Την ώρα που η εγχώρια αντιπολίτευση παλεύει να αποφασίσει αν ο κόσμος τελειώνει στη Χαριλάου Τρικούπη ή στα Βριλήσσια, η Ελλάδα βρίσκεται –κυριολεκτικά– στην ανοιχτή θάλασσα. Και όχι για κρουαζιέρα. Ο Γιώργος Γεραπετρίτης μίλησε στη Νέα Υόρκη για κάτι εξαιρετικά πεζό αλλά καθοριστικό: την ασφάλεια του θαλάσσιου εμπορίου, δηλαδή το οξυγόνο της παγκόσμιας οικονομίας.
Σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου drones, πειρατές, υβριδικές απειλές και «σκιώδεις στόλοι» κάνουν πάρτι, η Ελλάδα δεν περιορίζεται σε ανακοινώσεις ευαισθησίας. Συμμετέχει, ηγείται και φυλάσσει εμπορικές οδούς. «Ασπίδες» στην Ερυθρά Θάλασσα, «Αταλάντα» στον Ινδικό, «Ειρήνη» στη Μεσόγειο. Όχι hashtags – επιχειρήσεις.
Ο υπουργός Εξωτερικών υπενθύμισε κάτι που για ορισμένους στο εσωτερικό μοιάζει άγνωστο: πάνω από το 80% του παγκόσμιου εμπορίου κινείται δια θαλάσσης. Χωρίς ασφαλείς θάλασσες, δεν υπάρχουν ούτε φθηνά προϊόντα, ούτε ενεργειακή ασφάλεια, ούτε «κοινωνική δικαιοσύνη» στα λόγια. Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες μπροστά στη γοητεία της εσωστρέφειας.
Η Ελλάδα, με μόλις 0,2% του παγκόσμιου ΑΕΠ, διαχειρίζεται πάνω από το 20% του παγκόσμιου στόλου. Κι όμως, αντί κάποιοι να το βλέπουν ως στρατηγικό πλεονέκτημα, προτιμούν να καταγγέλλουν τη «διεθνοποίηση» και να αναπολούν εποχές που η εξωτερική πολιτική γινόταν με συνθήματα.
Το πιο ενοχλητικό για τους επικριτές, βέβαια, είναι ότι η χώρα μιλά πλέον με όρους διεθνούς αξιοπιστίας: διεθνές δίκαιο, πολυμέρεια, κανόνες. Όχι «δημιουργική ασάφεια», όχι πειραματισμοί.
Ενώ λοιπόν κάποιοι αναζητούν ρόλο στο εσωτερικό, η Ελλάδα έχει ρόλο στο παγκόσμιο τραπέζι. Και στη γεωπολιτική, όπως και στη ναυτιλία, όποιος δεν κρατά πορεία… απλώς παρασύρεται από τα ρεύματα.
