Bloomberg: Σύγκρουση πραγματιστών και σκληροπυρηνικών στο Ιράν με «αόρατο» τον Χαμενεΐ

Μια διαρκής μάχη για τη στρατηγική κατεύθυνση που θα ακολουθήσει το Ιράν απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στο εσωτερικό της πολιτικής και θρησκευτικής ηγεσίας της χώρας. Σύμφωνα με αποκαλυπτικό δημοσίευμα του Bloomberg, η απουσία του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ από τη δημόσια σκηνή έχει δημιουργήσει ένα κενό εξουσίας, το οποίο πυροδοτεί σφοδρές τριβές μεταξύ των πραγματιστών και των σκληροπυρηνικών κύκλων της Τεχεράνης.

Οι εικασίες γύρω από τη λειτουργία της νέας ηγεσίας εντάθηκαν όταν ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν παραδέχτηκε ότι η επικοινωνία μαζί του είναι «πολύ δύσκολη», παρά το γεγονός ότι οι δυο τους πραγματοποίησαν πρόσφατα μια «πολύ καλή συνάντηση». Ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ δεν έχει πραγματοποιήσει καμία δημόσια εμφάνιση από τότε που ανέλαβε τα ηνία, γεγονός που περιπλέκει την άσκηση των καθηκόντων του, σύμφωνα με αναλυτές.

Η απουσία αυτή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα αν αναλογιστεί κανείς τον ρόλο του προκατόχου και πατέρα του, Αλί Χαμενεΐ, ο οποίος λειτουργούσε παραδοσιακά ως ο απόλυτος διαιτητής στις εσωτερικές διαμάχες του συστήματος. Η έγκρισή του ήταν καθοριστική για τη διαμόρφωση της κρατικής πολιτικής, ακόμα και απέναντι στις ισχυρές αντιδράσεις των σκληροπυρηνικών, όπως είχε συμβεί κατά την υπογραφή της πυρηνικής συμφωνίας του 2015.

Στο σημερινό τοπίο, οι πραγματιστές, με επικεφαλής τον Μασούντ Πεζεσκιάν και τον υπουργό Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί, υποστηρίζουν ότι οι διαπραγματεύσεις με τη Δύση είναι μονόδρομος. Αντίθετα, οι σκληροπυρηνικοί απορρίπτουν κατηγορηματικά τη διπλωματία, υποστηρίζοντας ότι οι προηγούμενες προσπάθειες διαπραγμάτευσης οδήγησαν σε στρατιωτικά πλήγματα από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Η κόντρα αυτή έχει οδηγήσει σε ανοιχτές επιθέσεις εναντίον της κυβέρνησης από υπερσυντηρητικούς παράγοντες, όπως ο κληρικός Μοχαμάντ Μπαγκέρ Χαραζί και ο πρώην διαπραγματευτής Σαΐντ Τζαλίλι.

Ειδικοί, όπως η Ντίνα Εσφαντιάρι του Bloomberg Economics και ο Αλί Βαέζ του International Crisis Group, επισημαίνουν ότι οι σκληροπυρηνικοί θεωρούν πως έχουν το πάνω χέρι, εντούτοις η εσωτερική συνοχή γύρω από μια ενιαία στρατηγική παραμένει ζητούμενο για το μέλλον του θεοκρατικού καθεστώτος.