Η ΕΛΑΣ αδειάζει τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ο Τσίπρας δεν έχει απαντήσει ακόμη γιατί απέτυχε ο δικός του χώρος

Πίσω από τις διαρροές περί «ανασύνθεσης» και «πανστρατιάς» κρύβεται ένα πολιτικό παράδοξο που κανείς στην Αμαλίας δεν δείχνει πρόθυμος να συζητήσει. Ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να εμφανιστεί ως η απάντηση στην κρίση της κεντροαριστεράς, την ώρα που μεγάλο μέρος αυτής της κρίσης φέρει τη δική του πολιτική υπογραφή. Και όσο η ΕΛΑΣ διεκδικεί στελέχη, μέλη και ψηφοφόρους από τον ΣΥΡΙΖΑ, τόσο γίνεται δυσκολότερο να εξηγηθεί γιατί ο άνθρωπος που οδήγησε τον χώρο σε διαδοχικές ήττες εμφανίζεται σήμερα ως φορέας της αναγέννησής του.

Οι δηλώσεις περί «μη παρέμβασης» στις εσωκομματικές διεργασίες του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζουν περισσότερο με πολιτικό τακτικισμό παρά με πραγματική ουδετερότητα. Διότι όσο η ηγεσία της ΕΛΑΣ διακηρύσσει ότι δεν αναμειγνύεται στις αποφάσεις της Κουμουνδούρου, οι οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ αποδυναμώνονται, στελέχη μετακινούνται και ολόκληρος ο μηχανισμός του κόμματος βρίσκεται σε κατάσταση αναμονής για τις επόμενες κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα. Πρόκειται για μια ιδιότυπη πολιτική απορρόφηση χωρίς επίσημη παραδοχή.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η προσπάθεια να παρουσιαστεί η ΕΛΑΣ ως κάτι εντελώς νέο. Στην πραγματικότητα, ο πρώην πρωθυπουργός καλείται να πείσει ότι διαθέτει διαφορετική συνταγή από εκείνη που οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ από το 31,5% του 2019 στην εκλογική κατάρρευση του 2023 και στη συνέχεια στη διάσπαση και τη συρρίκνωση. Μέχρι στιγμής, όμως, η συζήτηση περιστρέφεται περισσότερο γύρω από το πρόσωπό του και λιγότερο γύρω από συγκεκριμένες απαντήσεις για τα λάθη, τις επιλογές και τις στρατηγικές που απέτυχαν.

Η δοκιμασία

Η πραγματική δοκιμασία για την ΕΛΑΣ δεν είναι αν θα προσελκύσει δυσαρεστημένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό ήδη συμβαίνει. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να πείσει ένα πολύ ευρύτερο ακροατήριο ότι εκπροσωπεί κάτι διαφορετικό από μια νέα εκδοχή του παλιού εγχειρήματος. Γιατί η ανακύκλωση προσώπων και μηχανισμών μπορεί να δημιουργεί πρόσκαιρη κινητικότητα, αλλά δύσκολα παράγει την πολιτική ανανέωση που υπόσχεται. Και όσο αυτή η απάντηση δεν δίνεται πειστικά, η «επανεκκίνηση» κινδυνεύει να θυμίζει περισσότερο επιστροφή στο σημείο εκκίνησης παρά πραγματικό νέο ξεκίνημα.