένο εισόδημα αλλά και αυξημένες οικογενειακές υποχρεώσεις με δύο παιδιά στο σχολείο, πήρε τη γενναία απόφαση να παραιτηθεί για να προετοιμαστεί για τις απαιτητικές εξετάσεις της ΑΣΚΤ. Όπως επισημαίνει η ίδια, ένιωθε τη ζωγραφική ως μια «ανοιχτή εκκρεμότητα» από τα παιδικά της χρόνια που έπρεπε να κλείσει. Σήμερα, ούσα τελειόφοιτη στο εργαστήριο του Κώστα Χριστόπουλου, επικεντρώνεται στην πτυχιακή της εργασία, έχοντας καταφέρει να ισορροπήσει ανάμεσα στις απαιτήσεις της σχολής και την οικογένεια.
Παρόμοια ήταν και η διαδρομή του Σάββα Παπαλού, ο οποίος εργαζόταν στην Εθνική Τράπεζα όταν αποφάσισε να αλλάξει ρότα. Παρά την κοινωνική αντίληψη που θεωρεί την τραπεζική θέση συνώνυμο της απόλυτης εξασφάλισης, εκείνος προτίμησε να επενδύσει στη δημιουργικότητα. Μετά από εντατική μονοετή προετοιμασία επτά ημέρες την εβδομάδα, πέτυχε την εισαγωγή του στη σχολή με την πρώτη προσπάθεια. Σήμερα, στα 35 του χρόνια, φοιτά στο πέμπτο έτος του εργαστηρίου του Γιάννη Κονταράτου, χωρίς να μετανιώνει για την προηγούμενη πορεία του, καθώς θεωρεί ότι όλες οι εμπειρίες διαμόρφωσαν τη σημερινή του ταυτότητα.

Η πρόκληση του βιοπορισμού και η διεκδίκηση των προσωπικών «θέλω»
Η επιστροφή στη φοιτητική ζωή δεν είναι ανέφελη, καθώς συχνά συνοδεύεται από σκληρό καθημερινό πρόγραμμα και έντονες οικονομικές προκλήσεις. Ο Σάββας Παπαλούς συνεχίζει να εργάζεται εποχικά στην εστίαση και να παραδίδει μαθήματα σε φροντιστήριο, επιλέγοντας συνειδητά αυτή τη διαδρομή αντί για τη ρουτίνα ενός γραφείου. Στο ίδιο εργαστήριο, ο πρωτοετής Γιώργος Ρούκης εξακολουθεί να βιοπορίζεται δουλεύοντας στην οικοδομή, συνδυάζοντας τις πατητές τσιμεντοκονίες και τα βαψίματα με τα εντατικά μαθήματα της σχολής.
Για όλους τους, η είσοδος στην ΑΣΚΤ δεν αποτέλεσε απλώς μια ακαδημαϊκή επιτυχία, αλλά μια ουσιαστική διεύρυνση οριζόντων και μια βαθύτερη επαφή με τη σύγχρονη τέχνη. Πάνω από όλα, όμως, υπήρξε μια συνειδητή επιλογή να τεθούν τα προσωπικά «θέλω» ισότιμα απέναντι στα κοινωνικά «πρέπει», υπενθυμίζοντας ότι ο δρόμος για την αυτοπραγμάτωση παραμένει ανοιχτός σε κάθε ηλικία.
























