Ο Τσίπρας έστησε «ψηφιακή Μπαρτσελόνα» αλλά ψάχνει ακόμα… ομάδα γειτονιάς

Ο Αλέξης Τσίπρας επενδύει σε ψηφιακό κόμμα, πλατφόρμες και «πραιτωριανούς», αλλά η πραγματική πολιτική παραμένει πολύ πιο δύσκολη από ένα rebranding.

Ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να παρουσιάσει το νέο του κόμμα σαν ένα σύγχρονο, ψηφιακό, «ευρωπαϊκό» πολιτικό project, με αισθητική start-up, online κοινότητες, τηλεδιασκέψεις και οργανωτικά μοντέλα που θυμίζουν περισσότερο Silicon Valley παρά ελληνική κομματική πραγματικότητα. Η εικόνα με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα, οι αναφορές σε «ομάδα», οι πλατφόρμες συμμετοχής και οι 50 τηλεοπτικοί «πραιτωριανοί» δείχνουν μια προσπάθεια πολιτικού rebranding με φόντο τη νέα εποχή. Μόνο που η πολιτική δεν κρίνεται στα social media ούτε στα promo videos. Κρίνεται στην κοινωνία, στις οργανώσεις, στην αντοχή, στη συνοχή και κυρίως στην αξιοπιστία ενός προσώπου που έχει ήδη κυβερνήσει και έχει ήδη κριθεί.

Από το Camp Nou… στην πολυκατοικία

Το πρόβλημα για τον πρώην πρωθυπουργό είναι ότι προσπαθεί να πουλήσει ως «νέο» ένα πολιτικό προϊόν που κουβαλά βαριά φθορά, εσωτερικές διασπάσεις και το τραύμα της κατάρρευσης του ΣΥΡΙΖΑ. Το αφήγημα του «ψηφιακού κόμματος» μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια να καλυφθεί η οργανωτική αδυναμία και η έλλειψη πραγματικών κοινωνικών ερεισμάτων. Γιατί όσο εντυπωσιακά κι αν ακούγονται τα online δημοψηφίσματα και οι θεματικοί κύκλοι, η πολιτική δεν γίνεται μόνο με links, apps και τηλεδιασκέψεις. Χρειάζεται στελέχη με βάθος, κοινωνική γείωση και πολιτική πειθώ.

Και κάπου εκεί αρχίζει η ειρωνεία της υπόθεσης. Ο Τσίπρας εμφανίζεται να ονειρεύεται μια πολιτική «Μπαρτσελόνα», αλλά ακόμη αναζητά βασικά υλικά για να στήσει… ομάδα γειτονιάς. Γιατί άλλο η επικοινωνιακή σκηνοθεσία κι άλλο η πραγματική πολιτική δυναμική. Και όσο περισσότερο το νέο εγχείρημα επενδύει στην εικόνα, τόσο περισσότερο μεγαλώνει το ερώτημα αν πίσω από τα φώτα υπάρχει πράγματι πολιτικό περιεχόμενο ή απλώς μια πιο καλοστημένη εκδοχή του ίδιου παλιού έργου.