Δημήτρης Τζιβελέκης: Η δημοσιογραφία, η δύναμη της λογοτεχνίας και «Το σύμπαν που έγερνε λίγο»

Ο Δημήτρης Τζιβελέκης συνδυάζει δύο κόσμους που συχνά διασταυρώνονται αλλά σπάνια ισορροπούν τόσο αρμονικά: την αμεσότητα της μάχιμης δημοσιογραφίας και την εσωτερικότητα της λογοτεχνικής δημιουργίας. Με καταγωγή από τον Θαυμακό Φθιώτιδας και μεγαλωμένος στην Αθήνα, διαγράφει μια μακρά και επιτυχημένη πορεία στον έντυπο Τύπο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Από το 2019 κατέχει τη θέση του αναπληρωτή γενικού διευθυντή και διευθυντή Ενημέρωσης στον ραδιοφωνικό σταθμό «Αθήνα 9.84», ενώ παράλληλα εκφράζεται συγγραφικά μέσα από τον πεζό λόγο, με πιο πρόσφατο έργο του τη συλλογή διηγημάτων «Το σύμπαν που έγερνε λίγο», η οποία κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νίκας.

Οι νυχτερινές αναγνώσεις και η διαχρονικότητα της ανθρώπινης μοναξιάς

Για τον ίδιο, η ιδανική συνθήκη ανάγνωσης είναι τα περασμένα μεσάνυχτα στο γραφείο του, με τον ήχο του ανέμου να συντροφεύει τις σκέψεις του καθώς οι ώρες κυλούν ανεπαίσθητα μέχρι το ξημέρωμα. Στο κομοδίνο του βρίσκονται αυτό το διάστημα οι «Ιστορίες του Γιάννου Επαχτίτη και άλλα διηγήματα» του Γιάννη Βλαχογιάννη, «Ο λιμός» του Πάνου Αμυρά, καθώς και το διαχρονικό μυθιστόρημα «Ο στρατηγός μες στο λαβύρινθό του» του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Διαβάζοντας το έργο του Μάρκες για τρίτη φορά, αποκόμισε ένα επίκαιρο μάθημα: η εξουσία είναι προσωρινή, όμως η ανθρώπινη μοναξιά μπορεί να αποδειχθεί διαρκής, ενώ το παρελθόν κινδυνεύει να μετατραπεί σε φυλακή αν δεν οριοθετηθεί έγκαιρα.

Η στενή του σχέση με το βιβλίο ξεκίνησε από τα παιδικά χρόνια. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες της οικογένειάς του, ανακαλεί με συγκίνηση τον πατέρα του, ο οποίος πρόθυμα στέρησε χρήματα από βασικές ανάγκες για να του αγοράσει ένα εξωσχολικό βιβλίο στο γυμνάσιο. Αυτή η πρώιμη αγάπη εξελίχθηκε σε συνειδητή αναγνωστική στάση, με μοναδικό κριτήριο την ικανότητα του συγγραφέα να κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο.

Από το ρεπορτάζ στη μυθοπλασία: Η πρόκληση της δημιουργίας εκ του μηδενός

Η μετάβαση από το ειδησεογραφικό ρεπορτάζ στη συγγραφή αποτελεί για τον έμπειρο δημοσιογράφο μια ουσιαστική υπέρβαση. Ενώ η δημοσιογραφία απαιτεί την καταγραφή και την ερμηνεία μιας δεδομένης πραγματικότητας, η λογοτεχνία γεννιέται εκ του μηδενός, αντλώντας υλικό από μια φευγαλέα εικόνα, μια προσωπική ανάμνηση ή μια ιστορία που άκουσε.

Στο βιβλίο του «Το σύμπαν που έγερνε λίγο», η ανθρωπογεωγραφία αποτελείται από καθημερινές φιγούρες της διπλανής πόρτας. Πρόκειται για ανθρώπους που συχνά παραμένουν αθέατοι, αποτελούν όμως αναπόσπαστα κύτταρα του κοινωνικού ιστού. Ο συγγραφέας αντιμετωπίζει όλα τα διηγήματά του ισότιμα, επισημαίνοντας ότι κάθε ιστορία φέρει το δικό της φως και τη δική της επίπονη διαδρομή μέχρι την ολοκλήρωση.

Το μήνυμα ελπίδας και η ανάγκη για κοινωνική ενσυναίσθηση

Απορρίπτοντας τις κινηματογραφικές διασκευές λογοτεχνικών έργων, καθώς προτιμά τη μοναδική «ταινία» που πλάθει ο νους του αναγνώστη κατά την ανάγνωση, ο Δημήτρης Τζιβελέκης εστιάζει στην ουσία του γραπτού λόγου. Σκοπός του, κλείνοντας ο αναγνώστης το βιβλίο του, είναι να διατηρήσει ζωντανή την ελπίδα. Σε μια εποχή έντονων αντιθέσεων, όπου συχνά απουσιάζει ο οφειλόμενος σεβασμός προς τον συνάνθρωπο, η λογοτεχνία οφείλει να λειτουργεί ως καταφύγιο κατανόησης, ανθρωπιάς και ουσιαστικής αλληλεγγύης.