Εσωκομματικά πυρά στο ΠΑΣΟΚ: Στα «χαρακώματα» οι βενιζελικοί με τον Νίκο Ανδρουλάκη

Νέος κύκλος εσωστρέφειας φαίνεται να ανοίγει στη Χαριλάου Τρικούπη, καθώς έντονες είναι οι διεργασίες και οι αντιδράσεις στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ μετά τις πρόσφατες αιχμές της ηγεσίας προς την πλευρά του Ευάγγελου Βενιζέλου.

Στελέχη που πρόσκεινται στον πρώην πρόεδρο του κόμματος εκφράζουν ανοιχτά τη δυσφορία τους για τη στάση του Νίκου Ανδρουλάκη, κάνοντας λόγο για προσπάθεια υποβάθμισης και «αδειάσματος» ενός κορυφαίου πολιτικού κεφαλαίου της παράταξης.

Οι κατηγορίες για «πολιτική αχαριστία» και οι μνήμες του 2013

Το κλίμα στους κόλπους των λεγόμενων «βενιζελικών» περιγράφεται ως ιδιαίτερα βαρύ. Στελέχη με μακρά διαδρομή στον χώρο δεν κρύβουν την ενόχλησή τους για τις έμμεσες βολές της ηγεσίας, χρεώνοντας στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ «πολιτική αχαριστία».

Όπως υπενθυμίζουν σε ιδιωτικές συζητήσεις, ήταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος εκείνος που άνοιξε τον δρόμο για την ανάδειξη του Νίκου Ανδρουλάκη στην κεντρική πολιτική σκηνή, στηρίζοντάς τον καθοριστικά το 2013, όταν εξελέγη Γραμματέας της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του κόμματος σε μια κρίσιμη συγκυρία για τη βιωσιμότητα του χώρου.

Παράλληλα, υπογραμμίζουν ότι η μετέπειτα πορεία του σημερινού προέδρου προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και την ηγεσία της παράταξης βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στις ευκαιρίες και την πολιτική ώθηση που έλαβε κατά τη διάρκεια της προεδρίας Βενιζέλου.

Υπό αυτό το πρίσμα, οι πρόσφατες απαξιωτικές αναφορές εκλαμβάνονται ως μια άδικη και ιστορικά ασύμβατη στάση απέναντι σε έναν πολιτικό που ανέλαβε δυσανάλογο κόστος για τη σταθερότητα της χώρας και του κόμματος.

Η σύγκρουση για τις θεσμικές παρεμβάσεις και τη στρατηγική

Η αφορμή για την αναζωπύρωση της έντασης εντοπίζεται στον τρόπο με τον οποίο η ηγετική ομάδα της Χαριλάου Τρικούπη αντιμετωπίζει τις δημόσιες τοποθετήσεις του Ευάγγελου Βενιζέλου.

Ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου παρεμβαίνει τακτικά σε μείζονα ζητήματα θεσμών, κράτους δικαίου και εξωτερικής πολιτικής, παρεμβάσεις οι οποίες συχνά δημιουργούν διακριτό πολιτικό αντίκτυπο.

Ενώ η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επιδιώκει να διατηρεί την απόλυτη πρωτοβουλία των κινήσεων χωρίς «σκιές» από το παρελθόν, η πλευρά των υποστηρικτών του κ. Βενιζέλου επισημαίνει πως η παρουσία του δεν αποτελεί απειλή αλλά προστιθέμενη αξία για την ευρύτερη δημοκρατική παράταξη.

Η απόπειρα διαχωρισμού ή απαξίωσης αυτών των παρεμβάσεων θεωρείται από πολλούς ως ένδειξη πολιτικής ανασφάλειας, η οποία τραυματίζει την πολυσυλλεκτικότητα του κινήματος.

Οι επιπτώσεις στην εσωκομματική συνοχή

Το ρήγμα που βαθαίνει ανάμεσα στην ηγεσία και το ιστορικό στέλεχος δοκιμάζει τις ισορροπίες στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ σε μια περίοδο όπου το κόμμα επιχειρεί να εδραιωθεί ως ο βασικός πόλος της αντιπολίτευσης.

Η δυσαρέσκεια των «βενιζελικών» στελεχών δεν περιορίζεται μόνο σε επίπεδο κορυφής, αλλά διαχέεται στη βάση και στα κομματικά όργανα, ενισχύοντας τα σενάρια για ενδεχόμενες ευρύτερες ανακατατάξεις εάν δεν υπάρξει άμεση εξομάλυνση των σχέσεων.