Η Νέα Αριστερά αυτοδιαλύεται και ο Τσίπρας μαζεύει τα κομμάτια

Η αποχώρηση επτά βουλευτών επιβεβαιώνει το αδιέξοδο της Νέας Αριστεράς και ενισχύει τις φυγόκεντρες δυνάμεις προς την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα.

Η διάλυση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Αριστεράς δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη εσωκομματική εξέλιξη στον κατακερματισμένο χώρο της ελληνικής Αριστεράς, αλλά μια ηχηρή πολιτική ομολογία αποτυχίας. Ένα κόμμα που δημιουργήθηκε με μεγάλες διακηρύξεις περί ανανέωσης, αξιοπιστίας και διαφορετικής πορείας κατέληξε μέσα σε μόλις δύο χρόνια να χάνει τους ίδιους τους πρωταγωνιστές του, επιβεβαιώνοντας ότι δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει διακριτό πολιτικό στίγμα ούτε να πείσει την κοινωνία για τον λόγο ύπαρξής του. Την ώρα που οι επτά βουλευτές εγκαταλείπουν το εγχείρημα αναζητώντας νέα πολιτική στέγη γύρω από το εγχείρημα Τσίπρα, η Νέα Αριστερά μοιάζει να καταγράφεται ήδη ως μία από τις πιο βραχύβιες και ατελέσφορες απόπειρες ανασύνθεσης του χώρου μετά την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ. Οι εξελίξεις αυτές αποκαλύπτουν όχι μόνο την κρίση ταυτότητας της ευρύτερης Κεντροαριστεράς, αλλά και την αδυναμία των ίδιων προσώπων να παρουσιάσουν κάτι πραγματικά νέο πέρα από ανακυκλωμένες συνταγές, γνωστά πρόσωπα και παλιά πολιτικά αδιέξοδα.

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο δεν είναι η αποχώρηση των επτά βουλευτών, αλλά η παραδοχή που κρύβεται πίσω από αυτήν. Οι ίδιοι άνθρωποι που πριν από δύο χρόνια διαβεβαίωναν ότι οικοδομούν μια νέα πολιτική προοπτική, σήμερα ουσιαστικά ομολογούν ότι το εγχείρημα δεν απέδωσε, δεν απέκτησε κοινωνική γείωση και δεν μπόρεσε να εξελιχθεί σε σοβαρό εναλλακτικό πόλο εξουσίας. Έτσι, το πολιτικό εκκρεμές επιστρέφει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε: στον Αλέξη Τσίπρα και στη νέα προσπάθεια ανασυγκρότησης του ίδιου χώρου με διαφορετική ταμπέλα.

Η επιβεβαίωση των αριστερών αδιεξόδων

Η κατάρρευση της Νέας Αριστεράς αποτελεί ίσως την πιο χαρακτηριστική απόδειξη ότι η πολιτική δεν λειτουργεί με ανακυκλώσεις προσώπων και αλλαγές λογοτύπων. Το κόμμα γεννήθηκε ως δήθεν απάντηση στα αδιέξοδα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τελικά κατέληξε να επιβεβαιώνει ακριβώς αυτά τα αδιέξοδα. Οι πρωταγωνιστές του υποσχέθηκαν ανανέωση και κατέληξαν να συζητούν ξανά τα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες συνεργασίες και τις ίδιες συνταγές που οι πολίτες έχουν ήδη απορρίψει.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η επιχειρηματολογία των αποχωρούντων. Επικαλούνται την ανάγκη ενός ευρύτερου «μετώπου» απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, λες και η απουσία αντιδεξιού μετώπου ήταν το πρόβλημα της ελληνικής Αριστεράς τα τελευταία χρόνια. Στην πραγματικότητα, αυτό που λείπει δεν είναι οι συμμαχίες κορυφής αλλά η αξιοπιστία, η αυτοκριτική και μια πειστική πρόταση διακυβέρνησης. Αντί γι’ αυτά, η συζήτηση επιστρέφει μονότονα σε μαθηματικές πράξεις κομμάτων και μηχανισμών.

Η ειρωνεία είναι ότι η Νέα Αριστερά δημιουργήθηκε ακριβώς για να διαφοροποιηθεί από τον Αλέξη Τσίπρα και το πολιτικό του αποτύπωμα. Δύο χρόνια αργότερα, σημαντικό τμήμα της ηγεσίας της εγκαταλείπει το εγχείρημα για να βρεθεί ξανά στον ίδιο πολιτικό αστερισμό. Πρόκειται για μια θεαματική πολιτική κυκλική διαδρομή που περισσότερο θυμίζει επιστροφή στην αφετηρία παρά νέα αρχή.

Τελικά, η διάλυση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας δεν είναι απλώς ένα οργανωτικό γεγονός. Είναι η συμβολική παραδοχή ότι ένα εγχείρημα που φιλοδοξούσε να εκφράσει το «αύριο» της Αριστεράς δεν κατάφερε να επιβιώσει ούτε στο παρόν. Και όσο τα ίδια πρόσωπα ανακυκλώνονται σε νέους σχηματισμούς με διαφορετικά ονόματα αλλά πανομοιότυπη πολιτική αφήγηση, τόσο περισσότερο ενισχύεται η εντύπωση ότι η κρίση της Κεντροαριστεράς δεν είναι οργανωτική αλλά βαθιά πολιτική.