Νέες τουρκικές προκλήσεις: Αμφισβητούν την ελληνική κυριαρχία σε Ρω και Στρογγύλη τα τουρκικά ΜΜΕ

Σε έναν νέο γύρο προκλητικών αναφορών προχωρούν τουρκικά μέσα ενημέρωσης, στοχοποιώντας εκ νέου το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελλορίζου και αμφισβητώντας ευθέως τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο. Μέσα από ρεπορτάζ και τηλεοπτικές αναλύσεις, επανέρχονται στο προσκήνιο ανυπόστατοι ισχυρισμοί σχετικά με το καθεστώς των νησίδων Ρω και Στρογγύλη.

Η ρητορική αμφισβήτησης και η παραποίηση των τοπωνυμίων

Κατά τη διάρκεια τηλεοπτικών εκπομπών στην Τουρκία, παρουσιάστηκαν χάρτες της περιοχής στους οποίους οι ελληνικές νησίδες βαφτίζονται με τουρκικά ονόματα, καθώς η Ρω αναφέρεται ως «Καράαντα» και η Στρογγύλη ως «Φενέρ Αντασί». Οι Τούρκοι αναλυτές υποστηρίζουν ανυπόστατα ότι τα συγκεκριμένα νησιά ανήκουν στην τουρκική επικράτεια, εστιάζοντας με έμφαση στη γεωγραφική απόσταση.

«Το Καστελλόριζο απέχει μόλις 1.950 μέτρα από εμάς», ανέφεραν χαρακτηριστικά στα σχετικά πάνελ, επιχειρώντας να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση ότι η γεωγραφική εγγύτητα προς τις ακτές της Ανατολίας υπερισχύει του Διεθνούς Δικαίου και των διεθνών συνθηκών που καθορίζουν τα σύνορα στην περιοχή.

Η στρατηγική σημασία του συμπλέγματος της Μεγίστης

Το σύμπλεγμα του Καστελλορίζου (Μεγίστη, Ρω και Στρογγύλη) βρίσκεται σταθερά στο επίκεντρο της τουρκικής αναθεωρητικής ρητορικής. Η Στρογγύλη αποτελεί το ανατολικότερο άκρο της ελληνικής επικράτειας και διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη συνέχεια των θαλασσίων ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, καθώς και στον καθορισμό της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).

Η προσπάθεια αποκοπής της Ρω και της Στρογγύλης από το υπόλοιπο σύμπλεγμα εντάσσεται στο ευρύτερο αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας», μέσω του οποίου η Άγκυρα επιχειρεί να στερήσει από τα ελληνικά νησιά το δικαίωμα σε θαλάσσιες ζώνες πέραν των χωρικών τους υδάτων.

Απαραβίαστο το καθεστώς κυριαρχίας βάσει των Συνθηκών

Απέναντι σε αυτές τις εμπρηστικές τοποθετήσεις, η ελληνική διπλωματία υπενθυμίζει διαρκώς ότι το νομικό καθεστώς στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο είναι πλήρως κατοχυρωμένο και αδιαμφισβήτητο. Η Συνθήκη της Λωζάνης του 1923, οι διμερείς συμφωνίες Ιταλίας – Τουρκίας του 1932 και η Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947, με την οποία τα Δωδεκάνησα παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα, δεν αφήνουν κανένα απολύτως περιθώριο παρερμηνείας.

Παρά τις προσπάθειες συντήρησης ενός κλίματος διαλόγου μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας, οι επανειλημμένες αυτές προκλήσεις από τον τουρκικό Τύπο καταδεικνύουν πως ο αναθεωρητισμός παραμένει βαθιά ριζωμένος στη δημόσια σφαίρα της γείτονος χώρας.