Δεν είναι η πρώτη φορά που μιλούν για «προοδευτική σύγκλιση». Είναι όμως η πρώτη φορά που το κάνουν με τόσο εμφανή βιασύνη. Κι αυτό δεν είναι ιδεολογική επιτάχυνση — είναι πολιτικός αυτοσυντηρητισμός.
Ο Σωκράτης Φάμελλος, ο Αλέξης Χαρίτσης και ο Χάρης Δούκας δεν εμφανίζονται ως φορείς μιας νέας πρότασης. Εμφανίζονται ως διαχειριστές μιας κοινής ανησυχίας: ότι ο κατακερματισμός του χώρου τους οδηγεί σε σταδιακή εκλογική συρρίκνωση. Όταν η αυτόνομη απήχηση δεν επαρκεί, η «σύγκλιση» μετατρέπεται από επιλογή σε ανάγκη.
Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται στις διακηρύξεις περί ρήξεων ή κοινωνικής πίεσης. Βρίσκεται στο πολιτικό timing. Η επιμονή στο «δεν υπάρχει χρόνος» αποκαλύπτει πως ο χρόνος λειτουργεί εναντίον τους. Η επίκληση της ενότητας δεν προκύπτει από ηγεμονία, αλλά από έλλειμμα δυναμικής.
Υπάρχει και μια βαθύτερη αντίφαση: μιλούν για προγραμματική συμφωνία, ενώ οι μεταξύ τους διαφορές σε ύφος, στρατηγική και κομματική κουλτούρα παραμένουν ενεργές. Η σύγκλιση παρουσιάζεται ως ώριμο πολιτικό σχέδιο, αλλά θυμίζει περισσότερο αμυντικό ελιγμό. Ένα άθροισμα προσώπων που επιχειρεί να αναπληρώσει την απουσία κοινωνικού ρεύματος.
Η πραγματικότητα είναι απλή και σκληρή: όταν τρεις διαφορετικές διαδρομές αναζητούν κοινή ομπρέλα ταυτόχρονα, συνήθως δεν γεννιέται κάτι νέο. Συνήθως επιχειρείται να ανακοπεί μια φθορά.
Και η πολιτική ιστορία έχει δείξει ότι οι συμμαχίες που χτίζονται από ανάγκη σπανίως παράγουν πλειοψηφικό ρεύμα. Παράγουν απλώς παράταση χρόνου.
