Λευτέρης Αυγενάκης: “Πριν στερέψουν οι ταμιευτήρες” – Η κρίσιμη πρόκληση της λειψυδρίας

Το νερό υπήρξε για πολλές γενιές ένα αγαθό που θεωρούσαμε δεδομένο. Σήμερα, ωστόσο, γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι δεν είναι. Η κλιματική κρίση, οι παρατεταμένες περίοδοι ανομβρίας και η αύξηση της ζήτησης φέρνουν τη χώρα αντιμέτωπη με μια σιωπηλή αλλά διαρκή απειλή: τη λειψυδρία.

Σε πρόσφατο άρθρο του με τίτλο “Πριν στερέψουν οι ταμιευτήρες”, ο Λευτέρης Αυγενάκης θίγει έναν από τους μεγαλύτερους κινδύνους που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία και η οικονομία, εστιάζοντας στην ανάγκη για άμεσες και δομικές παρεμβάσεις στη διαχείριση των υδατικών πόρων. Ο πρώην υπουργός αναδεικνύει μια σκληρή πραγματικότητα που συχνά αγνοείται από τους πολίτες αλλά και από τους σχεδιαστές πολιτικής.

Υπάρχει μια εικόνα που αξίζει να κρατήσουμε στο μυαλό μας. Από κάθε εκατό σταγόνες νερού που εισέρχονται στα δίκτυα ύδρευσης της χώρας, μόλις οι τριάντα φτάνουν τελικά εκεί όπου προορίζονται. Οι υπόλοιπες χάνονται στη διαδρομή, μέσα από διαρροές, παλαιωμένους αγωγούς και χρόνιες αδυναμίες διαχείρισης. Αυτό το ποσοστό απωλειών δεν είναι απλώς μια ένδειξη κακής διαχείρισης, αλλά μια πολυτελής σπατάλη σε μια εποχή που το νερό μετατρέπεται σε κρίσιμο γεωπολιτικό και οικονομικό αγαθό.

Η αντιμετώπιση του προβλήματος απαιτεί μια ολιστική προσέγγιση. Σύμφωνα με τις επισημάνσεις του άρθρου, οι επενδύσεις στον εκσυγχρονισμό των δικτύων ύδρευσης και άρδευσης δεν αποτελούν πλέον πολυτέλεια, αλλά μονόδρομο. Παράλληλα, η αξιοποίηση σύγχρονων τεχνολογιών, όπως τα έξυπνα δίκτυα παρακολούθησης και οι μονάδες αφαλάτωσης σε ευαίσθητες νησιωτικές και παραθαλάσσιες περιοχές, μπορούν να περιορίσουν δραστικά τις απώλειες.

Ωστόσο, η τεχνολογική αναβάθμιση από μόνη της δεν αρκεί. Απαιτείται μια ριζική αλλαγή νοοτροπίας στη χρήση του νερού, τόσο σε επίπεδο αγροτικής παραγωγής –που απορροφά τη μερίδα του λέοντος των υδατικών πόρων– όσο και στην καθημερινή κατανάλωση από τα νοικοκυριά. Η πολιτεία καλείται να επιταχύνει τα έργα υποδομής, αξιοποιώντας και τα διαθέσιμα ευρωπαϊκά κονδύλια, προτού η κρίση γίνει μη αναστρέψιμη.

Το μήνυμα είναι σαφές: η διαχείριση του νερού δεν αφορά μόνο την αντιμετώπιση μιας προσωρινής κρίσης λειψυδρίας, αλλά τη θωράκιση της βιωσιμότητας της χώρας για τις επόμενες γενιές. Πριν οι ταμιευτήρες αδειάσουν οριστικά, οι αποφάσεις πρέπει να ληφθούν χθες.