Ρέππας – Παπαθανασίου: «Στο σινεμά θεωρηθήκαμε σαν πανούκλα με το Safe Sex» – Η απάντηση στις σκληρές κριτικές

Σε μια αναδρομή στην πλούσια καλλιτεχνική τους πορεία και στις προκλήσεις που αντιμετώπισαν στον ελληνικό κινηματογράφο προχώρησαν ο Μιχάλης Ρέππας και ο Θανάσης Παπαθανασίου. Φιλοξενούμενοι στην εκπομπή «Καλύτερα Δε Γίνεται» με τη Ναταλία Γερμανού, το επιτυχημένο συγγραφικό και σκηνοθετικό δίδυμο μίλησε ανοιχτά για τη διαδρομή του στο θέατρο, την τηλεόραση και τη μεγάλη οθόνη, εστιάζοντας στις έντονες αντιδράσεις και την πολεμική που δέχθηκαν από την κριτική κοινότητα, ιδιαίτερα μετά το κινηματογραφικό φαινόμενο του «Safe Sex».

Η πρωτοφανής επιτυχία του «Safe Sex» και η πολεμική των κριτικών

Το 1999, το «Safe Sex» έσπασε κάθε ρεκόρ εισιτηρίων στις κινηματογραφικές αίθουσες, επαναφέροντας μαζικά το κοινό στο ελληνικό σινεμά. Παρ’ όλα αυτά, η υποδοχή από τους επαγγελματίες κριτικούς κινηματογράφου υπήρξε σχεδόν καθολικά απορριπτική. Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο Μιχάλης Ρέππας, η αίσθηση που επικράτησε τότε στον χώρο ήταν πως αντιμετωπίστηκαν ως ανεπιθύμητοι.

«Στο σινεμά είναι πολύ περίεργα τα πράγματα, όχι ότι στο θέατρο σε περιμένουν με ανοιχτή την πόρτα. Θεωρηθήκαμε κάτι σαν πανούκλα όταν έγινε το Safe Sex. Και στις τέσσερις ταινίες μας οι κριτικές ήταν μπλοκ και αρνητικές, πάντα όλες. Ένα 10% να μην ήταν αρνητικό», σημείωσε ο γνωστός δημιουργός. Ο ίδιος περιέγραψε το κλίμα της εποχής με γλαφυρό τρόπο: «Όταν έβγαινε η ταινία μας, την Πέμπτη όλες οι εφημερίδες μας περίμεναν και μας έβαζαν μαύρο τετραγωνάκι. Και λες, δεν ξέρω αν γύρισα το 8½ του Φελίνι, αλλά ρε φίλε, δεν μου αναγνωρίζεις το δικαίωμα να πάει να διασκεδάσει ο Έλληνας;».

Το στίγμα των «τηλεοπτικών ηθοποιών» και η εξέλιξη του χώρου

Από την πλευρά του, ο Θανάσης Παπαθανασίου στάθηκε στην ελιτίστικη νοοτροπία που κυριαρχούσε εκείνη την περίοδο, ιδιαίτερα όσον αφορά τη συμμετοχή ηθοποιών με έντονη τηλεοπτική παρουσία. Στο «Safe Sex» πρωταγωνιστούσαν ονόματα πρώτης γραμμής, όπως ο Γιάννης Μπέζος και η Άννα Παναγιωτοπούλου, γεγονός που τότε είχε χρησιμοποιηθεί ως μομφή από μερίδα της κριτικής.

«Από τη μεριά των δημιουργών σήμερα είναι πιο ακομπλεξάριστοι και αυτοί που κάνουν ταινίες και αυτοί που τις κρίνουν. Τότε ήταν διαφορετικά. Στο Safe Sex μας κατηγορούσαν ότι παίζουν τηλεοπτικοί ηθοποιοί, λες και ήταν μιάσματα όσοι έπαιζαν τότε στην τηλεόραση», εξήγησε ο Θανάσης Παπαθανασίου, επισημαίνοντας πως στις μέρες μας οι διαχωριστικές γραμμές έχουν καταρριφθεί προς όφελος της τέχνης: «Ενώ τώρα παίζουν όλοι παντού και καλά κάνουν. Ο Γιάννης Μπέζος ή η Άννα Παναγιωτοπούλου θεωρούνταν απλώς τηλεοπτικοί ηθοποιοί».

Η δικαίωση με το «Οξυγόνο»

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στη δραματική ταινία «Οξυγόνο» (2003), η οποία, παρά τις αρχικές υποτιμητικές εκτιμήσεις εγχώριων κύκλων που τη χαρακτήριζαν «ελαφρύ πράγμα», απέσπασε τελικά το διεθνές βραβείο FIPRESCI της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η πορεία του δημιουργικού διδύμου αποδεικνύει πως η λαϊκή αποδοχή και η διαχρονικότητα του έργου υπερβαίνουν τους συγκυριακούς δογματισμούς, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στη σύγχρονη ελληνική ποπ κουλτούρα.