«48°12΄»: Ένα μυσταγωγικό μουσικό ταξίδι ανάμεσα στο μπαρόκ της Βενετίας και της Βιέννης

Η Βιέννη βρίσκεται σε γεωγραφικό πλάτος 48° 12΄ Βόρεια, μια συντεταγμένη που για τους περισσότερους ίσως μοιάζει με απλή γεωγραφική σημείωση. Για το ανερχόμενο μουσικό σύνολο The BanXhies, ωστόσο, αποτέλεσε την αφετηρία και τον τίτλο του νέου τους άλμπουμ, «48°12΄» (κυκλοφορεί διεθνώς ως 48° North από την Alpha Classics). Πρόκειται για ένα υποδειγματικό concept album κλασικής μουσικής, το οποίο επιχειρεί να χαρτογραφήσει τους μυστικούς αρμούς που ένωναν δύο από τα σημαντικότερα πολιτιστικά κέντρα του 17ου και 18ου αιώνα: τη Βενετία και τη Βιέννη.

Η αόρατη γέφυρα των δύο μητροπόλεων του Μπαρόκ

Παρά τη γεωγραφική απόσταση, η οποία με σύγχρονους όρους ισοδυναμεί με περίπου έξι ώρες οδικής διαδρομής, η Βιέννη και η Βενετία διατηρούσαν έναν διαρκή, ζωντανό καλλιτεχνικό διάλογο. Η ηχογράφηση των The BanXhies εστιάζει ακριβώς σε εκείνους τους συνθέτες που έζησαν, εμπνεύστηκαν και διαμόρφωσαν τη μουσική ταυτότητα και των δύο αυτών πόλεων.

Στο επίκεντρο του εγχειρήματος βρίσκεται η επιδραστική μορφή του Αντόνιο Καλντάρα (1670–1736). Γόνος μουσικής οικογένειας από τη Βενετία, ο Καλντάρα παρουσίασε την πρώτη του όπερα μόλις στα δεκαεννέα του χρόνια, προτού ταξιδέψει στη Ρώμη, την Ισπανία και το Μιλάνο, συνδιαλεγόμενος με κολοσσούς όπως ο Γκέοργκ Φρίντριχ Χέντελ και ο Αρκάντζελο Κορέλι. Το 1715 εγκαταστάθηκε οριστικά στη Βιέννη, αναλαμβάνοντας τη θέση του δεύτερου αρχιμουσικού στην αυτοκρατορική αυλή, δίπλα στον Γιόχαν Γιόζεφ Φουκς. Εκεί άφησε πίσω του ένα πολυσχιδές έργο που κέρδισε τον θαυμασμό του Γκέοργκ Φίλιπ Τέλεμαν και του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ.

The BanXhies: Υποδειγματική λεπτότητα και συναισθηματικό βάθος

Παρά το γεγονός ότι το όνομα του συνόλου παραπέμπει συνειρμικά στις απόκοσμες νεράιδες της κελτικής μυθολογίας ή ακόμη και στο ιστορικό post-punk συγκρότημα Siouxsie and the Banshees, η προσέγγιση της ομάδας απέχει παρασάγγας από οποιονδήποτε γοτθικό ζόφο. Το σχεδόν αμιγώς γυναικείο σύνολο –αποτελούμενο από τις Ροζάνα Ράστεγκαρ (βιολί), Γιαορέ Τάλιμπαρτ (βιολί), Σουζάν Γουλφ (τσέλο), Λουίζ Ακάμπο (τσέμπαλο/όργανο) και τον Εμανουέλ Αρακελιάν (όργανο)– επενδύει σε μια εντελώς διαφορετική αισθητική.

Το πρόγραμμα του άλμπουμ συμπληρώνεται από συνθέσεις κορυφαίων δημιουργών, όπως ο Τζοβάνι Λεγκρέντσι, ο Αντόνιο Βιβάλντι, ο Νίκολα Πόρπορα και ο Χάινριχ Ιγκνάς Φρανς Μπίμπερ. Οι ερμηνείες των The BanXhies χαρακτηρίζονται από χαμηλούς τόνους, αρμονική διαύγεια και ρυθμική πλαστικότητα. Χωρίς περιττούς εντυπωσιασμούς, η μουσική δωματίου αναπνέει με φυσικότητα, επιτρέποντας σε έντονα, εσωτερικά συναισθήματα να αναδυθούν αβίαστα. Το αποτέλεσμα είναι ένα ατμοσφαιρικό ηχητικό τοπίο που αναδεικνύει το μεγαλείο της εποχής μέσα από τη δύναμη της εσωτερικότητας.