Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν υπέγραψαν τριμερή αμυντική συμφωνία με «άρθρο 5» αλά ΝΑΤΟ

Νέα δεδομένα στη γεωπολιτική σκακιέρα της Μέσης Ανατολής διαμορφώνει η τριμελής αμυντική συμφωνία που υπέγραψαν η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν. Η επίσημη επικύρωση του συμφώνου πραγματοποιήθηκε στη Μέκκα, παρουσία του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, του Σαουδάραβα διαδόχου πρίγκιπα Μοχammed bin Salman και του Πακιστανού πρωθυπουργού Shahbaz Sharif.

Η συμφωνία, η οποία αποτελεί προϊόν πολυετών διαπραγματεύσεων, περιλαμβάνει πρόβλεψη ανάλογη με το «άρθρο 5» του ΝΑΤΟ, σύμφωνα με την οποία μια επίθεση εναντίον οποιουδήποτε εκ των τριών κρατών θεωρείται επίθεση και προς τα τρία. Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, το σύμφωνο έχει αμιγώς αμυντικό χαρακτήρα και αποσκοπεί στην ενίσχυση της περιφερειακής σταθερότητας, χωρίς να στρέφεται εναντίον συγκεκριμένων κρατών.

Η σύναψη του συμφώνου έρχεται σε μια περίοδο αυξημένης αστάθειας στην ευρύτερη περιοχή, καθώς οι συνεχιζόμενες συγκρούσεις και οι γεωπολιτικές τριβές δημιουργούν σοβαρές ανησυχίες για την ασφάλεια των κρατών του Κόλπου. Οι τρεις χώρες διαθέτουν σημαντικό στρατηγικό βάρος: η Τουρκία διατηρεί τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στη ναυτική συμμαχία του ΝΑΤΟ, η Σαουδική Αραβία αποτελεί βασικό πυλώνα ενεργειακής ασφάλειας και οικονομικής ισχύος στην περιοχή, ενώ το Πακιστάν είναι η μοναδική μουσουλμανική χώρα παγκοσμίως που διαθέτει πυρηνικό οπλοστάσιο.

Οι αναλυτές επισημαίνουν ότι οι δεσμοί μεταξύ των τριών εθνών βασίζονται σε μακροχρόνια στρατιωτική συνεργασία. Το Πακιστάν παρέχει εδώ και δεκαετίες τεχνική υποστήριξη και εκπαίδευση στις ένοπλες δυνάμεις της Σαουδικής Αραβίας, ενώ η Άγκυρα και το Ισλαμαμπάντ συνεργάζονται στενά σε προγράμματα αμυντικής τεχνολογίας, συμπαραγωγής οπλικών συστημάτων και προμήθειας μη επανδρωμένων αεροσκαφών drones.

Παρά το γεγονός ότι το νέο σύμφωνο ενισχύει τη θεσμική θωράκιση των τριών χωρών, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα πώς θα εφαρμοστεί στην πράξη, ιδίως σε περιπτώσεις περιφερειακών κρίσεων όπου τα εμπλεκόμενα κράτη ακολουθούν διαφορετικές διπλωματικές οδούς. Ωστόσο, η συμφωνία σηματοδοτεί μια νέα εποχή στρατιωτικής ευθυγράμμισης στον μουσουλμανικό κόσμο, επαναπροσδιορίζοντας τις ισορροπίες ασφαλείας στη Μέση Ανατολή και τη Νότια Ασία.