Άρης: Τα 12 γκολ παθητικό, οι 63 τελικές και η ρίζα του αμυντικού προβλήματος

Η πρόσφατη επικράτηση επί του Βόλου με 3-2 προσέφερε στον Άρη πολλαπλά οφέλη. Η ομάδα της Θεσσαλονίκης επέστρεψε στις επιτυχίες, αναρριχήθηκε στην 5η θέση του βαθμολογικού πίνακα της Super League και απέδειξε πως διαθέτει την ποιότητα να δημιουργήσει και να σκοράρει με αξιώσεις όταν βρει ρυθμό. Παρ’ όλα αυτά, το επιθετικό ξέσπασμα του πρώτου ημιχρόνου δεν στάθηκε αρκετό για να καλύψει μία ανοιχτή πληγή που ταλαιπωρεί τους «κιτρινόμαυρους» από το ξεκίνημα της φετινής σεζόν.

Με 12 τέρματα παθητικό στις πρώτες έξι αγωνιστικές, ο Άρης καταγράφει τη χειρότερη αμυντική επίδοση στο πρωτάθλημα. Αναμφίβολα, η βαριά ήττα με 5-0 από την ΑΕΚ στην OPAP Arena επιβαρύνει σημαντικά τη στατιστική εικόνα. Ωστόσο, ακόμη και αν απομονωθεί εκείνο το 90λεπτο, τα υπόλοιπα επτά γκολ σε πέντε αναμετρήσεις εξακολουθούν να συνιστούν έναν ανησυχητικά υψηλό αριθμό για ομάδα με υψηλούς στόχους.

Η δυσαναλογία τελικών και αποτελεσματικότητας των αντιπάλων

Μία προσεκτική ματιά στα προηγμένα στατιστικά στοιχεία αναδεικνύει την πραγματική φύση του προβλήματος. Οι αντίπαλοι του Άρη έχουν καταγράψει συνολικά 63 τελικές προσπάθειες. Ο αριθμός αυτός δεν απέχει δραματικά από τους αντίστοιχους άλλων διεκδικητών των υψηλών θέσεων, καθώς ο ΠΑΟΚ έχει δεχθεί 58 τελικές, η ΑΕΚ 52 και ο Παναθηναϊκός 48. Το πρόβλημα, επομένως, δεν εντοπίζεται τόσο στη συχνότητα με την οποία απειλείται η εστία, όσο στον βαθμό επικινδυνότητας των ευκαιριών.

Ο Άρης πληρώνει σχεδόν κάθε αδράνεια με το μέγιστο δυνατό τίμημα, δεχόμενος ένα τέρμα ανά περίπου 5,25 προσπάθειες των αντιπάλων του. Την ίδια στιγμή, στην απέναντι πλευρά του γηπέδου, χρειάζεται σχεδόν 11,9 τελικές για να βρει δίχτυα. Αυτή η ακραία αποτελεσματικότητα των αντιπάλων δεν αποτελεί απλώς προϊόν κακοδαιμονίας ή εξαιρετικών εκτελέσεων. Αντιθέτως, συνδέεται άμεσα με τα σοβαρά ατομικά λάθη, τις καθυστερημένες αντιδράσεις και τη στιγμιαία απώλεια συγκέντρωσης, όπως ακριβώς συνέβη και στα δύο τέρματα που παραχώρησε απέναντι στον Βόλο, αλλά και στα παιχνίδια με την Καλαμάτα, την ΑΕΚ και τον ΠΑΟΚ.

Τα κενά στον άξονα και το έλλειμμα βάθους στα στόπερ

Το ζήτημα, ωστόσο, δεν περιορίζεται αποκλειστικά στους κεντρικούς αμυντικούς ή στον τερματοφύλακα. Σε αρκετά διαστήματα των αγώνων παρατηρείται σημαντική απορρύθμιση στον κεντρικό άξονα. Όταν χάνονται οι σωστές αποστάσεις και η αναγκαία συνοχή ανάμεσα στις γραμμές, οι αντίπαλοι βρίσκουν ελεύθερους διαδρόμους στο τρανζίσιον, αφήνοντας την τελευταία γραμμή άμυνας εντελώς εκτεθειμένη σε καταστάσεις αριθμητικής ανισορροπίας.

Παράλληλα, ο προπονητής Μιχάλης Γρηγορίου καλείται να διαχειριστεί και ένα αριθμητικό ζήτημα επιλογών. Οι Φαμπιάνο και Σούταλο σηκώνουν το βασικό βάρος στο κέντρο της άμυνας, αλλά οι εναλλακτικές λύσεις παραμένουν εξαιρετικά περιορισμένες. Η απουσία του Ματάρ Τιάμ έχει αφαιρέσει ένα σημαντικό στήριγμα στο ροτέισον, ο νεαρός Κάμτσης αποτελεί τη μόνη καθαρόαιμη εφεδρεία, ενώ ο Γένσεν υπολογίζεται πρωτίστως ως λύση ανάγκης.

Για να σταθεροποιήσει την πορεία του και να εκμεταλλευτεί το επιθετικό του ταλέντο, ο Άρης δεν χρειάζεται απλώς να περιορίσει τον αριθμό των τελικών φάσεων που επιτρέπει. Οφείλει πρωτίστως να εξαφανίσει τα «φθηνά» αβίαστα λάθη, να βελτιώσει την αμυντική του συμπεριφορά στις στατικές φάσεις και να θωρακίσει τον άξονά του, αποκαθιστώντας τη χαμένη ισορροπία.