«Καζάνι που βράζει» οι πολυκατοικίες: Άδεια ταμεία, σβηστοί καυστήρες και εντάσεις για τα κοινόχρηστα

Σε ένα διαρκές πεδίο αντιπαράθεσης εξελίσσονται οι γενικές συνελεύσεις στις πολυκατοικίες των μεγάλων αστικών κέντρων, καθώς ο ερχομός των πρώτων χαμηλών θερμοκρασιών βρίσκει τους καυστήρες σβηστούς και τα αποθεματικά ταμεία παντελώς άδεια. Το αυξημένο κόστος του πετρελαίου θέρμανσης, σε συνδυασμό με το κύμα απλήρωτων κοινοχρήστων, έχει δημιουργήσει μια ασφυκτική κατάσταση για χιλιάδες ενοίκους και ιδιοκτήτες, φέρνοντας τους διαχειριστές μπροστά σε αδιέξοδες οικονομικές εξισώσεις.

Το ράλι των τιμών και το βάρος της κεντρικής θέρμανσης

Η εκκίνηση της διάθεσης του πετρελαίου θέρμανσης στο 1,55 ευρώ το λίτρο –τιμή που διαμορφώθηκε μετά τις επιδοτήσεις από το κράτος και τα διυλιστήρια– δεν στάθηκε αρκετή για να κατευνάσει την ανησυχία των νοικοκυριών. Σε παλαιότερα κτίρια, όπως στις πυκνοκατοικημένες γειτονιές της Αθήνας με ελλιπή θερμομόνωση και απαρχαιωμένα κουφώματα, το κόστος για να ζεσταθεί ένα διαμέρισμα εκτοξεύεται στα ύψη. Για μια πολυκατοικία 20 διαμερισμάτων, μια μέση παραγγελία 1.000 λίτρων μεταφράζεται σε δαπάνη άνω των 1.550 ευρώ, ποσό που συχνά ξεπερνά τα 200 ευρώ ανά νοικοκυριό για μόλις λίγες ώρες λειτουργίας την ημέρα.

Παράγοντες της αγοράς καυσίμων επισημαίνουν ότι η πλειονότητα των διαχειριστών τηρεί στάση αναμονής, εκμεταλλευόμενη τις ήπιες καιρικές συνθήκες. Ωστόσο, όσοι προχωρούν σε παραγγελίες το πράττουν υπό τον φόβο περαιτέρω ανατιμήσεων στις διεθνείς τιμές, γεγονός που εντείνει την αβεβαιότητα.

Το ρήγμα στις συνελεύσεις και τα «φέσια» των κλειστών διαμερισμάτων

Η αδυναμία επίτευξης κοινής γραμμής στις συνελεύσεις των συνιδιοκτητών καταγράφεται πλέον ως ο κανόνας και όχι ως η εξαίρεση. Στα περισσότερα κτίρια έχουν διαμορφωθεί τρία αντικρουόμενα «στρατόπεδα»: εκείνοι που ζητούν κανονική θέρμανση λόγω οικογενειακών αναγκών (παιδιά ή ηλικιωμένοι), όσοι προκρίνουν μια ολιγόωρη λειτουργία λίγων ωρών το πρωί και το βράδυ για λόγους οικονομίας, και εκείνοι που αρνούνται οποιαδήποτε συμμετοχή, επιλέγοντας αυτόνομες λύσεις όπως τα κλιματιστικά και οι ηλεκτρικές σόμπες.

Το πρόβλημα περιπλέκεται δραματικά στις περιπτώσεις κεντρικής θέρμανσης χωρίς αυτονομία, αλλά και από την ύπαρξη κλειστών διαμερισμάτων των οποίων οι ιδιοκτήτες είναι απόντες και αφήνουν συσσωρευμένα χρέη. Τα «φέσια» στα κοινόχρηστα στερούν από τις πολυκατοικίες τη δυνατότητα ακόμη και για βασικές συντηρήσεις, μετατρέποντας τη διαχείριση σε έναν καθημερινό «πονοκέφαλο» χωρίς ορατή διέξοδο.