Θαλασσινή Βοσταντζόγλου: «Οι γονείς μου αγωνιούν για το τι άνθρωπος γίνομαι, όχι τι ηθοποιός»

Σε μια περίοδο καλλιτεχνικής ωριμότητας και αναζήτησης, η Θαλασσινή Βοσταντζόγλου ανεβαίνει στη σκηνή του Θεάτρου Μετς για να ενσαρκώσει τη δική της εκδοχή της σαιξπηρικής ηρωίδας στην παράσταση «Ιουλιέττα (η)». Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Τάσου Τυρογαλά, η νεαρή ηθοποιός αναμετράται με τον πρώτο θεατρικό μονόλογο της καριέρας της, μιλώντας ανοιχτά για τις προκλήσεις της δουλειάς, την έννοια του έρωτα, αλλά και το πώς βιώνει τη σχέση με τους γονείς της και τη βαριά οικογενειακή κληρονομιά.

Η αναμέτρηση με τη σαιξπηρική ηρωίδα και το ρίσκο του μονολόγου

Η παράσταση «Ιουλιέττα (η)», που ξεκίνησε την πορεία της στο φεστιβάλ Off-Off του Θεάτρου Επί Κολωνώ, βρήκε τη νέα της θεατρική στέγη στον πρόσφατα εγκαινιασμένο χώρο της Άννας Μενενάκου και του Σωτήρη Τσαφούλια. Για τη Θαλασσινή Βοσταντζόγλου, η επιστροφή σε αυτό το κείμενο αποτελεί ένα προσωπικό στοίχημα γύρω από ένα διαχρονικό και οικουμενικό ζήτημα: τον έρωτα, τη φθορά και την ανάγκη για επανάσταση απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας και κατεστημένου.

Μετρώντας έξι χρόνια επαγγελματικής πορείας στον χώρο της υποκριτικής, η ίδια δεν διστάζει να εκφράσει την αγωνία που συνοδεύει το εγχείρημα ενός μονολόγου. «Είναι μεγάλο το ρίσκο, νιώθω σαν να συστήνομαι για πρώτη φορά στον κόσμο, σαν να ξεκινάω τώρα», σημειώνει χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας πως η απόλυτη ελευθερία πάνω στη σκηνή συνοδεύεται αναπόφευκτα από τη συνολική ευθύνη του αποτελέσματος.

Η οικογενειακή παρακαταθήκη και η σκιά του Μποστ

Μεγαλώνοντας σε ένα περιβάλλον βαθιά συνδεδεμένο με την τέχνη, η ηθοποιός ανακαλεί τα παιδικά της χρόνια ως ένα διάστημα γεμάτο ιστορίες, γέλιο και ανεμελιά. Ωστόσο, η διαδρομή της δεν καθορίζεται απλώς από το όνομα της οικογένειάς της. Ξεκαθαρίζοντας με χιούμορ και ειλικρίνεια τις παρανοήσεις γύρω από το επώνυμό της, εξηγεί ότι το επίσημο ξεκινά με «Β», ενώ η γραφή με «Μπ» διατηρήθηκε από τον πατέρα της ως ένδειξη τρυφερότητας και νοσταλγίας προς τον παππού της, τον εμβληματικό Μποστ (Μέντη Μποσταντζόγλου).

Παρά το γεγονός ότι η γέννησή της συνέπεσε χρονικά με την απώλεια του σπουδαίου γελοιογράφου και θεατρικού συγγραφέα, η ίδια αισθάνεται μια βαθιά, εσωτερική σύνδεση μαζί του, η οποία υπερβαίνει τα καλλιτεχνικά του κείμενα και αγγίζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν τη ζωή.

Πρώτα ο άνθρωπος, μετά ο ηθοποιός

Έχοντας στο πλευρό της δύο καταξιωμένους καλλιτέχνες ως γονείς, η Θαλασσινή Βοσταντζόγλου διατηρεί μια ισορροπημένη στάση απέναντι στην κριτική και τις προσδοκίες. Όπως τονίζει, εκείνο που προέχει για το οικογενειακό της περιβάλλον δεν είναι η επαγγελματική καταξίωση ή οι θεατρικές διακρίσεις, αλλά η διαμόρφωση του χαρακτήρα της. Οι γονείς της παρακολουθούν με μεγαλύτερη αγωνία την προσωπική της εξέλιξη ως ανθρώπου παρά την πορεία της ως ηθοποιού, δίνοντάς της τον χώρο να εξελιχθεί αυτόνομα τόσο στη σκηνή όσο και στη ζωή.