OFF THE RECORD: Μη μου λες να ζω με αναμνήσεις…
Άδωνις Γεωργιάδης: «Κάτι υπερβολικά τοξικό υπάρχει στην κοινωνία μας» – Ηχηρή απάντηση σε ανάρτηση μίσους στα social media

Έντονο προβληματισμό για τα όρια της τοξικότητας και της ρητορικής μίσους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προκάλεσε η δημόσια τοποθέτηση του Υπουργού Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη. Με ανάρτησή του, ο υπουργός απάντησε σε ένα εξαιρετικά προσβλητικό βίντεο που κυκλοφόρησε στην πλατφόρμα του TikTok, στο οποίο ο δημιουργός του εξέφραζε την ευχή να είχε πεθάνει ο κ. Γεωργιάδης αντί για τον γνωστό τραγουδιστή Γιώργο Μαζωνάκη.
Η χυδαία ανάρτηση και η ανησυχητική αποδοχή της
Το επίμαχο βίντεο, το οποίο αναπαράχθηκε μαζικά, έφερε την αναγραφή: «Θεέ μου, γιατί τον Μαζωνάκη και όχι τον Άδωνι Γεωργιάδη;». Πέρα από το ίδιο το περιεχόμενο, αυτό που προκάλεσε ιδιαίτερη απογοήτευση και έντονη συζήτηση είναι τα στατιστικά στοιχεία αποδοχής του από χρήστες του διαδικτύου.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέθεσε ο υπουργός, η εν λόγω δημοσίευση συγκέντρωσε περισσότερα από 50.000 likes, 11.200 αναδημοσιεύσεις, εκατοντάδες σχόλια και αποθηκεύσεις στα αγαπημένα, καταδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο το ακραίο και προσβλητικό περιεχόμενο μπορεί να κερδίσει ψηφιακή επιβράβευση και αλγοριθμική προώθηση.
Το ξέσπασμα του Άδωνι Γεωργιάδη για τη ρητορική μίσους
Αντιδρώντας στο περιστατικό, ο κ. Γεωργιάδης χαρακτήρισε τη δημοσίευση «χυδαία και αποκρουστική», υπογραμμίζοντας τη βαθύτερη κοινωνική διάσταση του φαινομένου. Εξέφρασε την ανησυχία του για τον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνεται η κοινωνική οργή και το μίσος στον ψηφιακό χώρο.
«Ένας λοιπόν εύχεται δημοσίως να πεθάνει ένας συνάνθρωπός του. Και αυτή η ανάρτηση λαμβάνει 50.000 likes… Καμιά φορά όλο αυτό σε κάνει πραγματικά να αναρωτιέσαι αν αξίζει τον κόπο να ασχολείται κανείς με όλα αυτά», σημείωσε χαρακτηριστικά, καταλήγοντας με τη φράση: «Κρίμα πραγματικά για το πώς έχουμε φτάσει να συγκεντρώνουμε τόσο μίσος ο ένας για τον άλλον».
Η διάχυση της τοξικότητας στις ψηφιακές πλατφόρμες
Το συγκεκριμένο περιστατικό ανοίγει εκ νέου τον διάλογο γύρω από την κουλτούρα της ψηφιακής βίας και την ανωνυμία που συχνά προστατεύει τέτοιες συμπεριφορές. Η ευκολία με την οποία διατυπώνονται ευχές θανάτου και η ταυτόχρονη επιβράβευσή τους μέσω των αλληλεπιδράσεων αναδεικνύουν ένα σοβαρό έλλειμμα κοινωνικής ενσυναίσθησης, θέτοντας κρίσιμα ερωτήματα για τους κανόνες εποπτείας και αυτορρύθμισης των μεγάλων ψηφιακών πλατφορμών.






















