Θάνατος λευκού κουταβιού: Η απάντηση ερευνητή του ΑΠΘ μετά τα αρνητικά σχόλια

Έντονες συζητήσεις και ποικίλα σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχει προκαλέσει ο θάνατος ενός λευκού κουταβιού, το οποίο ζούσε μαζί με μια οικογένεια άγριων λύκων σε αγροτική περιοχή. Απαντώντας στις επικρίσεις που δέχτηκε η ερευνητική ομάδα, ο διδάκτορας Ζωολογίας του ΑΠΘ, Θεόδωρος Κομηνός, εξήγησε τους λόγους για τους οποίους οι επιστήμονες επέλεξαν να μην επέμβουν, θέτοντας το καίριο ερώτημα: «Άξιζε να θέσουμε σε κίνδυνο μια οικογένεια λύκων, για να σώσουμε έναν σκύλο; Όχι».

Σύμφωνα με τον κ. Κομηνό, στόχος της δημόσιας τοποθέτησής του δεν είναι η απολογία, αλλά η σαφής ενημέρωση για τις πραγματικές συνθήκες κάτω από τις οποίες διεξάγεται η έρευνα στην άγρια φύση. Όπως επεσήμανε, από την πρώτη στιγμή οι ερευνητές δεν παρακολουθούσαν απλώς ένα μεμονωμένο κουτάβι, αλλά μια ολόκληρη αγέλη που αποτελούταν από περίπου εννέα λύκους και έξι νεογνά, έχοντας την ευθύνη για το σύνολο της ομάδας.

Η συγκεκριμένη οικογένεια λύκων δεν κινείται σε ένα απομονωμένο δάσος, αλλά σε ένα σύνθετο ανθρωπογενές αγροτικό τοπίο. Τα ζώα κινούνται ανάμεσα σε καλλιέργειες καλαμποκιού, σιτηρών, ηλίανθου και βαμβακιού, κοντά σε κτηνοτροφικές μονάδες και ιδιωτικές εκτάσεις όπου εργάζονται καθημερινά πολίτες. Μια ενδεχόμενη επιχείρηση διάσωσης θα απαιτούσε συντονισμένη κινητοποίηση δημόσιων υπηρεσιών, όπως του Δασαρχείου και του ΟΦΥΠΕΚΑ, καθώς και τη συμμετοχή κτηνιάτρων και ειδικού προσωπικού.

Ωστόσο, η πυκνή βλάστηση στις καλλιέργειες περιόριζε δραματικά την ορατότητα. Μια επιχείρηση πολύωρης αναζήτησης και σύλληψης μέσα στο πεδίο θα εγκυμονούσε σοβαρούς κινδύνους, όχι μόνο για τα άγρια ζώα, αλλά και για τους ίδιους τους ανθρώπους που θα συμμετείχαν. Αναφορικά με την κατάσταση του κουταβιού, οι ερευνητές είχαν παρατηρήσει ότι έδειχνε καταπονημένο, κάτι όμως που αποδδόθηκε στις υψηλές θερμοκρασίες της περιόδου, δεδομένου ότι και τα λυκόπουλα κοιμούνταν για μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Τα σημάδια στο σώμα του ζώου θεωρήθηκαν αρχικά υπολείμματα από κοπριές βοοειδών, καθώς η ομάδα είχε καταγράψει επανειλημμένα τους λύκους και το κουτάβι να κυλιούνται σε αυτές. Την επόμενη ημέρα, έπειτα από επανεξέταση του υλικού και επικοινωνία με κτηνίατρο, διατυπώθηκε η εκτίμηση ότι τα ίχνη ενδεχομένως να οφείλονταν σε διάρροια. Μέχρι τότε, ωστόσο, δεν υπήρχαν επαρκείς ενδείξεις για άμεση παρέμβαση, ενώ οι παρατηρήσεις γίνονταν τις πρώτες πρωινές ώρες κατά την επιστροφή των λύκων από την αναζήτηση τροφής.

Η ερευνητική ομάδα ήλπιζε ότι το κουτάβι, το οποίο είχε αρχίσει να έρχεται σε επαφή με ημιδεσποζόμενα σκυλιά της περιοχής, θα απομακρυνόταν μόνο του. Τελικά, η ομάδα επέστρεψε στην περιοχή τρεις ημέρες αργότερα, χωρίς να γνωρίζει την τύχη του ζώου, υπογραμμίζοντας πως η προστασία της άγριας πανίδας απαιτεί σταθμισμένες αποφάσεις βασισμένες στην ασφάλεια τόσο της φύσης όσο και των ανθρώπων.