Δημήτρης Γεωργαλάς: «Το θέατρο είναι, πάνω απ’ όλα, μια πολιτική πράξη» – «Οι Δίκαιοι» στο Θέατρο Αποθήκη

Με αφορμή το ανέβασμα του εμβληματικού έργου του Αλμπέρ Καμύ «Οι Δίκαιοι» στο Θέατρο Αποθήκη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, ο ηθοποιός Δημήτρης Γεωργαλάς αναλύει τα βαθιά ηθικά και κοινωνικά διλήμματα που πραγματεύεται η παράσταση. Μέσα από ένα κείμενο που παραμένει ανατριχιαστικά επίκαιρο, αναδεικνύονται η έννοια της δικαιοσύνης, τα όρια της επανάστασης και ο αναπόφευκτος ρόλος του θεάτρου ως χώρου προβληματισμού και αφύπνισης.

Τα διαχρονικά διλήμματα της εξέγερσης και το αποτύπωμα του Αλμπέρ Καμύ

«Οι Δίκαιοι», γραμμένοι το 1949 και βασισμένοι σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα του 1905, θέτουν στο επίκεντρο τη σύγκρουση ανάμεσα στην κοινωνική αναγκαιότητα για ανατροπή ενός καταπιεστικού καθεστώτος και την προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Όπως επισημαίνει ο Δημήτρης Γεωργαλάς, το έργο εξετάζει μέχρι πού μπορεί να φτάσει μια εξέγερση χωρίς να εκπέσει στον ίδιο τον απολυταρχισμό που πολεμά.

Η αδικία, σύμφωνα με τον ηθοποιό, παραμένει ένα αμετάβλητο φαινόμενο στην ανθρώπινη ιστορία που απλώς αλλάζει προσωπεία. Όταν ο άνθρωπος βρίσκεται αντιμέτωπος με τη στέρηση των δικαιωμάτων του, η αντίδραση και το «ουρλιαχτό» του αποτελούν μονόδρομο. Μέσα από τη διαδικασία των προβών, η επαφή με τον ανθρωπισμό και τη φιλοσοφία του Καμύ λειτούργησε ως πηγή συνειδητής αγάπης για τη ζωή, ακόμη και μέσα σε έναν παράλογο κόσμο.

Η ενσάρκωση του καθεστώτος και η σκηνοθετική προσέγγιση του Γιάννη Κακλέα

Στην παράσταση, ο Δημήτρης Γεωργαλάς αναλαμβάνει τον ρόλο του εκπροσώπου του καθεστώτος, ενσαρκώνοντας τον δεσποτισμό, τον κυνισμό και την απολυταρχία. Πρόκειται για το πρόσωπο που έρχεται σε ευθεία ρήξη με τον κεντρικό ήρωα, ο οποίος αγωνίζεται με ανιδιοτέλεια για μια δικαιότερη κοινωνία.

Η σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα επιχειρεί να γεφυρώσει το ιστορικό πλαίσιο των αρχών του 20ού αιώνα με το παρόν. Οι ήρωες δεν παραμένουν εγκλωβισμένοι στην εποχή τους, αλλά συνδιαλέγονται άμεσα με τη σύγχρονη πραγματικότητα και την ανθρώπινη ιδιοσυγκρασία, καθιστώντας τα μηνύματα του έργου οικεία και άμεσα κατανοητά για το σημερινό κοινό.

Το θέατρο ως κοινωνική και πολιτική παρέμβαση

Αναφερόμενος στη φύση της θεατρικής τέχνης, ο έμπειρος ηθοποιός υπογραμμίζει πως το θέατρο διατηρεί αναλλοίωτο τον χαρακτήρα του ως πολιτική πράξη. Δεν αποσκοπεί στην επιβολή έτοιμων απαντήσεων, αλλά στη διατύπωση ουσιαστικών ερωτημάτων που εισχωρούν στις συνειδήσεις των θεατών.

«Το θέατρο ευαισθητοποιεί, σκέφτεται, ταυτίζεται με τον άνθρωπο, επεξεργάζεται ιδέες και δεν φοβάται να δει τα σκοτάδια», σημειώνει χαρακτηριστικά, υπενθυμίζοντας ότι η δύναμη της σκηνής έγκειται στην ικανότητά της να ενεργοποιεί τη σκέψη και να αφυπνίζει τις κοινωνίες.