Γιώργος Κωνσταντίνου: «Θα παίζω στο θέατρο μέχρι να σωριαστώ κάτω» – Η εξομολόγηση για τη σκηνή που νικά τον χρόνο

Ανεξάντλητο πάθος για την υποκριτική τέχνη και βαθιά κατάθεση ψυχής χαρακτηρίζουν τη διαδρομή του Γιώργου Κωνσταντίνου. Ο σπουδαίος ηθοποιός, σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη που παραχώρησε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ-ΜΠΕ) και τη δημοσιογράφο Κατερίνα Λυμπεροπούλου, μίλησε για την ανεξίτηλη σχέση του με το θεατρικό σανίδι, επιβεβαιώνοντας πως η επαφή με το κοινό παραμένει για εκείνον το απόλυτο ελιξίριο ζωής.

Η σκηνή ως «κολυμπήθρα του Σιλωάμ»

Με αφορμή τη συνέχιση των παραστάσεων του εμβληματικού έργου του Τζεφ Μπάρον, «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην», όπου συμπράττει με τον Θανάση Πατριαρχέα, ο έμπειρος πρωταγωνιστής περιέγραψε με συγκινητικό τρόπο τη μεταμορφωτική δύναμη της θεατρικής πράξης. Όπως εξήγησε, η ηλικία και οι σωματικές ενοχλήσεις εξαϋλώνονται τη στιγμή που ανάβουν τα φώτα της ράμπας.

«Πολλές φορές το έχω πει, για μένα το θέατρο είναι η κολυμπήθρα του Σιλωάμ. Μπορεί να ξεκινήσεις από το σπίτι με πάρα πολλά προβλήματα υγείας, όμως όταν βγεις στη σκηνή, δεν ξέρω τι μαγικό συμβαίνει, όλα εξαφανίζονται», τόνισε ο κ. Κωνσταντίνου. Πρόσθεσε δε, με αφοπλιστική ειλικρίνεια, πως όσο βρίσκεται στο θέατρο νιώθει ουσιαστικά νεότερος σε πνεύμα και σώμα, επισφραγίζοντας την αγάπη του για το επάγγελμα με τη φράση: «Μπορεί στο σπίτι μου να λέω ‘ωχ’, αλλά όταν βρεθώ στο θέατρο αλλάζει όλη μου η ζωή. Αυτή είναι η ζωή μου. Θα παίζω στο θέατρο μέχρι να σωριαστώ κάτω».

Η υπέρβαση των τραυμάτων και η επιλεκτική πορεία

Η σχέση του με την τέχνη λειτούργησε διαχρονικά και ως θεραπευτικός μηχανισμός απέναντι στα βιώματα μιας δύσκολης παιδικής ηλικίας. Μέσα από τη δημιουργία, τα προσωπικά τραύματα μετουσιώθηκαν σε ρόλους που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στον ελληνικό πολιτισμό. Ο ίδιος υπηρέτησε με συνέπεια όλα τα είδη της υποκριτικής, χωρίς να εγκλωβιστεί αποκλειστικά στην κωμωδία.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η στάση του απέναντι στον κινηματογράφο, όπου, παρά τη διαχρονική επιτυχία των ταινιών του, επέλεξε συνειδητά να συμμετάσχει σε μόλις 15 παραγωγές. Στόχος του ήταν να αποφύγει την τυποποίηση και τη φθορά, ανανεώνοντας διαρκώς την εκφραστική του γκάμα με τρόπο τίμιο και σεβαστικό απέναντι στους θεατές.

Το χάσμα των γενεών και το διαχρονικό μήνυμα

Στο έργο «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην», ο Γιώργος Κωνσταντίνου αναμετράται με ένα κείμενο που πραγματεύεται τη μοναξιά, τη διαφορετικότητα και κυρίως τη δυνατότητα επικοινωνίας ανάμεσα σε δύο εκ διαμέτρου αντίθετους κόσμους. Η σύγκρουση αλλά και η τελική σύγκλιση των γενεών, μέσα από τη συνύπαρξή του επί σκηνής με τον Θανάση Πατριαρχέα, αποτελεί για τον ίδιο έναν διαρκή διάλογο με το σήμερα, αποδεικνύοντας ότι το αληθινό θέατρο υπερβαίνει τα χρονικά όρια.