Μαργαρίτα Θεοδωράκη για Γιώργο Χατζιδάκι: «Τεράστια βλακεία η απαγόρευση των τραγουδιών»

Με ιδιαίτερα αιχμηρό και απόλυτο τρόπο τοποθετήθηκε η Μαργαρίτα Θεοδωράκη απέναντι στην πρόσφατη απόφαση του κληρονόμου του Μάνου Χατζιδάκι, Γιώργου Χατζιδάκι, να θέσει περιορισμούς και απαγορεύσεις στην εκτέλεση του έργου του σπουδαίου συνθέτη από καταξιωμένους ερμηνευτές, όπως ο Μανώλης Μητσιάς. Η κόρη του κορυφαίου Έλληνα μουσουργού Μίκη Θεοδωράκη εξέφρασε την πλήρη αντίθεσή της σε τέτοιες πρακτικές, τονίζοντας πως η τέχνη οφείλει να ανήκει στο κοινό και στους δημιουργούς που την υπηρέτησαν.

«Δεν τον γνωρίζω ούτε θέλω να τον γνωρίσω»

Σε δηλώσεις της, η Μαργαρίτα Θεοδωράκη δεν μάσησε τα λόγια της, χαρακτηρίζοντας την απόφαση για απαγόρευση ως «τεράστια βλακεία». Αναφερόμενη στον Γιώργο Χατζιδάκι, ξεκαθάρισε ότι δεν διατηρεί καμία προσωπική ή κοινωνική επαφή μαζί του, δηλώνοντας με έμφαση: «Δεν τον γνωρίζω ούτε θέλω να τον γνωρίσω». Παράλληλα, εξέφρασε την έντονη απορία της για τη στάση αυτή απέναντι σε έναν ιστορικό ερμηνευτή όπως ο Μανώλης Μητσιάς, ο οποίος έχει συνδέσει άρρηκτα τη φωνή του με τις εμβληματικές συνθέσεις του Μάνου Χατζιδάκι.

Η υπόθεση έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στους καλλιτεχνικούς κύκλους, με αρκετούς δημιουργούς και ερμηνευτές να υποστηρίζουν ότι τα πνευματικά δικαιώματα και η διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς δεν πρέπει να λειτουργούν ως μέσο φίμωσης ή αποκλεισμού ιστορικών καλλιτεχνών από το ίδιο τους το ρεπερτόριο.

Η διαχείριση της κληρονομιάς του Μίκη Θεοδωράκη

Κατά τη διάρκεια της τοποθέτησής της, η Μαργαρίτα Θεοδωράκη αναφέρθηκε με βαθιά συγκίνηση στον πατέρα της, Μίκη Θεοδωράκη, και στη δική του φιλοσοφία γύρω από τη διάδοση της μουσικής. Όπως υπογράμμισε, ο Μίκης επιθυμούσε πάντοτε τα τραγούδια του να ταξιδεύουν ελεύθερα, να τραγουδιούνται από όλο τον κόσμο και να αποτελούν κτήμα της ελληνικής κοινωνίας και της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Η σύγκριση ανάμεσα στις δύο προσεγγίσεις αναδεικνύει το διαχρονικό δίλημμα σχετικά με τα όρια της διαχείρισης του έργου των μεγάλων δημιουργών μετά τον θάνατό τους. Σύμφωνα με την ίδια, ο ρόλος των κληρονόμων οφείλει να είναι η προστασία και η διάδοση της παρακαταθήκης των δημιουργών και όχι η επιβολή περιορισμών που απομακρύνουν το έργο από το φυσικό του αποδέκτη: το κοινό.