«Αλλού ο δρόμος»: Η νυχτερινή Αθήνα μέσα από το τιμόνι του ταξί και το λαϊκό τραγούδι

Ένα αναμμένο τσιγάρο έξω από το μισάνοιχτο παράθυρο, ένα χρυσό ρολόι που λαμπυρίζει στο σκοτάδι και οι μελωδίες του Δημήτρη Μητροπάνου να ακούγονται ζωντανά από τη φωνή του ίδιου του οδηγού. Για τον Γιώργο Γεωργίου, η νύχτα δεν είναι απλώς ένα ωράριο εργασίας, αλλά ένας ολόκληρος τρόπος ζωής. Οδηγός ταξί για σχεδόν πέντε δεκαετίες και παράλληλα επαγγελματίας λαϊκός τραγουδιστής, αποτελεί έναν από τους τρεις βασικούς πρωταγωνιστές του νέου ντοκιμαντέρ της Ειρήνης Βουρλούμη με τίτλο «Αλλού ο δρόμος», το οποίο προβάλλεται στους κινηματογράφους.

Η διπλή ζωή του Γιώργου Γεωργίου: Από το τιμόνι στο πάλκο

Η κάμερα της δημιουργού παρακολουθεί τον Γεωργίου να κινείται με άνεση ανάμεσα σε δύο φαινομενικά ετερόκλητους κόσμους, οι οποίοι ωστόσο μοιράζονται την ίδια λαϊκή αυθεντικότητα. Τη μία ημέρα μεταφέρει επιβάτες στους δρόμους της πρωτεύουσας και την επόμενη πιάνει το μικρόφωνο σε γνωστό λαϊκό κέντρο στο Μπουρνάζι. Με μακρά πορεία στο τραγούδι από τη δεκαετία του 1980 και συνεργασίες με κορυφαία ονόματα, όπως ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Σταμάτης Κόκοτας και ο Λευτέρης Πανταζής, ο ίδιος ηχογράφησε για τις ανάγκες της ταινίας το τραγούδι «Δεν με νίκησε η πόλη».

«Η νύχτα από όπου και να την πιάσεις –στο ταξί ή στην πίστα– είναι το ίδιο πράγμα. Το θέμα είναι πώς την αντιμετωπίζεις», επισημαίνει ο έμπειρος οδηγός, αναγνωρίζοντας τόσο τη γοητεία όσο και τις παγίδες της ασφάλτου και του πάλκου.

Τρεις διαφορετικές φωνές στους δρόμους της Αθήνας

Το ντοκιμαντέρ δεν εστιάζει αποκλειστικά σε μία ιστορία, αλλά συνθέτει μια πολυφωνική τοιχογραφία της νυχτερινής πόλης μέσα από τρεις διακριτούς χαρακτήρες. Δίπλα στον Γεωργίου συναντάμε τον Κωνσταντίνο, γνωστό στην πιάτσα ως «Το Πούμα», έναν φιλοσοφημένο βετεράνο στα πρόθυρα της συνταξιοδότησης, ο οποίος βρίσκει γαλήνη φυτεύοντας δέντρα και κάνοντας τα ξημερώματα στάσεις στα πόδια της Ακρόπολης.

Ο τρίτος της παρέας είναι ο Σάνι, ένας Έλληνας ηθοποιός νιγηριανής καταγωγής που βρίσκεται πίσω από το τιμόνι από ανάγκη βιοπορισμού. Ο Σάνι παλεύει καθημερινά με τα αναζωπυρωμένα φαινόμενα ρατσισμού, βρίσκει καλλιτεχνική διέξοδο σε θεατρικές παραστάσεις στην αφρικανική ενορία και νοσταλγεί τη μόνιμη επιστροφή του στην υποκριτική τέχνη.

Η αστική ψυχογραφία κάτω από τη γέφυρα του Κηφισού

Στην ελληνική κουλτούρα, ο επαγγελματίας οδηγός ταξί λογίζεται συχνά ως ένας άτυπος λαϊκός ψυχαναλυτής ή ένας πολύπειρος παρατηρητής των πάντων. Μέσα από τις καθημερινές διαδρομές, οι οδηγοί έρχονται σε επαφή με όλο το φάσμα της κοινωνίας. Ο Γεωργίου θυμάται χαρακτηριστικά συνομιλίες με πολιτικά πρόσωπα, όπως ο Θεόδωρος Πάγκαλος, αλλά και μεταφορές ανθρώπων του περιθωρίου, υπογραμμίζοντας πως η επαφή με τον πελάτη αποτελεί μια διαρκή ανταλλαγή εμπειριών.

Η κινηματογραφική διαδρομή ολοκληρώνεται με μια συμβολική συνάντηση των τριών ανδρών κάτω από τη γέφυρα του Κηφισού. Σε ένα αυθόρμητο γλέντι, δίπλα στο αδιάκοπο ποτάμι των διερχόμενων αυτοκινήτων, η ταινία καταγράφει το πώς οι προσωπικές διαδρομές διασταυρώνονται, αποτυπώνοντας την ανθρώπινη διάσταση μιας πόλης που δεν κοιμάται ποτέ. Το ντοκιμαντέρ «Αλλού ο δρόμος» συνεχίζει τις προβολές του στον κινηματογράφο Δαναός.