Κριστίν Λαγκάρντ: Η επόμενη πράξη και η μάχη για τη διάσωση της διεθνούς τάξης

Η προαναγγελθείσα πρόωρη αποχώρηση της Κριστίν Λαγκάρντ από το τιμόνι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής νομισματικής διαχείρισης, αλλά σε καμία περίπτωση την έξοδό της από τη διεθνή πολιτική σκακιέρα. Αντιθέτως, η Γαλλίδα αξιωματούχος φαίνεται έτοιμη να αναλάβει έναν νέο, μοναχικό ίσως ρόλο: αυτόν της υπερασπίστριας της ευρωπαϊκής συνοχής και της πολυμερούς συνεργασίας, σε μια ιστορική συγκυρία όπου οι αξίες αυτές τίθενται υπό ευθεία αμφισβήτηση.

Η «απελευθέρωση» από τα θεσμικά δεσμά και το γαλλικό μέτωπο

Σύμφωνα με αναλύσεις διεθνών μέσων, όπως η Wall Street Journal, η επικεφαλής της ΕΚΤ αισθανόταν εδώ και καιρό ασφυκτικά περιορισμένη από τον αυστηρά τεχνοκρατικό και ουδέτερο ρόλο του κεντρικού τραπεζίτη. Η θεσμική αυτή σιωπή τής στερούσε τη δυνατότητα να παρέμβει ευθέως στις πολιτικές αναταράξεις που απειλούν τα θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στο επίκεντρο των ανησυχιών της βρίσκεται η ίδια η πατρίδα της. Η Γαλλία οδεύει προς τις κρίσιμες προεδρικές εκλογές του 2027 μέσα σε ένα τοξικό κλίμα έντονης πόλωσης. Η ενίσχυση δυνάμεων στα δύο άκρα του πολιτικού φάσματος —από τη Μαρίν Λεπέν στα δεξιά μέχρι τον Ζαν-Λικ Μελανσόν στα αριστερά— τρομάζει τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Οι προτάσεις αμφότερων των πλευρών θεωρείται ότι υπονομεύουν τη δημοσιονομική σταθερότητα της δεύτερης μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρωζώνης και δοκιμάζουν τις σχέσεις του Παρισιού με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Το σενάριο του WEF και η άρνηση για τα Ηλύσια Πεδία

Αν και η Κριστίν Λαγκάρντ έχει αποκλείσει κατηγορηματικά το ενδεχόμενο να θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία της Γαλλίας —επικαλούμενη την ηλικία της και το δυσβάσταχτο προσωπικό κόστος μιας τέτοιας εκστρατείας— δεν σκοπεύει να παραμείνει αμέτοχη. Στόχος της είναι να διατηρήσει ισχυρή φωνή στον εθνικό και ευρωπαϊκό δημόσιο διάλογο.

Παράλληλα, στο διεθνές πεδίο, το όνομά της συζητείται έντονα για την ηγεσία του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF). Ο οργανισμός του Νταβός αναζητεί μια προσωπικότητα παγκόσμιου βεληνεκούς για να ανακτήσει το κύρος του μετά από πρόσφατες εσωτερικές κρίσεις, και η εμπειρία της Λαγκάρντ στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την ΕΚΤ την καθιστά ιδανική υποψήφια.

Ένα δύσκολο στοίχημα σε έναν πολωμένο κόσμο

Ο δρόμος, ωστόσο, δεν προμηνύεται ρόδινος. Στο εσωτερικό της Γαλλίας, η απόφασή της για πρόωρη παραίτηση προκάλεσε κατηγορίες από πολιτικούς κύκλους ότι επιχειρεί να δρομολογήσει τη διαδοχή της πριν από το 2027, ώστε να στερήσει από τον επόμενο πρόεδρο τον λόγο στην επιλογή του επικεφαλής της ΕΚΤ.

Επιπλέον, η πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ εξακολουθεί να κουβαλά το φορτίο της εκπροσώπου μιας οικονομικής ελίτ, σε μια κοινωνία όπου η δυσπιστία απέναντι στο κατεστημένο είναι βαθιά ριζωμένη. Το ουσιαστικό διακύβευμα για την ίδια δεν είναι απλώς η εξασφάλιση ενός επόμενου θεσμικού τίτλου, αλλά να διαπιστώσει αν το μοντέλο της παγκοσμιοποιημένης συνεργασίας και της συναίνεσης, το οποίο υπηρέτησε πιστά επί δεκαετίες, διαθέτει ακόμη ακροατήριο σε έναν κατακερματισμένο κόσμο.