Ιράν και Ντόναλντ Τραμπ: Γιατί η ιρανική κοινωνία δεν μπορεί να περιμένει τη λύτρωση από την Ουάσινγκτον

Η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στην αμερικανική προεδρία έχει αναζωπυρώσει τις συζητήσεις γύρω από τη στρατηγική που θα ακολουθήσει η Ουάσινγκτον απέναντι στην Τεχεράνη. Ωστόσο, η πεποίθηση ότι μια εξωτερική παρέμβαση ή η μέγιστη πίεση από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε από μόνη της να φέρει την εσωτερική αλλαγή και την απελευθέρωση του ιρανικού λαού αποδεικνύεται, σύμφωνα με αναλυτές, μια επικίνδυνη αυταπάτη.

Κατά την πρώτη του θητεία, ο Ντόναλντ Τραμπ στοιχημάτισε ότι η αυστηρή οικονομική πίεση και η πολιτική απομόνωση θα ήταν αρκετές για να διασπάσουν την κυβερνώσα ελίτ του ΙράN και να οδηγήσουν στην κατάρρευση του θεοκρατικού καθεστώτος. Παρά το γεγονός ότι οι κυρώσεις προκάλεσαν τεράστιες δυσκολίες στην ιρανική οικονομία, το καθεστώς επέδειξε αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα, χρησιμοποιώντας τον μηχανισμό καταστολής του για να τιθασεύσει τις λαϊκές αντιδράσεις.

Οι ειδικοί στα ζητήματα της Μέσης Ανατολής επισημαίνουν ότι το κεντρικό πρόβλημα δεν εντοπίζεται αποκλειστικά στις γεωπολιτικές πιέσεις, αλλά στην απουσία μιας ουσιαστικής προσέγγισης προς την ίδια την ιρανική κοινωνία. Η στρατηγική της Ουάσινγκτον συχνά παραβλέπει τις εσωτερικές δυναμικές και τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών που αγωνίζονται καθημερινά εντός των ιρανικών συνόρων.

Αυτό που πραγματικά χρειάζεται η κατάσταση στο Ιράν, πέρα από τα ψυχρά γεωπολιτικά παίγνια, είναι η αξιοποίηση της «ήπιας δύναμης». Η ενίσχυση των δεσμών με την κοινωνία των πολιτών, η στήριξη των ανεξάρτητων δικτύων επικοινωνίας και η δια, ομόφωνη προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποτελούν εργαλεία πολύ πιο αποτελεσματικά μακροπρόθεσμα από τα εμπάργκο και τις απειλές στρατιωτικής ισχύος.

Τελικά, η ιστορία δείχνει ότι οι βαθείς πολιτικοί και κοινωνικοί μετασχηματισμοί δεν μπορούν να επιβληθούν έξωθεν. Ο ιρανικός λαός, παρά τη βαθιά του δυσαρέσκεια απέναντι στην ηγεσία του, γνωρίζει καλά ότι η λύση στα προβλήματά του δεν μπορεί να βασιστεί στις διαθέσεις ή στις στρατηγικές επιλογές του Αμερικανού προέδρου, αλλά απαιτεί έναν αυτόνομο, εσωτερικό αγώνα για δημοκρατία και ελευθερία.