OFF THE RECORD: Άντε καλέ σιγά, κόβονται τα ρουσφέτια;
Η «επιστροφή» του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή παρουσιάζεται από τον ίδιο ως «ώρα ευθύνης», αλλά στην πράξη μοιάζει περισσότερο με ανακύκλωση παλιών αφηγημάτων σε νέο περιτύλιγμα. Το αφήγημα περί «νέας και ισχυρής κυβερνώσας Αριστεράς» επιχειρεί να δημιουργήσει την αίσθηση επανεκκίνησης, την ώρα που τα βασικά ερωτήματα για αξιοπιστία, πολιτικό αποτύπωμα και κυβερνητικό παρελθόν παραμένουν ανοιχτά.
Η χρονική καθυστέρηση στην ανακοίνωση του νέου φορέα μόνο τυχαία δεν είναι. Αντιθέτως, αποτυπώνει τη δυσκολία συγκρότησης ενός πειστικού πολιτικού σχεδίου που να υπερβαίνει τα όρια του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ. Η προσπάθεια ισορροπίας ανάμεσα σε «παλιά» και «νέα» στελέχη, αλλά και η ανάγκη να μην αναζωπυρωθούν εσωτερικές αντιθέσεις, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα που περισσότερο καθυστερεί παρά επιταχύνει τις εξελίξεις.
Το βολικό αφήγημα
Την ίδια στιγμή, το αφήγημα του Αλέξη Τσίπρα περί «ανυπαρξίας αντιπάλου» δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια βολική κατασκευή που επιχειρεί να συσκοτίσει την πραγματικότητα: μια κυβέρνηση με σαφή εντολή και σταθερή πορεία, απέναντι σε έναν πολιτικό που αναζητά ρόλο μετά την αποτυχία του. Η επίκληση κενού στην αντιπολίτευση δεν πείθει, όταν ο ίδιος επιχειρεί να επιστρέψει με τα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες συνταγές και την ίδια φθαρμένη ρητορική που δοκιμάστηκε και απορρίφθηκε. Περισσότερο θυμίζει προσπάθεια πολιτικής επαναφοράς χωρίς ουσιαστική ανανέωση, παρά αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση εξουσίας.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η εσωτερική εικόνα: διεργασίες, «κάστινγκ» στελεχών, παρασκηνιακές ισορροπίες και ανοιχτές ιδεολογικές εκκρεμότητες. Η απόπειρα επαναπροσδιορισμού, χωρίς σαφές στίγμα και με αμφισημίες ακόμη και σε βασικά ζητήματα –όπως η στάση απέναντι στο τραπεζικό σύστημα– εντείνει την αίσθηση πολιτικής ασάφειας.
Στην ουσία, το νέο κόμμα φιλοδοξεί να εμφανιστεί ως κάτι διαφορετικό, αλλά κουβαλά ήδη το βάρος του παρελθόντος του. Και όσο η «κλεψύδρα» γυρίζει, τόσο γίνεται σαφέστερο ότι το ζητούμενο δεν είναι απλώς το timing της ανακοίνωσης, αλλά το αν υπάρχει πραγματικά κάτι νέο να ειπωθεί — ή αν πρόκειται για μια ακόμη προσπάθεια επαναφοράς με όρους… déjà vu.
