Ο Σακελλαρίδης μετρά απώλειες και υπόσχεται ανασύνθεση

Η διάλυση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Αριστεράς φέρνει τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη αντιμέτωπο με τη σκληρή πολιτική πραγματικότητα.

Η διάλυση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Αριστεράς δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη επεισόδιο εσωκομματικής κρίσης στον χώρο της ελληνικής Αριστεράς. Συνιστά μια ηχηρή πολιτική αποτυχία για ένα κόμμα που γεννήθηκε με τη φιλοδοξία να αποτελέσει τη σοβαρή, αξιόπιστη και ανανεωτική έκφραση του προοδευτικού χώρου. Σήμερα, μετά την αποχώρηση επτά βουλευτών και δεκάδων στελεχών, ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης καλείται να διαχειριστεί τα συντρίμμια μιας παράταξης που όχι μόνο δεν κατάφερε να διευρύνει την επιρροή της, αλλά βλέπει πλέον το ίδιο της το πολιτικό οικοδόμημα να συρρικνώνεται με ταχύτητα. Και ενώ οι πολίτες παρακολουθούν μια ακόμη διάσπαση στον κατακερματισμένο χώρο της Αριστεράς, η ηγεσία της Νέας Αριστεράς εξακολουθεί να μιλά για «ανασύνθεση», την ώρα που η πραγματικότητα καταγράφει απώλειες, αποχωρήσεις και πολιτική αδυναμία.

Οι δηλώσεις του Γαβριήλ Σακελλαρίδη μετά τη διάλυση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας αποκαλύπτουν το μέγεθος του αδιεξόδου. Αντί για ουσιαστική αυτοκριτική για το γιατί ένα κόμμα έχασε σε μία ημέρα σχεδόν το σύνολο της κοινοβουλευτικής του παρουσίας, η συζήτηση μετατοπίζεται ξανά σε θεωρητικές αναζητήσεις περί ενότητας, μετώπων και μελλοντικών συνεργασιών, αφήνοντας αναπάντητο το βασικό ερώτημα: γιατί οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της Νέας Αριστεράς εγκαταλείπουν το εγχείρημα που οι ίδιοι δημιούργησαν;

Η πραγματικότητα διέψευσε το αφήγημα

Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης χαρακτήρισε τις αποχωρήσεις ως μια προειλημμένη απόφαση που απλώς καθυστέρησε να ανακοινωθεί. Με αυτή τη διαπίστωση, ωστόσο, επιβεβαιώνει εμμέσως ότι η κρίση ήταν γνωστή εδώ και μήνες χωρίς να υπάρξει καμία αποτελεσματική πολιτική παρέμβαση για την αποτροπή της. Η αποχώρηση επτά βουλευτών και 143 στελεχών δεν αποτελεί μια απλή διαφωνία στρατηγικής. Είναι η πιο σαφής ένδειξη ότι η Νέα Αριστερά απέτυχε να διαμορφώσει κοινή πολιτική κατεύθυνση και πειστικό λόγο ύπαρξης.

Η ίδρυση της ΕΛ.Α.Σ. από τον Αλέξη Τσίπρα λειτούργησε ως καταλύτης, όχι όμως ως αιτία. Οι αντιθέσεις είχαν ήδη ωριμάσει και οι φυγόκεντρες τάσεις είχαν καταστεί μη αναστρέψιμες. Το νέο κόμμα του πρώην πρωθυπουργού απλώς επιτάχυνε εξελίξεις που η ηγεσία της Πατησίων αδυνατούσε ή δεν ήθελε να αντιμετωπίσει.

Η Αριστερά των διασπάσεων

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί ότι ακόμη και μετά τη διάλυση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, ο κ. Σακελλαρίδης επανέρχεται στην ανάγκη ενότητας των δυνάμεων της Αριστεράς και της Οικολογίας. Πρόκειται για ένα σύνθημα που ακούγεται εδώ και χρόνια στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, χωρίς ποτέ να μετατρέπεται σε συγκεκριμένο και βιώσιμο πολιτικό σχέδιο.

Το παράδοξο είναι προφανές. Την ώρα που ένα κόμμα διαλύεται από εσωτερικές διαφωνίες, η ηγεσία του εξακολουθεί να αναζητά ακόμη ευρύτερες συμπράξεις. Όμως η πολιτική ενότητα δεν χτίζεται πάνω σε οργανωτικά ερείπια ούτε προκύπτει από γενικές διακηρύξεις. Προϋποθέτει κοινωνική απήχηση, πολιτική αξιοπιστία και ξεκάθαρη στρατηγική, στοιχεία που σήμερα απουσιάζουν από μεγάλο μέρος της ελληνικής Αριστεράς.

Αναζητώντας απαντήσεις στον Τσίπρα

Εξίσου χαρακτηριστική είναι η στάση του κ. Σακελλαρίδη απέναντι στην ΕΛ.Α.Σ. και τον Αλέξη Τσίπρα. Από τη μία αναγνωρίζει ότι η ίδρυση του νέου κόμματος άλλαξε τα δεδομένα στον χώρο. Από την άλλη ζητά περισσότερες προγραμματικές απαντήσεις και λιγότερες γενικόλογες διακηρύξεις.

Η παρατήρηση αυτή έχει βάση, αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύει το πολιτικό αδιέξοδο της Νέας Αριστεράς. Διότι η κριτική προς τον Τσίπρα δεν αρκεί όταν το ίδιο το κόμμα που την ασκεί αδυνατεί να πείσει ότι διαθέτει εναλλακτική πρόταση με απήχηση στην κοινωνία. Οι πολίτες δεν αναζητούν απλώς περισσότερες αναλύσεις. Αναζητούν πολιτικές λύσεις, προοπτική διακυβέρνησης και ρεαλιστικές απαντήσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας.

Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης βρίσκεται πλέον μπροστά στην πιο δύσκολη πολιτική δοκιμασία της μέχρι σήμερα πορείας του. Η διάλυση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Αριστεράς δεν αφήνει περιθώρια ωραιοποιήσεων ούτε επικοινωνιακών διαχειρίσεων. Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: ένα κόμμα που φιλοδοξούσε να εκφράσει τη σύγχρονη Αριστερά έχασε σε μία ημέρα το μεγαλύτερο μέρος της κοινοβουλευτικής και οργανωτικής του δύναμης. Και όσο η ηγεσία του επιμένει να μιλά για μελλοντικές ανασυνθέσεις χωρίς να εξηγεί πειστικά τις αιτίες της κατάρρευσης, τόσο θα μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα στις πολιτικές διακηρύξεις και στην πραγματική εικόνα που καταγράφει η κοινωνία.