Ελαιόλαδο: «Βουτιά» των τιμών στα 3,30-3,50 ευρώ και έλλειψη εργατών πιέζουν ασφυκτικά τους παραγωγούς

Σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη καμπή βρίσκεται η φετινή ελαιοκομική περίοδος στην Ελλάδα, με τον πρωτογενή τομέα να έρχεται αντιμέτωπος με μια πρωτοφανή «τέλεια καταιγίδα».

Η δραματική υποχώρηση των τιμών παραγωγού, σε συνδυασμό με την εκτίναξη του κόστους συγκομιδής και τη σοβαρή έλλειψη εργατικών χεριών, δημιουργεί συνθήκες ασφυξίας στην ύπαιθρο.

Την ανησυχητική αυτή πραγματικότητα περιέγραψε με μελανά χρώματα ο Γιάννης Παυλάκος, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό Παραπολιτικά 90,1, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για το μέλλον της παραγωγής.

Η κατακόρυφη πτώση των τιμών παραγωγού

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέθεσε ο κ. Παυλάκος, οι τιμές παραγωγού για το ελαιόλαδο έχουν κατηφορίσει πλέον στη ζώνη των 3,30 έως 3,50 ευρώ το κιλό. Πρόκειται για μια εντυπωσιακή αποκλιμάκωση σε σύγκριση με τα ιστορικά υψηλά επίπεδα των προηγούμενων ετών, η οποία ωστόσο δεν συνοδεύτηκε από ανάλογη μείωση του κόστους καλλιέργειας. Οι τιμές των λιπασμάτων, των καυσίμων, των αγροτικών εφοδίων και της ηλεκτρικής ενέργειας παραμένουν σε δυσθεώρητα ύψη, με αποτέλεσμα τα περιθώρια κέρδους να έχουν εξαϋλωθεί.

Όπως επισημαίνουν εκπρόσωποι του κλάδου, τα σημερινά επίπεδα τιμών καθιστούν τη δραστηριότητα οριακά βιώσιμη, εάν όχι ζημιογόνα, για τη συντριπτική πλειονότητα των μικρών και μεσαίων καλλιεργητών. Η ραγδαία αυτή πτώση της χονδρικής τιμής δημιουργεί έντονη ανασφάλεια, καθώς οι παραγωγοί αδυνατούν να καλύψουν τα πάγια έξοδά τους, την ώρα που στην τελική κατανάλωση οι τιμές στα ράφια των σούπερ μάρκετ προσαρμόζονται με αργούς ρυθμούς.

Έλλειψη εργατικών χεριών και κίνδυνος εγκατάλειψης της σοδειάς

Το πλέον οξύ πρόβλημα που καταγράφεται φέτος στους ελαιώνες της χώρας αφορά το εργατικό δυναμικό. Η έλλειψη εποχικών εργατών γης έχει λάβει διαστάσεις μάστιγας, εκτοξεύοντας τα ημερομίσθια σε επίπεδα που οι καλλιεργητές αδυνατούν να επωμιστούν. Το αυξημένο κόστος των εργατικών, συνδυαστικά με τη χαμηλή τιμή διάθεσης του προϊόντος, οδηγεί σε ένα πρωτοφανές αδιέξοδο.

Όπως υπογράμμισε ο Γιάννης Παυλάκος στα Παραπολιτικά 90,1, η κατάσταση αυτή δημιουργεί τον ορατό κίνδυνο σημαντικές ποσότητες ελαιοκάρπου να παραμείνουν αμάζευτες στα δέντρα. Πολλοί παραγωγοί διαπιστώνουν ότι το κόστος της συγκομιδής υπερβαίνει τα αναμενόμενα έσοδα από την πώληση του ελαιολάδου, με συνέπεια να εγκαταλείπουν τα κτήματά τους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το εισόδημά τους και την εθνική οικονομία.

Ανάγκη για άμεσες παρεμβάσεις στον πρωτογενή τομέα

Η πίεση που δέχονται οι Έλληνες ελαιοπαραγωγοί καθιστά επιτακτική την ανάγκη λήψης θεσμικών μέτρων από την πολιτεία. Μεταξύ των βασικών αιτημάτων του κλάδου περιλαμβάνονται η απλούστευση των διαδικασιών μετάκλησης εργατών γης από τρίτες χώρες, η ενίσχυση της ρευστότητας και η λήψη ουσιαστικών μέτρων για τη μείωση του ενεργειακού και παραγωγικού κόστους. Χωρίς ένα συντονισμένο σχέδιο στήριξης, η ελληνική ελαιοκομία κινδυνεύει να απολέσει την ανταγωνιστικότητά της στη διεθνή αγορά, παρασύροντας σε ύφεση τις τοπικές κοινωνίες που βασίζονται στον «υγρό χρυσό».