Σύγχρονος χορός στην Ελλάδα: Σε οικονομικό αδιέξοδο οι καλλιτέχνες εν μέσω περικοπών και θεσμικού κενού

Σε μια περίοδο κατά την οποία η νέα καλλιτεχνική σεζόν εκκινεί με πληθώρα θεατρικών και μουσικών παραγωγών, ο σύγχρονος χορός στην Ελλάδα φαίνεται να παραμένει ο «φτωχός συγγενής» του εγχώριου πολιτιστικού γίγνεσθαι. Η έλλειψη προβολής από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, η απουσία ενός αμιγώς κρατικού οργανισμού για τη σύγχρονη ορχηστική δημιουργία και, κυρίως, οι συνεχείς περικοπές στις κρατικές επιχορηγήσεις συνθέτουν ένα ασφυκτικό πλαίσιο επιβίωσης για τους επαγγελματίες του κλάδου.

Υποχρηματοδότηση και ποσά-ψίχουλα από το Υπουργείο Πολιτισμού

Τα στοιχεία για τις επιχορηγήσεις της περιόδου 2026-2027 αποτυπώνουν με σαφήνεια το μέγεθος του προβλήματος. Από τα συνολικά 83 αιτήματα που κατατέθηκαν, εγκρίθηκαν τελικά τα 48, με τον συνολικό προϋπολογισμό να διαμορφώνεται στις 685.000 ευρώ. Το ποσό αυτό σηματοδοτεί μια αξιοσημείωτη πτώση της τάξης του 15% σε σύγκριση με τις προηγούμενες διετίες, οπότε η κρατική στήριξη κυμαινόταν σταθερά στα επίπεδα των 800.000 ευρώ.

Η πολιτική του «λίγα σε περισσότερους», την οποία δείχνει να υιοθετεί το Υπουργείο Πολιτισμού, έχει οδηγήσει στην απόδοση κονδυλίων ύψους μόλις 3.000 έως 5.000 ευρώ, ακόμη και σε ομάδες με πολυετή και αναγνωρισμένη διαδρομή. Πρόκειται για ποσά που χαρακτηρίζονται ως «ψίχουλα» από τους δημιουργούς, καθώς αδυνατούν να καλύψουν ακόμη και τα στοιχειώδη κόστη μιας παραγωγής, πόσω μάλλον τις αμοιβές και τις ασφαλιστικές εισφορές των συντελεστών. Παράλληλα, τα κριτήρια κατανομής των πόρων παραμένουν συχνά ασαφή, εντείνοντας το αίσθημα ανασφάλειας στον χώρο.

Σύγχρονος χορός στην Ελλάδα: Σε οικονομικό αδιέξοδο οι καλλιτέχνες εν μέσω περικοπών και θεσμικού κενού

Το αγκάθι των κυρώσεων και το χρόνιο θεσμικό κενό

Το πρόβλημα επιτείνεται από τον κανονισμό που επιβάλλει τριετή αποκλεισμό από μελλοντικές χρηματοδοτήσεις σε όσες ομάδες αρνηθούν να αποδεχθούν την εγκριθείσα επιχορήγηση. Καθώς αρκετά σχήματα δεν καταφέρνουν να υλοποιήσουν το έργο τους με τόσο χαμηλά ποσά και χωρίς εξωτερικούς χορηγούς, βρίσκονται εγκλωβισμένα ανάμεσα στο υπέρογκο οικονομικό ρίσκο και την τιμωρητική αδρανοποίηση.

Την ίδια στιγμή, η έλλειψη μιας δημόσιας σκηνής και ενός εθνικού φορέα αφιερωμένου αποκλειστικά στον σύγχρονο χορό –αντίστοιχου με το Εθνικό Θέατρο ή το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος– αφήνει τη χορευτική κοινότητα χωρίς μόνιμη στέγη και θεσμική θωράκιση, δεδομένου ότι η Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης επιτελεί κατά βάση εκπαιδευτικό ρόλο.

Η απουσία παιδείας και η αντιμετώπιση του χορού ως χόμπι

Οι ρίζες της υποβάθμισης εντοπίζονται και στο εκπαιδευτικό σύστημα. Στα σχολεία, οι τέχνες περιορίζονται σε ελάχιστες ώρες διδασκαλίας, ενώ η κίνηση και ο χορός επαφίονται συχνά στην προσωπική πρωτοβουλία των καθηγητών φυσικής αγωγής, εξαντλούμενες σχεδόν αποκλειστικά στους παραδοσιακούς χορούς. Χωρίς ουσιαστική επαφή με τη σωματική έκφραση από νωρίς, το κοινό δυσκολεύεται να αποκωδικοποιήσει τη σύγχρονη όρχηση.

Υπό αυτές τις συνθήκες, οι επαγγελματίες χορευτές και χορογράφοι εκφράζουν την πικρία τους, διαπιστώνοντας πως η κοινωνία και η πολιτεία εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την τέχνη τους ως ερασιτεχνικό χόμπι και όχι ως έναν απαιτητικό, ισότιμο κλάδο του σύγχρονου πολιτισμού.

ThePostPolitics Newsroom
ThePostPolitics Newsroom