Σταύρος Παπασταύρου: «Το 2027 η Ελλάδα θα προστατεύει το 35% των θαλασσών της» – Το μοντέλο της Αμοργού

Μια φιλόδοξη και στρατηγικής σημασίας δέσμευση για τη διαφύλαξη του θαλάσσιου πλούτου της χώρας διατύπωσε ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρος Παπασταύρου, υπογραμμίζοντας ότι η Ελλάδα στοχεύει στην προστασία του 35% των θαλασσών της έως το 2027. Η συγκεκριμένη εξαγγελία υπερβαίνει χρονικά και ποσοτικά τον ευρωπαϊκό στόχο για προστασία του 30% των θαλάσσιων ζωνών έως το 2030, καθιστώντας τη χώρα πρωτοπόρο στη Μεσόγειο όσον αφορά την αποκατάσταση και διατήρηση των ευαίσθητων υδάτινων οικοσυστημάτων.

Υπέρβαση των διεθνών στόχων για τα θαλάσσια οικοσυστήματα

Κατά την παρέμβασή του, ο κ. Παπασταύρου έθεσε ως κεντρική προτεραιότητα τη δημιουργία ενός συνεκτικού και θεσμικά θωρακισμένου δικτύου Θαλάσσιων Προστατευόμενων Περιοχών. Η πρωτοβουλία αυτή περιλαμβάνει τη σύσταση δύο μεγάλων εθνικών θαλάσσιων πάρκων, στο Ιόνιο και το Αιγαίο Πέλαγος, τα οποία θα ενσωματώνουν αυστηρούς κανονισμούς κατά της υπεραλίευσης, της παράνομης απόρριψης αποβλήτων και της ανεξέλεγκτης τουριστικής πίεσης.

Η στρατηγική του Υπουργείου βασίζεται σε επιστημονικά δεδομένα και αξιοποιεί σύγχρονες τεχνολογίες επιτήρησης, όπως δορυφορικές εικόνες και μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones), προκειμένου να εξασφαλιστεί η ουσιαστική εφαρμογή των μέτρων και όχι απλώς η τυπική τους καταγραφή σε χάρτες. Η μετάβαση αυτή επιδιώκει να ανακόψει την απώλεια βιοποικιλότητας και να προστατεύσει είδη προτεραιότητας, όπως η μεσογειακή φώκια, η θαλάσσια χελώνα και τα υποθαλάσσια λιβάδια ποσειδωνίας.

«Η Αμοργός δείχνει τον δρόμο»: Η σημασία της τοπικής κοινωνίας

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο υπουργός στη συμμετοχική διακυβέρνηση, αναφέροντας ως χαρακτηριστικό πρότυπο το εγχείρημα της Αμοργού. «Η Αμοργός δείχνει τον δρόμο: όταν πρωταγωνιστεί η τοπική κοινωνία, η προστασία γίνεται υπόθεση όλων», τόνισε εμφατικά ο κ. Παπασταύρου, αναδεικνύοντας τη σημασία της σύμπραξης των αλιέων και των κατοίκων στην προστασία των ιχθυαποθεμάτων.

Το παράδειγμα της Αμοργού αποτελεί διεθνές σημείο αναφοράς, καθώς οι ίδιοι οι επαγγελματίες αλιείς του νησιού συμφώνησαν σε εποχιακές παύσεις αλιείας και στη δημιουργία ζωνών απόλυτης προστασίας. Το μοντέλο αυτό αποδεικνύει ότι η περιβαλλοντική πολιτική δεν μπορεί να επιβάλλεται μονομερώς από το κέντρο, αλλά οφείλει να οικοδομείται σε συνεργασία με τις τοπικές κοινότητες, διασφαλίζοντας παράλληλα τη βιωσιμότητα των τοπικών οικονομιών.

Ισορροπία ανάμεσα στη γαλάζια οικονομία και την προστασία του περιβάλλοντος

Η προστασία του 35% των ελληνικών θαλασσών εντάσσεται σε ένα ευρύτερο σχέδιο ανάπτυξης της βιώσιμης «γαλάζιας οικονομίας». Η αναβάθμιση του θαλάσσιου περιβάλλοντος συνδέεται άμεσα με την ενίσχυση του ποιοτικού τουρισμού, την προώθηση του καταδυτικού τουρισμού και τη διατήρηση της παράκτιας αλιείας ως παραδοσιακής και βιώσιμης πηγής εισοδήματος.

Με τις δεσμεύσεις αυτές, η ελληνική κυβέρνηση επιχειρεί να διαμορφώσει ένα ισχυρό γεωπολιτικό και περιβαλλοντικό αποτύπωμα στις διεθνείς διασκέψεις για το κλίμα και τους ωκεανούς, αποδεικνύοντας ότι η προστασία του φυσικού κεφαλαίου αποτελεί βασικό πυλώνα ανθεκτικότητας απέναντι στην κλιματική κρίση.