«Δυσανεξία στην αβεβαιότητα»: Το ψυχολογικό φαινόμενο που καλπάζει στους νέους – Τι αποκαλύπτει νέα έρευνα

Μια ανησυχητική διάσταση της κρίσης ψυχικής υγείας που βιώνουν οι νεότερες γενιές φέρνει στο φως μια νέα, εκτενής επιστημονική μελέτη. Σύμφωνα με τα ευρήματα ερευνητών από τις Σχολές Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Κολούμπια και του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, οι φοιτητές καταγράφουν σταθερά αυξανόμενη δυσκολία στη διαχείριση της αβεβαιότητας τα τελευταία τριάντα χρόνια. Το φαινόμενο αυτό, γνωστό στην ψυχολογία ως «δυσανεξία στην αβεβαιότητα» (Intolerance of Uncertainty – IU), αποτελεί βασικό προγνωστικό δείκτη για την εμφάνιση σοβαρών αγχωδών διαταραχών.

Το ορόσημο του 2012 και ο τριπλασιασμός του ρυθμού αύξησης

Η μελέτη, η οποία βασίστηκε στην ανάλυση 138 ερευνών από τη βάση δεδομένων Web of Science και συμπεριέλαβε 35.296 φοιτητές από τις ΗΠΑ και τον Καναδά μεταξύ 1992 και 2023, κατέγραψε μια διαρκή άνοδο του συγκεκριμένου δείκτη. Κατά μέσο όρο, η βαθμολογία στην ειδική Κλίμακα Δυσανεξίας στην Αβεβαιότητα αυξανόταν κατά 0,65 μονάδες ετησίως καθ’ όλη τη διάρκεια της τριακονταετίας.

Ωστόσο, οι ερευνητές διαπίστωσαν ένα κρίσιμο σημείο καμπής: από το 2012 και έπειτα, ο ρυθμός επιδείνωσης τριπλασιάστηκε σε σύγκριση με τις δύο προηγούμενες δεκαετίες. Η απότομη αυτή μεταβολή υποδηλώνει ότι οι σύγχρονες γενιές φοιτητών αντιμετωπίζουν πρωτοφανείς δυσκολίες στο να αποδεχτούν το απρόβλεπτο στοιχείο της καθημερινότητας.

Πώς εκδηλώνεται η δυσανεξία στην αβεβαιότητα

Ο όρος περιγράφει τη βαθιά γνωστική δυσφορία που βιώνει ένα άτομο όταν βρίσκεται σε συνθήκες έλλειψης πληροφοριών ή αδυναμίας πρόβλεψης του αποτελέσματος. Στην πράξη, ένας νέος με υψηλή δυσανεξία στην αβεβαιότητα αισθάνεται επιτακτική ανάγκη να γνωρίζει εκ των προτέρων κάθε λεπτομέρεια για μια κατάσταση —από μια ακαδημαϊκή παρουσίαση μέχρι μια απλή κοινωνική συναναστροφή— βιώνοντας έντονο στρες όταν τα δεδομένα παραμένουν ρευστά.

Όπως εξηγεί η επικεφαλής της μελέτης και καθηγήτρια Επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, Κάθριν Μ. Κις, το φαινόμενο αυτό «δεν συνιστά αυτοτελή ασθένεια, αλλά μια ενδιάμεση γνωστική διεργασία που συμβάλλει καθοριστικά στην εκδήλωση αγχωδών διαταραχών και διαταραχών της διάθεσης».

Τα αίτια της έξαρσης και η απόδειξη της πραγματικής κρίσης

Σύμφωνα με την ερευνητική ομάδα, η ραγδαία κλιμάκωση μετά το 2012 συνδέεται με τη συνδυαστική επίδραση πολλαπλών κοινωνικών παραγόντων. Η καθολική διάδοση των smartphones και των social media, η εντεινόμενη ακαδημαϊκή και οικονομική πίεση, το αίσθημα απομόνωσης και, πιο πρόσφατα, οι επιπτώσεις της πανδημίας COVID-19, δημιούργησαν ένα περιβάλλον συνεχούς πίεσης.

Παράλληλα, η μελέτη δίνει μια ξεκάθαρη απάντηση στο κατά πόσον η αύξηση των περιστατικών άγχους αποτελεί πραγματικό φαινόμενο ή απλώς αποτέλεσμα της μεγαλύτερης ευαισθητοποίησης γύρω από τα θέματα ψυχικής υγείας. Όπως υπογράμμισε ο μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, Γερούν Βαν Μπαρ, σε αντίθεση με τον όρο «άγχος», η «δυσανεξία στην αβεβαιότητα» δεν αποτελεί μέρος του καθημερινού λεξιλογίου των νέων. Το γεγονός ότι η άνοδός της συμβαδίζει με την αύξηση των αγχωδών διαταραχών επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για πραγματική βιοψυχολογική μεταβολή, καθιστώντας αναγκαία τη λήψη στοχευμένων μέτρων υποστήριξης.

ThePostPolitics Newsroom
ThePostPolitics Newsroom