Καρυοφυλλιά Καραμπέτη: «Αν η φιλοδοξία σημαίνει οφίτσια, μακριά από εμένα» – Το στοίχημα του «Μακμπέθ» και η αποστροφή για την εξουσία

Σε μία από τις πιο παραγωγικές και δημιουργικές περιόδους της μακράς πορείας της βρίσκεται η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Η καταξιωμένη ηθοποιός ισορροπεί ανάμεσα σε απαιτητικές παραγωγές, με επίκεντρο τις εντατικές πρόβες για τον σαιξπηρικό «Μακμπέθ» που κάνει πρεμιέρα τον Νοέμβριο στο θέατρο «Κατερίνα Βασιλάκου» σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου, όπου συμπρωταγωνιστεί με τον Γιώργο Γάλλο. Παράλληλα, συνεχίζει τις εμφανίσεις της στη «Φόνισσα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ πρόσφατα ολοκλήρωσε τα γυρίσματα της νέας ταινίας του Αλέξανδρου Βούλγαρη, «Σουέλ». Μέσα από αυτή την πολυδιάστατη καλλιτεχνική διαδρομή, η σπουδαία πρωταγωνίστρια ξεδιπλώνει τις σκέψεις της για την τέχνη, τα όρια της φιλοδοξίας και την απόλυτη άρνησή της να συνδεθεί με θέσεις εξουσίας.

Η σκοτεινή διαδρομή της Λαίδης Μακμπέθ και ο μηχανισμός της εξουσίας

Προσεγγίζοντας τον εμβληματικό και συνάμα ζοφερό χαρακτήρα της Λαίδης Μακμπέθ, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη εστιάζει στις ψυχολογικές και ηθικές συνέπειες της ανεξέλεγκτης επιδίωξης ισχύος. Όπως επισημαίνει, η μεγαλύτερη δυσκολία στην κατανόηση του ρόλου έγκειται στην απόφαση της ηρωίδας να αποβάλει κάθε ίχνος συμπόνιας και γυναικείας φύσης στον βωμό της ανέλιξης. Αυτή η επιλογή την οδηγεί σε βαριές ενοχές, ψυχικό κατακερματισμό, απομόνωση και, τελικά, στην αυτοκαταστροφή.

Η παράσταση δοκιμάζει τόσο τις ψυχικές όσο και τις σωματικές αντοχές των ηθοποιών. Αξιοποιώντας το σκηνικό της Εύας Μανιδάκη και την περιστρεφόμενη σκηνή, η σκηνοθετική γραμμή της Κατερίνας Ευαγγελάτου αντλεί έμπνευση από τη θεώρηση του Γιαν Κοτ στο έργο «Σαίξπηρ ο σύγχρονός μας». Η εξουσία αναπαρίσταται ως ένας αδηφάγος μηχανισμός και ένας φαύλος κύκλος βίας, όπου οι ρόλοι θύτη και θύματος ανακυκλώνονται αδιάκοπα, υποχρεώνοντας τους ερμηνευτές σε μια διαρκή σκηνική κίνηση.

«Οφίτσια μακριά από εμένα»: Η σταθερή άρνηση των θέσεων ισχύος

Αν και ο «Μακμπέθ» παραμένει διαχρονικός αναδεικνύοντας τη διαμάχη φωτός και σκότους στην ανθρώπινη φύση, η ίδια η ηθοποιός επιλέγει συνειδητά να διαχωρίσει τη θέση της από κάθε μηχανισμό εξουσίας. «Αν η φιλοδοξία σημαίνει οφίτσια, μακριά από εμένα», δηλώνει κατηγορηματικά. Ήδη από το ξεκίνημα της καριέρας της, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη αρνείται σταθερά να συμμετάσχει σε επιτροπές αξιολόγησης ή βραβείων, αποφεύγοντας να λάβει αποφάσεις που θα μπορούσαν να επηρεάσουν καθοριστικά την πορεία νέων καλλιτεχνών, ενώ εδώ και χρόνια απορρίπτει προτάσεις ακόμη και για συμμετοχή στο Διοικητικό Συμβούλιο του Εθνικού Θεάτρου.

Η συλλογικότητα της σκηνής και η αναζήτηση της αλήθειας

Για την έμπειρη ηθοποιό, η ουσιαστική φιλοδοξία ταυτίζεται αποκλειστικά με την υπηρεσία του κειμένου και τη βαθιά σύνδεση με το κοινό, μακριά από ματαιοδοξίες και πρωτοκαθεδρίες στη μαρκίζα. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι δεν διστάζει να ερμηνεύσει δεύτερους ρόλους σε έργα όπου στο παρελθόν υπήρξε πρωταγωνίστρια, θεωρώντας πως μια παράσταση λειτουργεί ως ενιαίο σύνολο στο οποίο δεν νοούνται μεμονωμένες καλές ερμηνείες μέσα σε ένα μέτριο αποτέλεσμα.

Κλείνοντας, αναφέρεται στην ουσία της θεατρικής συνύπαρξης, υιοθετώντας το δίδαγμα της Ελένης Σκότη για την αλήθεια της επικοινωνίας: η ικανότητα να ακούς ουσιαστικά τον άλλον πάνω στη σκηνή αποτελεί το θεμέλιο της υποκριτικής, υπερβαίνοντας οποιαδήποτε προσωπική δυσκολία και υπηρετώντας την καθαρότητα της τέχνης.