Σαουδική Αραβία: Εκτός Συμφωνίας της Μέκκας η Αίγυπτος παρά τις πιέσεις της Τουρκίας

Σημαντικές γεωπολιτικές ανακατατάξεις καταγράφονται στη Μέση Ανατολή, καθώς η Σαουδική Αραβία απέκλεισε την Αίγυπτο από τη νέα Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας, παρά τις έντονες πιέσεις που άσκησε η Τουρκία για τη συμπερίληψη του Καΐρου. Η εξέλιξη αυτή αναδεικνύει τις βαθιές υφέρπουσες εντάσεις στις διμερείς σχέσεις Ριάντ και Καΐρου, θέτοντας στο επίκεντρο ζητήματα στρατηγικής εμπιστοσύνης και περιφερειακών ισορροπιών.

Η Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας, η οποία υπογράφηκε πρόσφατα στην ιερή πόλη, δεσμεύει τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Πακιστάν να αντιμετωπίζουν μια ένοπλη επίθεση εναντίον οποιουδήποτε συμβαλλόμενου μέρους ως επίθεση εναντίον όλων. Ωστόσο, η απουσία της Αιγύπτου από το νέο αμυντικό σχήμα προκαλεί αίσθηση, δεδομένων των παραδοσιακών δεσμών του Καΐρου με τα κράτη του Κόλπου.

Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές από τη Σαουδική Αραβία, η άρνηση του Ριάντ να δεχθεί την Αίγυπτη πηγάζει από τη δυσαρέσκεια για την τακτική της αιγυπτιακής ηγεσίας. Παρά τη μαζική οικονομική στήριξη που παρείχε η Σαουδική Αραβία στην κυβέρνηση του Αμπντέλ Φατάχ ελ Σίσι μετά το 2013, σαουδαραβικοί κύκλοι υποστηρίζουν ότι το Κάιρο ακολουθεί μια πολιτική όπου «παίρνει και δεν δίνει τίποτα πίσω». Στο τραπέζι των συζητήσεων τέθηκαν ζητήματα όπως ο περιορισμένος ρόλος της Αίγυπτου σε περιφερειακές κρίσεις, αλλά και οι στενές σχέσεις της με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, οι πολιτικές των οποίων συχνά συγκρούονται με τα συμφέροντα του Ριάντ.

Την ίδια στιγμή, η στάση της Άγκυρας κινείται σε διαφορετική κατεύθυνση. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, χαρακτήρισε την Αίγυπτο «φυσικό εταίρο», αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο μελλοντικής ένταξής της εφόσον διευθετηθούν τα τεχνικά και πολιτικά ζητήματα. Παρ’ όλα αυτά, το Ριάντ φαίνεται να προτάσσει την αξιοπιστία και τις στρατιωτικές δυνατότητες των εταίρων του, αξιολογώντας θετικά την προηγμένη αμυντική βιομηχανία της Τουρκίας και του Πακιστάν, σε αντίθεση με την τρέχουσα κατάσταση της αιγυπτιακής στρατιωτικής παραγωγής.

Η απόφαση αυτή σηματοδοτεί μια στροφή στη σαουδαραβική εξωτερική πολιτική, όπου οι παραδοσιακές συμμαχίες επαναξιολογούνται αυστηρά με βάση την αμοιβαιότητα και τα άμεσα στρατηγικά οφέλη, επαναπροσδιορίζοντας τον ρόλο της Αιγύπτου στο νέο περιφερειακό τοπίο.