Η Ζωή Κωνσταντοπούλου σε ρόλο μόνιμης εισαγγελέως της Δημοκρατίας

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου υπερασπίστηκε την περίοδο του 2015, επιτέθηκε στην κυβέρνηση και ζήτησε παρεμβάσεις για υποκλοπές, Δικαιοσύνη και Τέμπη.

Με ύφος μόνιμης καταγγελίας, πολιτικής αυτοδικαίωσης και διαρκούς θεσμικής σύγκρουσης, η Ζωή Κωνσταντοπούλου επανήλθε μέσα από το ΕΡΤnews στο γνώριμο αφήγημα της «προδομένης πρώτης φοράς Αριστερά», επιμένοντας πως δεν έχει τίποτα να μετανιώσει από τη συμμετοχή της στην ταραγμένη περίοδο του 2015. Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας επιχείρησε να εμφανιστεί ως η μοναδική συνεπής υπερασπίστρια της Δημοκρατίας, της Δικαιοσύνης και της κοινωνίας απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που — κατά την ίδια — λειτουργεί με όρους συγκάλυψης, αυθαιρεσίας και παρακρατικών μηχανισμών. Από τις υποκλοπές και τα Τέμπη μέχρι τη λειτουργία της Βουλής και της Δικαιοσύνης, η Ζωή Κωνσταντοπούλου επέλεξε ξανά τη γραμμή της ολομέτωπης σύγκρουσης, επενδύοντας πολιτικά σε ένα διαρκές κλίμα θεσμικής κρίσης και γενικευμένης αμφισβήτησης.

Η μόνιμη καταγγελία ως πολιτική ταυτότητα

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου μοιάζει να έχει μετατρέψει την πολιτική παρουσία της σε έναν μόνιμο ρόλο εισαγγελέως της δημόσιας ζωής. Σε κάθε παρέμβασή της υπάρχει πάντα μια «σκοτεινή μεθόδευση», μια «συγκάλυψη», ένα «παρακράτος», μια «θεσμική εκτροπή». Και φυσικά, στο τέλος της διαδρομής, η ίδια εμφανίζεται ως η μοναδική αταλάντευτη υπερασπίστρια της αλήθειας απέναντι σε όλους τους υπόλοιπους.

Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η πλήρης απουσία οποιασδήποτε αυτοκριτικής για το 2015. Η περίοδος που οδήγησε τη χώρα σε πρωτοφανή πολιτική και οικονομική αναταραχή παρουσιάζεται ξανά περίπου ως μια «αγνή επανάσταση» που απλώς… προδόθηκε από μέσα. Σαν να μην υπήρξαν capital controls, διχασμός, διεθνής απαξίωση και μια χώρα που βρέθηκε ένα βήμα πριν την πλήρη κατάρρευση. Στο αφήγημα Κωνσταντοπούλου, η ευθύνη ανήκει πάντα σε κάποιους άλλους — ποτέ στους πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου.

Και κάπως έτσι, η πολιτική συζήτηση μετατρέπεται διαρκώς σε θεατρική παράσταση διαρκούς έντασης, όπου κάθε θεσμός αμφισβητείται, κάθε αντίπαλος δαιμονοποιείται και κάθε υπόθεση παρουσιάζεται σαν απόδειξη γενικευμένης συνωμοσίας. Μόνο που η κοινωνία, κουρασμένη από χρόνια τοξικότητας και ακραίας καταγγελίας, δύσκολα πείθεται πλέον από πολιτικούς που επενδύουν αποκλειστικά στην οργή, στην ένταση και στην εικόνα του μόνιμου διωκόμενου «τιμητή» της Δημοκρατίας.