Αστεροειδής 1998 KY26: Το μυστήριο της ανεξήγητης επιτάχυνσης και η αποστολή Hayabusa2

Ένα ιδιαίτερο αστρονομικό αίνιγμα έχει προκαλέσει έντονες επιστημονικές συζητήσεις τους τελευταίους μήνες, καθώς ο μικρός αστεροειδής 1998 KY26 εμφανίζει μια ανεξήγητη τροχιακή απόκλιση. Το ουράνιο σώμα, το οποίο αποτελεί τον επόμενο ερευνητικό στόχο του ιαπωνικού διαστημικού σκάφους Hayabusa2, επιταχύνει με ρυθμό που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί αποκλειστικά από τις γνωστές βαρυτικές επιδράσεις του Ήλιου και των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος.

Οι υποθέσεις για τη φύση του αντικειμένου και το σενάριο τεχνητής προέλευσης

Η παράδοξη συμπεριφορά του 1998 KY26 έχει οδηγήσει σε πληθώρα επιστημονικών σεναρίων. Ανάμεσα στις πιο ρηξικέλευθες απόψεις ξεχωρίζει εκείνη του διακεκριμένου αστρονόμου του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, Άβι Λεμπ, και της ομάδας του. Οι ερευνητές διατύπωσαν την υπόθεση ότι το σώμα αυτό ενδέχεται να μην είναι φυσικός αστεροειδής, αλλά ένα παλιό, εγκαταλελειμμένο σοβιετικό διαστημικό σκάφος, το οποίο εκτοξεύτηκε πριν από περίπου τέσσερις δεκαετίες και χάθηκε στους διαπλανητικούς διαδρόμους εξαιτίας λανθασμένης εντολής από το κέντρο ελέγχου στη Γη.

Αντίθετα, η κυρίαρχη επιστημονική άποψη κατέτασσε αρχικά το αντικείμενο στην κατηγορία των λεγόμενων «μαύρων κομητών». Πρόκειται για ουράνια σώματα τα οποία οπτικά προσομοιάζουν σε κοινούς βραχώδεις αστεροειδείς —στερούμενα τη χαρακτηριστική κόμη ή ουρά αερίων— αλλά επιταχύνονται ανεπαίσθητα λόγω της σταδιακής εξάχνωσης εσωτερικών αποθεμάτων πάγου υπό την επίδραση της ηλιακής ακτινοβολίας.

Η νέα μελέτη ανατρέπει τη θεωρία του «μαύρου κομήτη»

Μια νέα επιστημονική έρευνα που δημοσιεύθηκε στο εξειδικευμένο περιοδικό πλανητικής επιστήμης Icarus έρχεται να ανατρέψει τα μέχρι τώρα δεδομένα. Οι ερευνητές υπολόγισαν τα θερμικά χαρακτηριστικά του 1998 KY26 και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το αντικείμενο αναπτύσσει υπερβολικά υψηλές θερμοκρασίες για να διατηρεί πάγο στο εσωτερικό του. Ακόμη και στις πιο ψυχρές και σκιασμένες επιφάνειές του, η θερμοκρασία δεν υποχωρεί κάτω από τους –60,5 βαθμούς Κελσίου (212 Kelvin), καθιστώντας αδύνατη τη μακροχρόνια παραμονή πτητικών υλικών στο κενό του διαστήματος.

Με διάμετρο μόλις 11 μέτρων και ταχύτατη περιστροφή γύρω από τον άξονά του κάθε 5,5 λεπτά, το σώμα, που σήμερα απέχει περίπου 300 εκατομμύρια χιλιόμετρα από τη Γη, θεωρείται πλέον ένας πλήρως αφυδατωμένος βράχος. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, ακόμη κι αν διέθετε πάγο, αυτός θα είχε εξαφανιστεί μέσα σε μόλις 62 χρόνια — ένα απειροελάχιστο χρονικό διάστημα στην κοσμική κλίμακα των δισεκατομμυρίων ετών. Ως εκ τούτου, ο μηχανισμός διαφυγής αερίων αποκλείεται ως πηγή της παρατηρούμενης πρόωσης.

Το ενδεχόμενο της οπτικής πλάνης και η αποστολή Hayabusa2

Καθώς οι φυσικοί μηχανισμοί επιτάχυνσης τίθενται υπό αμφισβήτηση, στο τραπέζι παραμένει και η πιθανότητα ενός παρατηρησιακού σφάλματος. Στο παρελθόν, ο αστρονόμος Ντάνιελ Εστροφέρ είχε αποδείξει μέσα από το περιοδικό Astronomy & Astrophysics ότι σε μικρά και ακανόνιστα ουράνια σώματα το κέντρο φωτεινότητας σπάνια ταυτίζεται με το πραγματικό κέντρο μάζας. Αυτή η οπτική μετατόπιση (photocenter offset), σε συνδυασμό με συγκεκριμένες γωνίες πρόσπτωσης του ηλιακού φωτός, μπορεί να παραπλανήσει τα επίγεια τηλεσκόπια και να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση μιας επιτάχυνσης που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα.

Την οριστική απάντηση στο μυστήριο αναμένεται να δώσει η ιαπωνική διαστημική αποστολή Hayabusa2. Μετά την επιτυχημένη συλλογή δειγμάτων από τον αστεροειδή Ryugu, το ιαπωνικό σκάφος συνεχίζει την εκτεταμένη αποστολή του με προορισμό τον 1998 KY26, όπου θα καταγράψει από κοντά τη δομή, τη σύνθεση και την ακριβή κινηματική συμπεριφορά του αινιγματικού αυτού αντικειμένου.