Μετά τη Γαλλία στο στόχαστρο η Ιταλία: Προειδοποίηση Goldman Sachs για χρέος και ομόλογα

Σε κατάσταση αυξημένης επιφυλακής εισέρχονται οι ευρωπαϊκές αγορές κρατικού χρέους. Μετά τους τριγμούς που προκάλεσε η δημοσιονομική και πολιτική αβεβαιότητα στη Γαλλία, τα βλέμματα των επενδυτών στρέφονται πλέον στη Ρώμη. Η απόφαση της κυβέρνησης υπό την Τζόρτζια Μελόνι να εγκρίνει πρόσθετες δαπάνες ύψους 28 δισεκατομμυρίων ευρώ για την επόμενη διετία αναζωπυρώνει τις ανησυχίες για τη βιωσιμότητα των δημοσιονομικών της χώρας, με τη Goldman Sachs να εκπέμπει σήμα κινδύνου για την πορεία του ιταλικού χρέους και των ομολόγων.

Το «καμπανάκι» της Goldman Sachs και το άλμα στα ελλείμματα

Σύμφωνα με ανάλυση της αμερικανικής επενδυτικής τράπεζας Goldman Sachs, η χαλάρωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας, σε συνδυασμό με το περιβάλλον υψηλών επιτοκίων και την πολιτική αβεβαιότητα ενόψει των βουλευτικών εκλογών του 2027, επιβαρύνει σημαντικά το προφίλ κινδύνου της Ιταλίας. Ο δείκτης δημόσιου χρέους προς ΑΕΠ προβλέπεται να κινηθεί ανοδικά έως το 2028, φτάνοντας κοντά στο 137%, επίπεδο που θα αποτελεί το υψηλότερο σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Το πρόσθετο πακέτο των 28 δισ. ευρώ, το οποίο κατανέμεται ισόποσα σε τομείς άμυνας και ενέργειας (περίπου 0,3% του ΑΕΠ ετησίως για το 2027 και το 2028), οδηγεί σε σημαντική ανοδική αναθεώρηση των ελλειμμάτων. Ο στόχος για το δημοσιονομικό έλλειμμα αναπροσαρμόζεται πλέον στο 3,4% του ΑΕΠ για το 2027 και στο 3,2% για το 2028, από 2,8% και 2,5% αντίστοιχα που ήταν οι εκτιμήσεις του περασμένου Απριλίου.

Ο Φίλιππο Ταντέι, επικεφαλής οικονομολόγος της Goldman Sachs για την Ευρώπη, υπογράμμισε ότι οι νέοι στόχοι συνιστούν «σημαντική ανοδική έκπληξη», προσθέτοντας πως εάν η απόδοση του δεκαετούς ιταλικού τίτλου παγιωθεί πάνω από το 4%, ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ ενδέχεται να συνεχίσει την ανοδική του τροχιά και πέραν του 2028.

Ο παράγοντας των εκλογών του 2027 και η σύγκριση με τη Γαλλία

Η πίεση εντείνεται καθώς η κυβέρνηση Μελόνι προετοιμάζεται να παρουσιάσει τον τελευταίο προϋπολογισμό της πριν από τις εκλογές, οι οποίες πρέπει να διεξαχθούν το αργότερο έως τον Δεκέμβριο του 2027. Παράλληλα, η πρόσφατη μεταρρύθμιση του εκλογικού συστήματος προς ένα πιο αναλογικό μοντέλο εντείνει τις πολιτικές τριβές. Όπως προειδοποιεί η Goldman Sachs, μια αμφίρροπη αναμέτρηση μπορεί να οδηγήσει σε κυβερνητικούς συμβιβασμούς με κόμματα που τάσσονται υπέρ ακόμη υψηλότερων κρατικών δαπανών, περιορίζοντας τα περιθώρια μελλοντικής εξυγίανσης.

Παρ’ όλα αυτά, αναλυτές της αγοράς επισημαίνουν ουσιώδεις διαφορές ανάμεσα στην ιταλική και τη γαλλική πραγματικότητα. Όπως εξηγεί ο Κονσταντίν Φάιτ, διαχειριστής χαρτοφυλακίου της PIMCO, η Ιταλία διατηρεί ισχυρότερο πρωτογενές πλεόνασμα και ένα πιο σταθερό εγχώριο πολιτικό πλαίσιο, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του χρέους της βρίσκεται στα χέρια εγχώριων επενδυτών, γεγονός που λειτουργεί ως ανάχωμα σε περιόδους έντονης μεταβλητότητας.

Εντούτοις, οι πιέσεις στις αποδόσεις παραμένουν υπαρκτές. Με την απόδοση του ιταλικού δεκαετούς να κινείται στο 4,55% και το spread έναντι του γερμανικού Bund κοντά στις 108 μονάδες βάσης, επενδυτικοί κολοσσοί όπως η UBS Investment Bank έχουν ήδη λάβει θέσεις πώλησης (short) στα ιταλικά κρατικά ομόλογα, προεξοφλώντας ότι η Ρώμη ενδέχεται να εξελιχθεί στην επόμενη εστία κινδύνου για την ευρωπαϊκή αγορά ομολόγων.