Σεϋχέλλες: Εντυπωσιακή ανάκαμψη για τις γιγάντιες χελώνες – Ξεπέρασαν σε πληθυσμό τους κατοίκους

Μία από τις σημαντικότερες ιστορίες επιτυχίας στον τομέα της παγκόσμιας προστασίας της άγριας ζωής καταγράφεται στον Ινδικό Ωκεανό. Σύμφωνα με νέα επιστημονική μελέτη, ο πληθυσμός των γιγάντιων χελωνών στην απομονωμένη ατόλη Αλντάμπρα των Σεϋχελλών έχει σημειώσει θεαματική αύξηση, φτάνοντας πλέον σε επίπεδα που ξεπερνούν κατά πολύ το σύνολο των μόνιμων ανθρώπινων κατοίκων της νησιωτικής χώρας.

Από το χείλος του αφανισμού στην απόλυτη άνθηση

Η εκτεταμένη έρευνα, η οποία πραγματοποιήθηκε από το Ίδρυμα Σεϋχελλών (SIF) σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Έξετερ, ανέλυσε δεδομένα πενταετούς παρακολούθησης (2018-2022). Τα ευρήματα, που δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Ecology and Evolution, υπολογίζουν τον πληθυσμό των ενήλικων και νεαρών ερπετών στις 183.000. Πρόκειται για την πρώτη πλήρη και επιστημονικά τεκμηριωμένη καταμέτρηση των τελευταίων τριών δεκαετιών, όταν στα τέλη της δεκαετίας του 1990 ο αριθμός τους εκτιμάτο σε περίπου 100.000.

Η σημερινή ευημερία του είδους έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη δραματική εικόνα του 19ου αιώνα, όταν η ανεξέλεγκτη ανθρώπινη εκμετάλλευση και το κυνήγι είχαν οδηγήσει τον πληθυσμό σε ιστορικό χαμηλό, με μόλις 1.000 επιζώντα άτομα. Η αντιστροφή της καθοδικής πορείας υπήρξε αποτέλεσμα αυστηρών μέτρων προστασίας, τα οποία κορυφώθηκαν με την ανακήρυξη της ατόλης Αλντάμπρα σε προστατευόμενη φυσική περιοχή το 1981 και την ένταξή της στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1982. Σήμερα, η Αλντάμπρα και τα νησιά Γκαλαπάγκος αποτελούν τα μοναδικά καταφύγια στον πλανήτη όπου οι γιγάντιες χελώνες διαβιούν ελεύθερες στο φυσικό τους περιβάλλον.

Πρωτοποριακή μεθοδολογία και νέες προκλήσεις

Η καταγραφή του πληθυσμού παρουσίασε σημαντικές δυσκολίες, καθώς η πυκνή και δυσπρόσιτη βλάστηση της ατόλης εμπόδιζε την απλή οπτική παρατήρηση. Προκειμένου να ξεπεραστεί το εμπόδιο, οι επιστήμονες εφάρμοσαν εξελιγμένα στατιστικά μοντέλα που συνυπολόγισαν τόσο τα ζώα που εντοπίστηκαν όσο και τις πιθανότητες μη παρατήρησης, δημιουργώντας την πιο αξιόπιστη βάση δεδομένων που έχει υπάρξει ποτέ για το εμβληματικό αυτό είδος.

Παρά τον θρίαμβο της διατήρησης, η επιστημονική κοινότητα εφιστά την προσοχή, επισημαίνοντας ότι οι κίνδυνοι δεν έχουν εξαλειφθεί. Η κλιματική αλλαγή απειλεί άμεσα το οικοσύστημα, καθώς οι παρατεταμένες περίοδοι ξηρασίας περιορίζουν τη διαθέσιμη τροφή και τη φυσική σκιά, ενώ η σταδιακή άνοδος της στάθμης των υδάτων θέτει σε κίνδυνο τις χαμηλότερες ζώνες της ατόλης. Επιπλέον, εισβολικά θηλαστικά, όπως οι άγριες γάτες και οι μαύροι αρουραίοι, συνεχίζουν να αποτελούν μόνιμη απειλή για τα αυγά και τα νεογνά, καθιστώντας αναγκαία τη συνέχιση των προγραμμάτων διαχείρισης και ενεργούς προστασίας.