Αλεξάνδρα Ντεληθέου: Η μάχη των γυναικών για ορατότητα στο σινεμά και η κατάδυση στο πένθος με το «Holterline»

Μετά την επιτυχημένη διαδρομή της στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας και την παρουσίασή της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, η ταινία «Holterline» φέρνει στο προσκήνιο τη σκηνοθετική ματιά της Αλεξάνδρας Ντεληθέου. Η πολυπράγμων δημιουργός—ηθοποιός, φωτογράφος και σκηνοθέτις—υπογράφει ένα εικοσάλεπτο έργο με πρωταγωνίστρια την Αγγελική Παπούλια, το οποίο διερευνά τα όρια της ανθρώπινης απώλειας, ανοίγοντας ταυτόχρονα έναν ευρύτερο διάλογο για τις προκλήσεις και την ορατότητα των γυναικών στη σύγχρονη κινηματογραφική βιομηχανία.

Από το προσωπικό βίωμα στη μεταφυσική του πένθους

Ο πυρήνας του «Holterline» βασίζεται σε μια έντονα σωματική εμπειρία. Αφορμή στάθηκε η απώλεια του πατέρα της δημιουργού, ενός γιατρού αφοσιωμένου στην έρευνα και στα βαθύτερα πνευματικά ερωτήματα γύρω από τον θάνατο. Η ίδια η Ντεληθέου είχε βιώσει τη σωματοποίηση της αγωνίας της, φορώντας επανειλημμένα συσκευή μέτρησης καρδιακών παλμών Holter. Στην ταινία, η ιατρική αυτή συσκευή μεταμορφώνεται από εργαλείο φόβου σε όχημα ελπίδας και σύνδεσης με το ασυνείδητο.

«Μου άρεσε η ιδέα ότι το ίδιο αντικείμενο που στην πραγματική μου ζωή συνδεόταν με τον φόβο και την αγωνία, θα μπορούσε να γίνει ένα όχημα ελπίδας», σημειώνει η σκηνοθέτις. Η ηρωίδα, την οποία ενσαρκώνει η Αγγελική Παπούλια, καταδύεται σε έναν χώρο όπου το πραγματικό συναντά το φαντασιακό, αναζητώντας έναν ύστατο αποχαιρετισμό που δεν πρόλαβε να πραγματοποιηθεί ποτέ στον πραγματικό κόσμο. Το έργο θέτει ερωτήματα όχι μόνο για τον θάνατο του γονιού, αλλά και για τη συνειδητοποίηση της ανθρώπινης θνητότητας και τη βιολογική συνέχεια που διατηρείται μέσα από τα σώματα των απογόνων.

Η ανάγκη για ίση ορατότητα των γυναικών δημιουργών

Πέρα από την υπαρξιακή αναζήτηση της ταινίας, η παρουσία της Αλεξάνδρας Ντεληθέου στο εγχώριο κινηματογραφικό τοπίο υπενθυμίζει τους αγώνες που ιστορικά έπρεπε να δώσουν οι γυναίκες για να αποκτήσουν φωνή και χώρο πίσω από την κάμερα. Ο χώρος της σκηνοθεσίας υπήρξε παραδοσιακά ανδροκρατούμενος, με τις γυναίκες κινηματογραφίστριες να έρχονται συχνά αντιμέτωπες με στερεότυπα και την ανάγκη διαρκούς επιβεβαίωσης της επαγγελματικής τους επάρκειας.

«Θέλω απλώς να μπορώ να κάνω τη δουλειά μου όπως την αισθάνομαι», τονίζει η σκηνοθέτις, εκφράζοντας την προσδοκία για ένα μέλλον όπου το φύλο δεν θα αποτελεί εμπόδιο στην καλλιτεχνική δημιουργία: «Ελπίζω οι γυναίκες που θα έρθουν μετά από εμάς να χρειάζεται όλο και λιγότερο να αποδεικνύουν ότι δικαιούνται να το κάνουν». Η δήλωση αυτή αντανακλά τη γενικότερη διεκδίκηση της νέας γενιάς Ελληνίδων κινηματογραφιστριών για ουσιαστική ισότητα ευκαιριών, συμπερίληψη και θεσμική υποστήριξη στα καλλιτεχνικά δρώμενα.