Η κρίση θεσμών και η στάση των πολιτικών αρχηγών απέναντι στην Προεδρία της Δημοκρατίας

Η συζήτηση γύρω από το υψηλότερο αξίωμα της χώρας παίρνει συχνά διαστάσεις πολιτικής αντιπαράθεσης, με τις επιλογές των κομμάτων να αποκαλύπτουν ευρύτερες παθογένειες του πολιτικού μας συστήματος. Τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται το φαινόμενο οι πολιτικοί αρχηγοί να υιοθετούν μια τακτική αποχής ή απόστασης, θεωρώντας εσφαλμένα ότι με αυτόν τον τρόπο εκπέμπουν ένα αντισυστημικό μήνυμα προς το εκλογικό σώμα. Ωστόσο, η ανάλυση των πολιτικών δεδομένων δείχνει ότι το πάτημα για τέτοιες συμπεριφορές δεν δημιουργήθηκε στο κενό, αλλά προήλθε εν πολλοίς από τις πρακτικές και τις επιλογές προηγούμενων Προέδρων της Δημοκρατίας. Η θεσμική απαξίωση ή η υπερβολική κομματική ταύτιση στο παρελθόν έχουν αφήσει αποτυπώματα, τα οποία σήμερα επικαλούνται οι πολιτικοί σχηματισμοί για να δικαιολογήσουν στάσεις που υποβαθμίζουν το κύρος του θεσμού. Σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές, η ενίσχυση της θεσμικής σοβαρότητας απαιτεί επαναπροσδιορισμό των κριτηρίων επιλογής και απόλυτη προσήλωση στο πνεύμα του Συντάγματος, μακριά από μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Η αποχή από τις κορυφαίες θεσμικές διαδικασίες δεν αποτελεί ένδειξη ανανέωσης ή ρήξης με το παλιό, αλλά συχνά μεταφράζεται ως αδυναμία συναίνεσης σε ζτμήματα που θα έπρεπε να ενώνουν τον πολιτικό κόσμο. Η επόμενη μέρα για το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα προϋποθέτει αυτοκριτική από όλες τις πλευρές, προκειμένου να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς και να θωρακιστεί η δημοκρατική ομαλότητα της χώρας απέναντι στις σύγχρονες προκλήσεις.