Η σκληρή Δεξιά της Ευρώπης και η επικίνδυνη πλάνη γύρω από τον Βλαντίμιρ Πούτιν

Για περισσότερο από μία δεκαετία, σημαντικά τμήματα της ευρωπαϊκής σκληρής Δεξιάς έβλεπαν στο πρόσωπο του Βλαντίμιρ Πούτιν έναν ισχυρό, φυσικό σύμμαχο. Στη δημόσια σφαίρα, το αφήγημα που καλλιεργήθηκε παρουσίαζε τον Ρώσο πρόεδρο ως το τελευταίο ανάχωμα απέναντι στον δυτικό προοδευτισμό και ως έναν αδιαπραγμάτευτο υπερασπιστή των παραδοσιακών, χριστιανικών αξιών. Σήμερα, ωστόσο, αυτή η ιδεολογική και γεωπολιτική εκτίμηση καταγράφεται ως ένα από τα σοβαρότερα στρατηγικά σφάλματα των σύγχρονων ευρωπαϊκών συντηρητικών κινημάτων.

Η κατάρρευση του μύθου των «χριστιανικών αξιών»

Η ρωσική ηγεσία επένδυσε συστηματικά στην οικοδόμηση ενός προφίλ ηθικού θεματοφύλακα, απευθυνόμενη σε ευρωπαίους ψηφοφόρους που ένιωθαν αποξενωμένοι από τις ραγδαίες κοινωνικές αλλαγές στη Δύση. Πίσω όμως από την προσεκτικά δομημένη ρητορική του Κρεμλίνου, η κοινωνική πραγματικότητα στη Ρωσία απέχει ριζικά από το ιδανικό που φαντάζονταν οι υποστηρικτές του.

Η σύγχρονη Ρωσία μαστίζεται από οξεία δημογραφική κρίση, ιστορικά υψηλά ποσοστά διαζυγίων και εκτρώσεων, καθώς και βαθιά κοινωνική ανισότητα. Η Ορθοδοξία και η έννοια της παράδοσης δεν λειτούργησαν ως αυθεντικό κοινωνικό πλαίσιο, αλλά ως εργαλείο κρατικού ελέγχου και πολεμικής κινητοποίησης, απογυμνωμένες από κάθε πραγματική πνευματική διάσταση.

Από την ιδεολογική ταύτιση στη γεωπολιτική απειλή

Η κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία και η ευθεία αμφισβήτηση της ευρωπαϊκής ασφάλειας διέλυσαν τις όποιες ψευδαισθήσεις είχαν απομείνει. Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις που προσέβλεπαν στη Μόσχα ως αντίβαρο στην παγκοσμιοποίηση, βρέθηκαν αντιμέτωπες με έναν αναθεωρητικό αυταρχισμό που απειλεί την εθνική κυριαρχία των ίδιων των κρατών τους.

Επιπλέον, η στενή στρατηγική ευθυγράμμιση της Μόσχας με καθεστώτα όπως η Τεχεράνη και η Πιονγιάνγκ κατέδειξε ότι προτεραιότητα του Ρώσου προέδρου δεν είναι η διάσωση του ευρωπαϊκού πολιτισμού, αλλά η αποδυνάμωση και ο κατακερματισμός της Δύσης στο σύνολό της.

Η αναγκαία αναδίπλωση του ευρωπαϊκού συντηρητισμού

Αντιμέτωπα με τη σκληρή γεωπολιτική πραγματικότητα, τα κόμματα της ευρωπαϊκής σκληρής Δεξιάς αναγκάζονται πλέον σε μια επώδυνη αναθεώρηση στρατηγικής. Από τη Ρώμη και το Παρίσι μέχρι τη Βαρσοβία, η παλαιότερη επιείκεια προς το Κρεμλίνο εξελίσσεται σε βαρύ πολιτικό κόστος.

Η συνειδητοποίηση ότι ο ρωσικός επεκτατισμός στρέφεται αδιακρίτως εναντίον κάθε ευρωπαϊκής χώρας —ανεξάρτητα από την ιδεολογική της κατεύθυνση— υποχρεώνει το πολιτικό σκηνικό να αναγνωρίσει πως η εμπιστοσύνη στον Βλαντίμιρ Πούτιν δεν υπήρξε ποτέ λύση, αλλά μέρος της κρίσης.