«Οι Αόρατες» στο Θέατρο Λύχνος: Ο Γιάννης Γκανάς μιλά για τη βία, τον φόβο και τον ρόλο του «Κυρίου»

Μια βαθιά ανθρώπινη και ταυτόχρονα συγκλονιστική αναμέτρηση με τη σκιά της έμφυλης και ενδοοικογενειακής κακοποίησης πραγματεύεται η θεατρική παράσταση «Οι Αόρατες», η οποία παρουσιάζεται στο θέατρο «Λύχνος – Τέχνης και Πολιτισμού» στο Γκάζι. Σε κείμενο και σκηνοθεσία του Παύλου Βησσαρίων Φαλούτσου, το έργο δεν περιορίζεται σε μια απλή καταγραφή της βίας, αλλά διεισδύει στους σκοτεινούς μηχανισμούς του φόβου και της συνενοχής που επιβάλλει η σιωπή.

Από το τραύμα στη φωνή: Η υπόθεση της παράστασης

Στον πυρήνα της δραματουργίας βρίσκονται τρεις γυναίκες, η Μαρίνα, η Λήδα και η Μυρτώ –τις οποίες ενσαρκώνουν οι ηθοποιοί Αθηνά Παπαδημητρίου, Εύη Ντίνου και Μάρω Ασλανίδου. Παγιδευμένες σε ένα ασφυκτικό περιβάλλον εξουσίας, ζουν υπό το βάρος της απειλητικής παρουσίας ενός άνδρα. Κάθε μία κουβαλά το δικό της προσωπικό τραύμα και τις δικές της ενοχές, επιλέγοντας αρχικά την αορατότητα ως μοναδικό μηχανισμό καθημερινής επιβίωσης.

Ωστόσο, η σιωπή αποδεικνύεται εύθραυστη. Μια ανεπαίσθητη ρωγμή μετατρέπεται σε ανάσα και εν συνεχεία σε συλλογική φωνή αντίστασης. Οι τρεις ηρωίδες αποφασίζουν να κοιτάξουν κατάματα τον δυνάστη τους και να ανακτήσουν τον έλεγχο της ζωής τους, σε μια πορεία επώδυνης αλλά λυτρωτικής απελευθέρωσης.

Ο Γιάννης Γκανάς για τον ρόλο του «Κυρίου» και την ανατομία της εξουσίας

Στην απέναντι πλευρά στέκεται ο «Κύριος», τον ρόλο του οποίου ανέλαβε ο πρώην εκπαιδευτικός Γιάννης Γκανάς. Μιλώντας για τις σύνθετες απαιτήσεις του χαρακτήρα του, ο κ. Γκανάς εξήγησε πως απέφυγε συνειδητά την απλοϊκή απεικόνιση ενός μονοδιάστατου «τέρατος». Αντίθετα, προσέγγισε έναν άνθρωπο που θεωρεί πως έχει απόλυτο δίκιο, μετακυλίει την ευθύνη στα ίδια τα θύματά του και αντιλαμβάνεται τις σχέσεις αποκλειστικά ως σχέσεις κτήσης.

«Αυτό που με κέντρισε στον ρόλο είναι η ευκαιρία να φανεί ότι η εξουσία δεν είναι δύναμη – είναι κενό. Ότι ο “Κύριος” υπάρχει μόνο όσο τον φοβόμαστε. Και ότι η στιγμή που κάποιος παύει να τον φοβάται είναι η στιγμή που αυτός μικραίνει», ανέφερε χαρακτηριστικά ο ηθοποιός, περιγράφοντας τη δυναμική της σκηνικής του παρουσίας.

Ο φόβος ως εσωτερική φυλακή και το κοινωνικό κάλεσμα

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον τρόπο με τον οποίο η κακοποίηση εσωτερικεύεται. Όπως υπογραμμίζει ο πρωταγωνιστής, ο φόβος λειτουργεί ως ένας υπόγειος «αρχιτέκτονας» που υψώνει τείχη γύρω από την προσωπικότητα, οδηγώντας το θύμα να υιοθετεί τους περιορισμούς του θύτη ακόμα και πριν του επιβληθούν εξωτερικά.

Το έργο υπενθυμίζει ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται, αλλά κατακτιέται μέσα από τη ρήξη με τη σιωπή. Χωρίς διδακτισμό, οι «Αόρατες» καλούν το κοινό σε έναν ουσιαστικό αυτοστοχασμό γύρω από τα φαινόμενα έμφυλης βίας που επιμένουν στη σύγχρονη κοινωνία, θέτοντας το καίριο ερώτημα: Πού χαμηλώνουμε το βλέμμα μας και ποιους μηχανισμούς υποταγής ανεχόμαστε γύρω μας;

ThePostPolitics Newsroom
ThePostPolitics Newsroom