Ο Μπεκ επιστρέφει με το «Ride Lonesome»: Μια ατμοσφαιρική μουσική μυσταγωγία με όμποε και φλάουτο

Όσοι διατηρούν στη μνήμη τους τον Μπεκ ως τον λεπτοκαμωμένο εικοσιτριάχρονο της δεκαετίας του ’90 με τα ατημέλητα ξανθά μαλλιά, τους indie σκούφους και τον ανορθόδοξο ύμνο «Loser», ίσως δυσκολευτούν να αναγνωρίσουν τη σημερινή του εκδοχή. Ο Αμερικανός τραγουδοποιός όχι μόνο δεν περιορίστηκε στον ρόλο ενός εφήμερου συμβόλου της γενιάς του, αλλά εξελίχθηκε σε μία από τις πλέον επιδραστικές μορφές της σύγχρονης μουσικής. Με οκτώ βραβεία Γκράμι σε είκοσι τέσσερις υποψηφιότητες, επέστρεψε πρόσφατα με το δέκατο πέμπτο προσωπικό του άλμπουμ, με τίτλο «Ride Lonesome», τερματίζοντας μια επταετή δισκογραφική σιωπή.

Από το περιθώριο και το «Loser» στην απόλυτη αναγνώριση

Η πορεία του Μπεκ αποτελεί ένα από τα πιο συναρπαστικά κεφάλαια της ανεξάρτητης σκηνής. Γεννημένος το 1970, ξεκίνησε στα δεκαέξι του ως μουσικός του δρόμου, ερμηνεύοντας κομμάτια του θρύλου της φολκ και των μπλουζ Λιντ Μπέλι, δίνοντας αυτοσχέδιες συναυλίες σε λεωφορεία και οργανώνοντας ντανταϊστικές βραδιές. Αφού έζησε ως νομάς στη σκληρή Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’80, επέστρεψε στο Λος Άντζελες, όπου σε μικρούς χώρους διαμόρφωσε τη χαρακτηριστική καλλιτεχνική του ταυτότητα. Η απρόσμενη επιτυχία του «Loser», σε συνεργασία με τον Καρλ Στίβενσον, άνοιξε τον δρόμο για κορυφαίες κυκλοφορίες όπως το «Odelay» και το «Mutations», επιβεβαιώνοντας τη μοναδική του ικανότητα να συνδυάζει ροκ, χιπ χοπ, κάντρι και τζαζ.

Το «Ride Lonesome» και η ολοκλήρωση μιας άτυπης τριλογίας

Σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά το ξεκίνημά του, το «Ride Lonesome» λειτουργεί ως το ιδανικό κλείσιμο μιας άτυπης τριλογίας εσωστρεφούς και ακουστικής κατεύθυνσης, πλάι στα εμβληματικά «Sea Change» (2002) και «Morning Phase» (2014). Για το νέο του εγχείρημα, ο Μπεκ συγκέντρωσε ξανά τη γνώριμη ομάδα συνεργατών του. Ο κορυφαίος παραγωγός Νάιτζελ Γκόντριτζ ανέλαβε τη μείξη του ήχου, ενώ οι λεπτεπίλεπτες ενορχηστρώσεις φέρουν την υπογραφή του πατέρα του καλλιτέχνη, Ντέιβιντ Κάμπελ.

Ορχηστρικός πλούτος, πνευστά και φθινοπωρινή θαλπωρή

Η μεγάλη αρετή του νέου άλμπουμ έγκειται στον αρμονικό διάλογο ανάμεσα στους φολκ ήχους και τον πλούσιο, ζεστό χαρακτήρα μιας ορχήστρας εγχόρδων και πνευστών. Ενώ το ομότιτλο εναρκτήριο κομμάτι παραπέμπει στη φολκ ροκ της δεκαετίας του ’70, η συνέχεια αποκαλύπτει ένα εξαιρετικά ατμοσφαιρικό ηχητικό σύμπαν. Στο ονειρικό «In the night» ξεχωρίζουν τα βιολιά, το κόρνο και το τσέλο, ενώ το υποβλητικό «For your love» βυθίζει τον ακροατή σε μια σκοτεινή, μελαγχολική διάθεση.

Αντίθετα, στο φωτεινό «Falling through my hands», ο Μπεκ επιστρατεύει μια παλέτα πνευστών –όπως όμποε, φλάουτο, κλαρινέτο και φυσαρμόνικα– που συνδυάζονται με συνθεσάιζερ και ακουστικές κιθάρες, δημιουργώντας την αίσθηση ανακούφισης μετά από μια ξαφνική καταιγίδα. Στα 56 του χρόνια, ο δημιουργός παραδίδει έναν ώριμο, παρηγορητικό δίσκο, απόλυτα συγχρονισμένο με τη φθινοπωρινή ατμόσφαιρα.