Συγκλονίζει κολυμβητής με καρκίνο στον εγκέφαλο: «Γονατίζω και ικετεύω, ο πόνος είναι αφόρητος»

Μια βαθιά συναισθηματική και δραματική έκκληση για αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης και καλύτερη πρόσβαση σε κλινικές δοκιμές απηύθυνε ο 25χρονος κολυμβητής Άρτσι Γκούντμπερν, ο οποίος δίνει μάχη με τον καρκίνο στον εγκέφαλο. Μιλώντας ανοιχτά για τη σκληρή πραγματικότητα της ασθένειας, ο νεαρός αθλητής λύγισε μπροστά στην κάμερα, μεταφέροντας το δικό του μήνυμα αγώνα αλλά και την απόγνωση χιλιάδων ασθενών.

«Σας παρακαλώ, επενδύστε και κάντε τη διαφορά. Γονατίζω και ικετεύω όχι μόνο για τη δική μου ζωή, αλλά και για εκείνες των καλύτερων φίλων μου, όσων έχουν προσβληθεί και των οικογενειών σε όλη τη χώρα. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Διαρκεί πάρα πολύ και ο πόνος είναι αφόρητος», δήλωσε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τις δραματικές στιγμές που βιώνουν οι ασθενείς που έρχονται αντιμέτωποι με νεοπlasματικές ασθένειες του εγκεφάλου.

Ο Άρτσι Γκούντμπερν στάθηκε ιδιαίτερα στα κενά που παρατηρούνται στον τομέα της έρευνας και της περίθαλψης, ασκώντας κριτική για την ελλιπή στελέχωση και τους περιορισμένους πόρους. Όπως υποστήριξε, οι υπάρχουσες θέσεις μερικής απασχόλησης που έχουν διατεθεί για το ζήτημα αντιστοιχούν συνολικά σε μόλις 36 ημέρες εργασίας τον χρόνο, γεγονός που καθιστά αδύνατη την ουσιαστική πρόοδο. «Δεν βλέπω πώς 36 ημέρες τον χρόνο θα φέρουν αυτή την αλλαγή για τους διαφορετικούς τύπους καρκίνου», τόνισε χαρακτηριστικά, ζητώντας τη δημιουργία μιας οργανωμένης εθνικής μονάδας.

Παρά τη βαριά διάγνωση και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει καθημερινά, ο νεαρός κολυμβητής αντλεί δύναμη από τον αθλητισμό και συνεχίζει να αγωνίζεται. Έχουν ήδη συμπληρωθεί δύο χρόνια από την ημέρα που του ανακοινώθηκε η ασθένεια, με την πρόγνωσή του να του έχει δώσει το χρονικό περιθώριο να υψώσει ανάστημα και να διεκδικήσει καλύτερες συνθήκες για το κοινωνικό σύνολο.

«Έχω αυτή την πρόγνωση που είναι ελαφρώς μακρύτερη και μου έχει δώσει αυτόν τον χρόνο για να αγωνιστώ», ανέφερε ο ίδιος, κλείνοντας με ένα μήνυμα αντοχής και αποφασιστικότητας: «Νομίζω ότι όταν είσαι πραγματικά με την πλάτη στον τοίχο, όπως σε αυτή την περίπτωση, υπάρχει μόνο ένας δρόμος να ακολουθήσεις: να πας και να αγωνιστείς».

Η ιστορία του έχει προκαλέσει πανελλήνια συγκίνηση και φέρνει ξανά στο προσκήνιο το φλέγον ζήτημα της ενίσχυσης της ιατρικής έρευνας για τις ογκολογικές παθήσεις και την ανάγκη στήριξης των ασθενών που παλεύουν καθημερινά με ανίατες ή βαριές ασθένειες.