Κώστας Γεωργάκης: Ο φοιτητής που αυτοπυρπολήθηκε στη Γένοβα και έγινε σύμβολο αντίστασης στη χούντα

Στις 19 Σεπτεμβρίου 1970, ο 22χρονος φοιτητής Γεωλογίας από την Κέρκυρα, Κώστας Γεωργάκης, προχώρησε σε μια πράξη υπέρτατης αυτοθυσίας που συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη. Στην πλατεία Ματεότι της Γένοβας, ο νεαρός φοιτητής αυτοπυρπολήθηκε φωνάζοντας συνθήματα υπέρ της ελευθερίας και της δημοκρατίας, επιδιώκοντας να αφυπνίσει τη διεθνή κοινότητα για τα εγκλήματα της στρατιωτικής δικτατορίας που είχε καταλύσει το δημοκρατικό πολίτευμα στην Ελλάδα από το 1967.

Το χρονικό της αυτοθυσίας και η συγκλονιστική μαρτυρία

Η αυτοπυρπόληση του Κώστα Γεωργάκη δεν ήταν μια πράξη απόγνωσης, αλλά μια συνειδητή πολιτική διαμαρτυρία απέναντι στο καθεστώς των συνταγματαρχών. Τα εγκαύματα που υπέστη ήταν βαρύτατα, οδηγώντας στον θάνατό του λίγες ώρες αργότερα. Η στιγμή της αναγνώρισης της σορού από τον πατέρα του παραμένει μία από τις πιο σπαρακτικές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

«Ήρθε η ώρα αυτή και με συνόδευσε στο νεκροτομείο ο ιερέας. Μου ζήτησε ο ιατροδικαστής να κάνω αναγνώριση. Ήταν καμένος, δηλ. κάρβουνο, καμένος μέχρι και τρία εκατοστά βάθος. Ναι, αυτό είναι το παιδί μου… Αυτός είναι ο Κώστας μου. Έκανα τον σταυρό μου, τον φίλησα και κατέρρευσα», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά στον ερευνητή της υπόθεσης Κώστα Παπουτσή ο τραγικός πατέρας.

Η επιχείρηση συγκάλυψης από το δικτατορικό καθεστώς

Η είδηση της ηρωικής πράξης του Γεωργάκη προκάλεσε διεθνές κύμα συμπαράστασης στον ελληνικό λαό και έφερε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τη χούντα. Φοβούμενο τη λαϊκή κατακραυγή και τον αντίκτυπο που θα είχε το γεγονός στο εσωτερικό της χώρας, το καθεστώς επιχείρησε να υποβαθμίσει και να αλλοιώσει το νόημα της θυσίας του. Αξιωματούχοι της δικτατορίας άσκησαν έντονες πιέσεις στην οικογένεια, ζητώντας από τον πατέρα του να δηλώσει ψευδώς ότι ο γιος του οδηγήθηκε στην αυτοκτονία εξαιτίας ερωτικής απογοήτευσης.

Παράλληλα, οι πιέσεις επεκτάθηκαν και στο ζήτημα της ταφής του. Φίλοι και συμφοιτητές του μετέφεραν τη σορό του στο νεκροταφείο της Γένοβας, όπου ο Έλληνας φοιτητής παρέμεινε άταφος για τέσσερις ολόκληρους μήνες, εξαιτίας των γραφειοκρατικών και πολιτικών εμποδίων που έθετε το δικτατορικό καθεστώς για τον επαναπατρισμό του.

Η επιστροφή στην Κέρκυρα και η διατήρηση της μνήμης

Τελικά, τέσσερις μήνες μετά τη θυσία του, η σορός του Κώστα Γεωργάκη μεταφέρθηκε υπό άκρα μυστικότητα στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κέρκυρα, με το πλοίο «Αστυπάλαια». Η ταφή του πραγματοποιήθηκε στο Α’ Νεκροταφείο Κέρκυρας, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας που τόσο έτρεμε το καθεστώς.

Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, η ελληνική πολιτεία και η τοπική κοινωνία της Κέρκυρας τίμησαν τη μνήμη του ήρωα φοιτητή. Σήμερα, μια κεντρική πλατεία της πόλης φέρει το όνομά του, ενώ στο σημείο έχει ανεγερθεί μνημείο προς τιμήν του, υπενθυμίζοντας στις επόμενες γενιές το τίμημα της ελευθερίας και το μέγεθος της προσωπικής του αυταπάρνησης.