OFF THE RECORD: Άντε καλέ σιγά, κόβονται τα ρουσφέτια;
Η πολιτική υπερβολή είναι γνώριμο εργαλείο, αλλά στην περίπτωση του Κυριάκος Βελόπουλος μετατρέπεται σχεδόν σε… μόνιμη μέθοδο αφήγησης.
Οι δηλώσεις περί «δεύτερου» ή και «πρώτου κόμματος» θυμίζουν περισσότερο επικοινωνιακή αυτοεπιβεβαίωση παρά σοβαρή πολιτική εκτίμηση, ειδικά όταν συνοδεύονται από το επιχείρημα ότι «αν είχε περισσότερη προβολή θα είχε 30%». Πρόκειται για μια λογική που μεταθέτει την ευθύνη από την πολιτική απήχηση στην… τηλεοπτική κάλυψη, αγνοώντας επιδεικτικά την πραγματικότητα των συσχετισμών.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η εμμονή με τις «αποκαλύψεις» που –όπως ισχυρίζεται– όλοι οι άλλοι «του κλέβουν». Από τα Τέμπη μέχρι τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις εξορύξεις, η ρητορική αυτή χτίζει ένα αφήγημα πολιτικής μοναδικότητας που δύσκολα αντέχει σε στοιχειώδη έλεγχο. Στην ουσία, πρόκειται για μια στρατηγική συνεχούς αυτοαναφορικότητας: όλα ξεκινούν από τον ίδιο, όλοι τον αντιγράφουν, όλοι τον πολεμούν. Ένα πολιτικό σύμπαν όπου ο ίδιος είναι ταυτόχρονα πρωταγωνιστής, θύμα και… δικαιωμένος.
Η αναφορά στην Ευρώπη, δε, αγγίζει τα όρια της αποδόμησης χωρίς εναλλακτική. Όταν δηλώνει ότι «δεν υπάρχει Ευρώπη» επειδή δεν πληροί ιδεατές προϋποθέσεις, παραβλέπει συνειδητά την πραγματική λειτουργία της Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία η Ελλάδα συμμετέχει ενεργά και επωφελείται σε πολλαπλά επίπεδα. Η απλοποίηση σύνθετων γεωπολιτικών και ενεργειακών ζητημάτων σε συνθήματα περί «ομηρίας» μπορεί να ακούγεται εύηχη, αλλά δεν συνιστά σοβαρή πολιτική πρόταση.
Τελικά, η εικόνα που προκύπτει είναι αυτή ενός πολιτικού που επενδύει περισσότερο στην ένταση, την υπερβολή και τη διαρκή καταγγελία παρά στη συγκροτημένη αντιπολιτευτική πρόταση. Και όσο το αφήγημα βασίζεται σε «θα ήμασταν πρώτοι αν…», τόσο απομακρύνεται από την πραγματικότητα και πλησιάζει περισσότερο στην πολιτική φαντασία.